τού Δημήτρη Κιτσίκη

Τακτικού μέλους της Καναδικής Ακαδημίας, καθηγητού Πανεπιστημίου Οττάβας

Το ότι Φράγκος Ιερωμένος ισοδυναμούσε με σατανική παρουσία, αποδεικνύεται από την παντελή έλλειψη ηθικών άρχων ακόμη και αυτών των παπών. Χαρακτηριστικό παράδειγμα υπήρξε η υπόθεση τού μεγαλομάρτυρος της Βοημίας, Τσέχου Γιάν Χους (Ιωάννης Ούσος) και η σταυροφορία κατά των Χουσιτών οπαδών του στην περίοδο 1419-1436. Ο Χους εζήτει επιστροφή στην Ορθόδοξη παράδοση. Π.χ. επέμενε η Θεία Κοινωνία να γίνεται με άρτον και οίνον. Πράγματι, η Ρωμαιοκαθολική Εκκλησία για να κάνη οικονομία στον οίνο τον είχε καταργήσει για τον λαό (ακόμη και σήμερα τον χρησιμοποιεί στην κοινωνία μόνον για τους ιερείς!). Στον λαό έδιδε μόνον άρτο ισχυριζόμενη ότι η μία ουσία περιελάμβανε και την άλλη.

Ο Γιaν Χους στην Σύνοδο της Κωνστάντιας (1414).

Οι Φράγκοι, ο αφελληνισμός της Δύσης και η δημιουργία της «παπικής» Εκκλησίας

Ο Φράγκος Καρλομάγνος εβαλε τα θεμέλια της σημερινής Δύσης, όταν στέφθηκε αυτοκράτωρ της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας του Γερμανικού εθνους, την όποια ο ίδιος δημιούργησε.

Οι Φράγκοι και ο Καρλομάγνος όμως είναι υπεύθυνοι για τον πλήρη αφελληνισμό της Δύσης. Συγκεκριμένα, ο Καρλομάγνος διεκήρυξε το 794 ότι η ρωμαϊκή γλώσσα ήταν και είναι τα λατινικά. Ωστόσο, αυτό που φαίνεται αυτονόητο σήμερα αντιφάσκει με την ιστορική πραγματικότητα, αφού όλες οι πηγές μαρτυρούν ότι η πρώτη γλώσσα των Ρωμαίων ήταν τα Ελληνικά! Λ.χ. οι πρώτοι τέσσερις Ρωμαίοι χρονογράφοι που έγραψαν στα Ελληνικά ήταν οι Quintus Fabius Pictor, Lucius Cincius Alimentus, Gaius Acilius and Aulus Postumius Albinus. Ο πρώτος Ρωμαίος ιστορικός που έγραψε στα Λατινικά ήταν ο Porcius Cato (234140 π.Χ.) και ο Lucius Cassius Hemina (γύρω στο 146 π.Χ.). Αυτή η μεθόδευση έγινε για να αποκοπεί η Δύση από την ελληνική Ανατολή.

Στα ίδια πλαίσια, ο Καρολομάγνος συνέβαλε καθοριστικά στο Σχίσμα τού Χριστιανισμού, καθώς πήρε θέση υπέρ τού Filioque, κυρίως για λόγους πολιτικής, αφού κατάλαβε ότι έτσι επίσης απέκοπτε την Δύση από τους χριστιανικούς της δεσμούς με το Βυζάντιο...

Ο ίδιος ο πάπας Λέων Γ΄ που είχε στέψει τον Καρλομάγνο αντέδρασε, αλλά ήταν πλέον αργά... Από τότε, η φραγκική νοοτροπία θα στοιχειώση όλη την μετέπειτα πορεία της Δύσης, με όλα τα γνωστά αποτελέσματα (Ιερά Εξέταση, Σταυροφορίες, Σφαγές Αλλοδόξων, κ.λπ.). Μετά δύο περίπου αιώνες, το φραγκικό «Πιστεύω» (Credo) με το Filioque θα ακουστή επίσημα στον Άγιο Πέτρο της Ρώμης... Στην μινιατούρα από το «Μεγάλο χρονικό της Φραγκιάς» τού 1472, μία καθοριστική στιγμή για τους Φράγκους, την Δύση και την ανθρωπότητα. Ο Καρλομάγνος στέφεται αυτοκράτωρ της Ευρώπης από τον πάπα Λέοντα Γ΄ στην Ρώμη, τα Χριστούγεννα τού ετους 800.

O Καρλομάγνος στέφεται από τον Πάπα, ανοίγοντας τους ασκούς του Αιώλου για την ανθρωπότητα, εξ' αιτίας των δολοπλοκιών του και των ιστορικών ψευδών που εισήγαγε για τα συμφέροντά του.

Μεταξύ 1562 και 1598, στη Γαλλία (ή πιο σωστά στην Φραγκιά), Ρωμαιοκαθολικοί και Καλβινιστές υπερέβησαν κάθε όριο θηριωδίας, σε μία εποχή που στην Οθωμανία τού αυτοκράτορος και μεγάλου νομοθέτου Συλεϊμάν (1520—1566) και των διαδόχων του, οι διάφορες θρησκευτικές κοινότητες συνεβίωναν εν αρμονία. Το 1562, βασιλικό έδικτο έδιδε στους προτεστάντες διάφορα δικαιώματα. Επρόκειτο όμως περί παγίδος για να δοθή καιρός στους Καθολικούς να τους επιτεθούν.

Ο καθολικός δουξ Φραγκίσκος ντε Γκιζ (Francois de Guise, 1519-1563), την 1η Μαρτίου 1562, ημέρα Κυριακή, εισήλθε με τους ανθρώπους του σε έναν σιτοβολώνα όπου είχαν συναχθή οι Καλβινιστές για να λειτουργηθούν, στην πόλη Βασσύ (Vassysur-Blaise). Η σφαγή διήρκησε μία ώρα κατά την οποία άφησε νεκρούς τους πάντες, αόπλους άνδρες, γυναίκες και παιδιά. Έδικτο του Σεπτεμβρίου 1568 τού Saint-Maurdes-Fossis, απηγόρευσε την εξάσκηση οιασδήποτε άλλης θρησκείας εκτός της Ρωμαιοκαθολικής και υπεχρέωνε τα στελέχη των διαμαρτυρομένων να εγκαταλείψουν την Γαλλία εντός των 15 ημερών.

Μία από τις πολλές αγριότητες που επέφερε η φράγκικη θρησκευτική μισαλλοδοξία. Η σφαγή των Καθαρών στη Νότιο Γαλλία.

Η νύκτα αυτή παρέμεινε στην ιστορία της Δύσεως ως το σύμβολο της δυτικής θηριωδίας και φανατισμού που κατεδάφισε ολόκληρο τον μύθο τού αναγεννησιακού ουμανισμού. Σε καμία άλλη περιοχή τού κόσμου δεν υπάρχει παρεμφερής εικόνα αυτού που συνέβη εκείνη την νύκτα της 24ης Αυγούστου τού 1572. Η ανάλυση τού γεγονότος αυτού αφαιρεί από την Δυτική Ευρώπη ακόμη και τον ισχυρισμό ότι δύναται να υπήρξε ποτέ δυτικός πολιτισμός. Ούτε και η δικαιολογία πάλης των τάξεων ευσταθεί, εφ' όσον η διαμάχη ρωμαιοκαθολικών και διαμαρτυρομένων αφορούσε την ίδια την άρχουσα τάξη των ευγενών. Οι ηγέτες των Καλβινιστών όπως και οι Ηγέτες των καθολικών ήσαν μέλη της ανωτέρας αριστοκρατίας των ευγενών.

Το χαρακτηριστικότερο δείγμα φραγκικής/δυτικής θρησκευτικής μισαλλοδοξίας και ωμότητας: Η σφαγή τού Αγίου Βαρθολομαίου. Οι συνέπειές της μένουν ακόμη ανεξίτηλα χαραγμένες στο δυτικό υποσυνείδητο.