Ακόμα και η πιο θαρραλέα καρδιά, ακόμα και ο πιο οξύς νους μπροστά στο γεγονός του θανάτου ενδεχομένως να μη μπορεί να δώσει μία οριστική απάντηση. Τι υπάρχει μετά από αυτόν, γιατί πεθαίνουμε, πώς ζούμε αν υπάρχουμε μετά από το βιολογικό μας πέρασμα;

Όλη μας η ζωή, κάθε μας πράξη, είναι στην ουσία η προσπάθειά μας να τον νικήσουμε. Ακόμα και η απόκτηση απογόνων αυτό ενδόμυχα προσδοκά; τη μεταβίβαση των γονιδίων μας σε μία νεότερη γενιά, την ασφυκτική ανάγκη μας να εξασφαλίζουμε πως θα συνεχίσουμε να υπάρχουμε ακόμα και όταν "δεν θα είμαστε εδώ".

Γιατί ο Θεός επιτρέπει το θάνατο; Γιατί ο Θεός ο Ίδιος πολλές φορές ζήτησε άνθρωποι μέχρι και έθνη να θανατωθούν;

Αυτές οι προκλητικές ερωτήσεις αν δεν κατευθυνθούν με πνευματική ερμηνεία και εμπνέονται από μία αποκλειστικά συναισθηματική προσέγγιση του θέματος, καταλήγουν να οδηγούν στην απιστία, στο να γίνουμε εμείς κριτές του Θεού.

Θα μπορούσα να απαντήσω απλά: γιατί, πολύ απλά, για τον Θεό ο θάνατος ΔΕΝ είναι τιμωρία. Ο άνθρωπος που είναι γαντζωμένος στον κόσμο αυτό θεωρεί πως με το τέλος της εδώ ζωής τελειώνουν τα πάντα.

Ο Θεός δεν βλέπει την απώλεια της εδώ ζωής ως το μεγαλύτερο δεινό, αλλά ως το άνοιγμα της ζωής προς την αιωνιότητα.