Η ευαγγελική αναφορά στον κακούργο που ήταν σταυρωμένος δίπλα στον Ιησού και στην αυτοκτονία του Ιούδα, κρύβει μία περίεργη ομοιότητα και μία εκ διαμέτρου αντίθεση.

Βλέπουμε ότι και στις δύο περιπτώσεις υπάρχει η μεταμέλεια, η συνειδητοποίηση του λάθος. Και ο Ιούδας και ο σταυρωμένος κακούργος έρχονται αντιμέτωποι με έναν κλονισμό που ανατρέπει τις μέχρι τώρα επιλογές της ζωής τους.

Αυτό που διαφέρει είναι ο τρόπος που αντιδρούν. Ο Ιούδας στρέφεται εναντίον του εαυτού του, ο κακούργος μετανοεί και τα τελευταία λεπτά της ζωής του με όλα τα λάθη της ζωής του, αξιώνεται να ακούσει τη μοναδική φράση: "σήμερα θα είσαι μαζί μου στον Παράδεισο".

Αυτό είναι η αφορμή να αντιληφθούμε τη διαφορά ανάμεσα στη μετάνοια και την ενοχή. Η μετάνοια ως αλλαγή του νου είναι η ψυχοκινητική εκείνη αφορμή που οδηγεί στην πνευματική άνθιση παρά το όποιο παραστράτημα. Η ενοχή, από την άλλη, πνίγει την ψυχή και πιέζει ασφυκτικά το άτομο εξαφανίζοντας την αισιοδοξία της βελτίωσης που φέρνει η αλλαγή του νου.

H ενοχή οδηγεί στην αυτοκαταστροφή, η μετάνοια στην πνευματική αναγέννηση. Είναι σα να ξαναγεννιέται, ο σταυρωμένος κακούργος τη στιγμή που περίμενε να εκπνεύσει· τότε ήταν η στιγμή που γεννήθηκε πραγματικά.

Ενοχή σημαίνει να υποβάλλω τον εαυτό μου σε μία αέναη τιμωρία, ενώ μετάνοια είναι το σωσίβιο που δίνω στην ψυχή μου για να σωθεί από το πνίξιμο στα λάθη.

Δύο άνθρωποι σε πνευματικό αδιέξοδο, σε ασφυκτικό κλοιό στο οποίο οδηγήθηκαν από τα δικά τους λάθη και κακές επιλογές. Αλλά να που η σοφία φώλιασε σε έναν κακούργο και η απελπισία έπληξε έναν άνθρωπο που γνώριζε ότι ο Δάσκαλος αν διαπίστωνε την αληθινή μετάνοια θα τον συγχωρούσε.