Μετά από μία διεθνή πορεία και προσπάθεια αποχριστιανοποίησης της Δύσης, την ηθική κατάπτωση και τον ατομοκεντρισμό που προκαλεί ο υλισμός και ο δικαιωματισμός, που έντεχνα καλλιεργήθηκαν για γενιές ολόκληρες σε όλες τις δυτικές κοινωνίες, οι κοινωνίες αυτές έδρεψαν τους καρπούς της αφροσύνης τους. Έπαψαν σε μεγάλο ποσοστό να σκέφτονται τις υποχρεώσεις τους προς τους άλλους και ο ατομοκεντρισμός τους τους οδήγησε σε μία ατέρμονη αναζήτηση του προσωπικού τους συμφέροντος και των δικών τους δικαιωμάτων, παραθεωρώντας τα δικαιώματα των συνανθρώπων τους. Οι συνέπειες αυτής της πορείας, της αντιδιαμετρικά αντίθετης από τον δρόμο της θυσίας και των υποχρεώσεων προς τους άλλους που δίδαξε ο Χριστός, έγιναν φανερές παντού γύρω μας.

Οι άνθρωποι γύρω μας σαν αγρίμια τρώνε ο ένας τον άλλο, είτε ως άτομα είτε ως έθνη. Και η αντιχριστιανική αυτή πορεία επέστρεψε πίσω σαν μπούμερανγκ για να χτυπήσει αδυσώπητα τους λαούς της Δύσης, με δεινά που οι ίδιοι έσπειραν για τα έθνη τους. Όποιος μιλούσε για πατρίδα, θρησκεία και οικογένεια, έφτασε να θεωρείται μεσαιωνιστής, οπισθοδρομικός, ακροδεξιός και ένα σωρό άλλα κοσμητικά επίθετα που εφηύραν οι αρχιτέκτονες της ηθικής κατάπτωσης της Δύσης.

Μέχρι που το κακό σπυρί έσπασε και το οποίο φάνηκε στους περισσότερους, και αντιλήφθηκαν ότι η απομάκρυνση από τις παραδοσιακές αξίες είναι ένας κατήφορος προς τον αφανισμό και όχι προς την πρόοδο, όπως υποστήριζαν οι υλιστικές δυνάμεις της εποχής μας. Και άρχισε η επιστροφή των λαών στις παραδοσιακές αξίες.

Εξαιρετική η επιστροφή στις παραδοσιακές χριστιανικές αξίες! Όμως, τι βάζουμε πρώτο στη σειρά στις παραδοσιακές αξίες «Πατρίς, Θρησκεία και Οικογένεια»; επειδή αυτή η επιστροφή στις αξίες πρέπει να γίνει σωστά για να διατηρηθεί, να ευλογηθεί και να καρποφορήσει, ομορφαίνοντας και ευεργετώντας την κοινωνία μας χωρίς στρεβλώσεις. Επειδή οι άνθρωποι συχνά αρπάζονται από σωστές αξίες αλλά τις στρεβλώνουν με λάθος προτεραιότητες, οδηγώντας τις στο τέλος σε νέα κατάρρευση.

Ως χριστιανός, αν και αποδέχομαι πλήρως αυτές τις αξίες, τις αντιλαμβάνομαι με διαφορετική σειρά προτεραιότητας.

Ξεκινάω από την πίστη —όχι θρησκεία, επειδή η Ορθοδοξία δεν είναι θρησκεία με τη συνήθη έννοια, αλλά οδός προς θεραπεία, δηλαδή προς σωτηρία.

Μετά έρχεται η οικογένεια, επειδή λέει ο Κύριος δια στόματος τού αποστόλου Παύλου, ότι "αν όμως κάποιος δεν προνοεί για τους δικούς του, μάλιστα για τους οικείους, αρνήθηκε την πίστη και είναι χειρότερος από έναν άπιστο". (Α' Τιμόθεον, 5: 8).

Και τρίτη φυσικά, (όχι πρώτη), έρχεται η πατρίδα.

Φυσικά όταν μιλάμε για πατρίδα και για έθνος, δεν μιλάμε για εθνικισμό, αλλά για εθνισμό. Δηλαδή για αναγνώριση της προσωπικής επίγειας συγγένειάς μας με μια κοινωνία ανθρώπων, ανάμεσα στους οποίους μεγαλώσαμε ή ζούμε, τις πολιτισμικές αξίες των οποίων μοιραστήκαμε και εκτιμήσαμε. Δεν μιλάμε για εθνικισμό, ο οποίος θεωρεί ένα έθνος καλύτερο από τα άλλα. Μιλάμε για αναγνώριση του έθνους μας ως ίσου προς όλα τα άλλα, με τα ίδια δικαιώματα και υποχρεώσεις προς τα άλλα έθνη. Που δηλαδή βλέπουμε την ανθρωπότητα ως έναν κήπο με πολλά όμορφα διαφορετικά λουλούδια, με τις ιδιαιτερότητες της ομορφιάς κάθε ενός από αυτά τα έθνη που τον απαρτίζουν.

Το λέω αυτό επειδή στην εποχή μας δυνάμεις διαφόρων συμφερόντων και κατευθύνσεων επιχειρούν να συσκοτήσουν τη διάκριση του εθνισμού και του εθνικισμού, ακόμα και του διεθνισμού, παρουσιάζοντας τον εθνισμό —δηλαδή τη φιλοπατρία— ως δήθεν εθνικισμό, ο οποίος εθνικισμός είναι καταδικασμένος συνοδικά από την Εκκλησία ως αίρεση.

Για τον χριστιανό η στενότερη συγγένεια είναι η χριστιανική του αδελφότητα. Λέει στην Αγία Γραφή για τους αρχαίους πιστούς: «Με πίστη πέθαναν όλοι αυτοί χωρίς να πάρουν τις υποσχέσεις, αλλά αφού τις είδαν από μακριά και πείστηκαν και τις εγκολπώθηκαν και ομολόγησαν ότι είναι ξένοι και περαστικοί πάνω στη γη. Επειδή αυτοί που λένε αυτού του είδους τα πράγματα δείχνουν ότι ζητούν πατρίδα· και αν θυμούνταν εκείνη από την οποία βγήκαν, θα έβρισκαν καιρό να επιστρέψουν. Τώρα όμως επιθυμούν μια καλύτερη, δηλαδή επουράνια. Γι' αυτό ο Θεός δεν ντρέπεται για αυτούς να λέγεται Θεός τους, επειδή ετοίμασε για αυτούς πόλη». (Προς Εβραίους 11:13-16).

Αυτή είναι η ισχυρότερη και πρώτη στη συγγένεια και εθνική συνείδηση για έναν χριστιανό. Με το χριστιανικό βάπτισμα ο χριστιανός πολιτογραφείται ως υιοθετημένο τέκνο του Θεού σε μια νέα πόλη, ως πολίτης με τα δικαιώματα και τις υποχρεώσεις που συνεπάγεται το να είσαι πολίτης μιας πόλης. Και αυτή είναι μια ουράνια πόλη, τόσο ανώτερη από την τωρινή προσωρινή επίγεια στην οποία είμαστε περαστικοί ως τον θάνατό μας, όσο ανώτερη είναι η αιωνιότητα από το προσωρινό. Εδώ στη γη ζούμε και αγωνιζόμαστε για την επίγεια πατρίδα, πάντοτε όμως γνωρίζοντας ότι είμαστε ξένοι και περαστικοί. Όχι για μας, για τα παιδιά μας, για τα εγγόνια μας, που και αυτά περαστικά είναι.

Την πατρίδα ο χριστιανός πρέπει να την αντιλαμβάνεται όχι απλά ως εδαφικές διεκδικήσεις και σύνορα, αλλά ως το σύνολο των ομοεθνών του.

Λέει ο Απόστολος Παύλος: «Έχω μεγάλη λύπη και αδιάκοπη οδύνη μέσα στην καρδιά μου, επειδή ευχόμουν εγώ ο ίδιος να είμαι ανάθεμα από τον Χριστό χάρη των αδελφών μου, των συγγενών μου κατά σάρκα». Στεναχωριόταν δηλαδή ο Παύλος για τον λόγο ότι οι Ιουδαίοι, οι ομοεθνείς του, είχαν αρνηθεί τον Χριστό και χάνανε τη σωτηρία τους. Και θα προτιμούσε ο ίδιος να γίνει ανάθεμα, να χάσει αιωνίως τη σωτηρία του, αν με αυτό θα μπορούσε να σώσει τους υπόλοιπους, τους κατά σάρκα αδελφούς του και συγγενείς του, κοινώς τους ομοεθνείς του.

Βλέπετε; Ακόμα και για την επίγεια πατρίδα, τόσο πρόθυμοι πρέπει να είμαστε ως χριστιανοί, ώστε να δώσουμε όχι απλώς τη φθαρτή αυτή ζωή μας, αλλά ακόμα και την αιώνια χάρη των ομοεθνών μας. Μιλάμε για θυσία, όχι για φθαρτές καταστάσεις, αλλά για την αιώνια σωτηρία των ομοεθνών μας.

Ως χριστιανοί αυτό το παράδειγμα πρέπει να θυμόμαστε. Πρώτη προτεραιότητα πρέπει να είναι, μετά την οικογένειά μας, η εν Χριστώ σωτηρία των ομοεθνών μας. Γι' αυτό μιλάει εδώ ο Παύλος στον Τιμόθεο και όχι για φθαρτές καταστάσεις.

Η πρώτη θέση στη ζωή μας πρέπει να είναι ο Χριστός. Λέει στη Β' Κορινθίους 10:3-5: «Αν και περπατάμε με σάρκα, όμως δεν πολεμάμε κατά σάρκα. Επειδή τα όπλα του πολέμου μας δεν είναι σαρκικά, αλλά δυνατά με τον Θεό για καθαίρεση οχυρωμάτων. Επειδή καθαιρούμε λογισμούς και κάθε ύψωμα που αλαζονικά υψώνεται ενάντια στη γνώση του Θεού, και αιχμαλωτίζουμε κάθε νόημα στην υπακοή του Χριστού». Εμείς αιχμαλωτίζουμε κάθε νόημα στην υπακοή του Χριστού; Λέει «κάθε»· τα πάντα, οτιδήποτε περνάει από τον νου μας.

Κάθε σκέψη μας και κάθε κίνηση της καρδιάς μας και κάθε επιθυμία μας πρέπει να υποτάσσεται στην υπακοή του Χριστού. Το κάθε τι να μπαίνει σε ένα φίλτρο και να αναρωτιόμαστε: Πώς σχετίζεται αυτό με την πίστη μας; Είναι συμβατό με αυτήν ή ασύμβατο και γιατί; Και πώς αυτό επηρεάζει τη σχέση μας με τον Κύριο Ιησού Χριστό;

Δίνει εντολή ο Χριστός "να αγαπήσεις τον Κύριο τον Θεό σου με όλη την καρδιά, την ψυχή, τη δύναμη και τον νου σου. Και δεύτερη εντολή όμοια με την πρώτη: να αγαπήσεις τον πλησίον σου όπως τον εαυτό σου". (Κατά Ματθαίον Ευαγγέλιο  22: 37-40). Δηλαδή να αγαπήσουμε τον Θεό με όλο μας το είναι και τους αδελφούς μας, τους συνανθρώπους μας, σαν τον εαυτό μας.

Προσέξτε τι είπε ο Κύριος Ιησού Χριστός στο Λουκά 9:62: «Κανένας που έχει βάλει το χέρι του πάνω σε άροτρο και βλέπει προς τα πίσω δεν είναι κατάλληλος για τη Βασιλεία του Θεού». Έχοντας αποδεχθεί την υιοθεσία της οικογένειας του Θεού και της Επουράνιας Αιώνιας Πατρίδας μας, πρέπει να παραμείνουμε προσηλωμένοι προς τον σκοπό της Ουράνιας αυτής Βασιλείας. Κοιτάζοντας μπροστά, όχι κοιτάζοντας πίσω στον φθαρτό κόσμο που παρέρχεται και στον οποίο είμαστε περαστικοί.

Αυτό ήθελα σήμερα να τονίσω. Είμαι πολύ χαρούμενος για το παγκόσμιο κίνημα επιστροφής της Δύσης προς τις πραγματικές παραδοσιακές αξίες της ανθρωπότητας. Είναι μια καλή αρχή επιστροφής.

Όμως, αδελφοί μου, ας ιεραρχήσουμε σωστά τις προτεραιότητές μας. Ας είναι πρώτος ο Χριστός στη ζωή μας, στις σκέψεις μας και σε κάθε μας ενέργεια. Και μέσα από αυτό το φωτεινό πρίσμα θα μπορέσουμε να πορευτούμε σε μια ευλογημένη επιστροφή της Δύσης στον Χριστό.

Ας γίνουμε μπροστάρηδες σε αυτή την επιστροφή, φωτίζοντας τον δρόμο των οικογενειών μας και των συμπατριωτών μας και όλων των συνανθρώπων μας στο φως του Χριστού.

Ν. Μ.