Το Σύνταγμα είναι ο Καταστατικός Χάρτης τής Ελληνικής Πολιτείας και κανείς δεν μπορεί να το αρνηθή ή να το υπονομεύση. Είναι δε γνωστόν ότι το Σύνταγμα ερμηνεύεται από το Ανώτατο Διοικητικό Δικαστήριο τής Πατρίδας μας, το Συμβούλιο τής Επικρατείας.

Να ενθυμίσω ότι για το θέμα τών Θρησκευτικών είναι σημαντική η υπ’ αριθμόν 3356/1995 Απόφαση τού ΣΤ΄ Τμήματος τού Συμβουλίου τής Επικρατείας. Θα γίνη μια μικρή ανάλυση. Η απόφαση αυτή συνδυάζει τρία βασικά άρθρα τού Συντάγματος, ήτοι: το 13 άρθρο για τον σεβασμό τής ελευθερίας τής θρησκευτικής συνειδήσεως, και για την ελευθερία κάθε θρησκείας να επιτελή την λατρεία της∙ το άρθρο 16 για τον σκοπό τής παιδείας που παρέχεται από το Κράτος, η οποία πρέπει να αποβλέπη «στην ανάπτυξη τής εθνικής και θρησκευτικής συνείδησης, και την διάπλασή τους σε ελεύθερους και υπεύθυνους πολίτες»∙ και το 3 άρθρο που χαρακτηρίζει το Ορθόδοξο Δόγμα ως «επικρατούσα Θρησκεία», που σημαίνει ότι «η συντριπτική πλειοψηφία τού ελληνικού λαού πρεσβεύει την Ορθόδοξη Εκκλησία». Έτσι, η συγκεκριμένη απόφαση συνδυάζοντας τα τρία αυτά άρθρα τού Συντάγματος καταλήγει στο ότι ο σκοπός τής παιδείας που προσφέρεται στα Σχολεία είναι «μεταξύ τών άλλων, και η «ανάπτυξη» τής θρησκευτικής συνείδησης τών ελληνοπαίδων σύμφωνα με τις αρχές τής ορθόδοξης χριστιανικής διδασκαλίας».

Αυτό συνάγεται και από την Διεθνή Σύμβαση τής Ρώμης τής 4ης Νοεμβρίου 1950, σύμφωνα με την οποία κάθε Κράτος στα καθήκοντά του στο πεδίον τής μορφώσεως και τής εκπαιδεύσεως «θα σέβεται το δικαίωμα τών γονέων, όπως εξασφαλίζωσιν την μόρφωσιν και εκπαίδευσιν ταύτην συμφώνως προς τας ιδίας αυτών θρησκευτικάς και φιλοσοφικάς πεποιθήσεις».