Μια μέρα με πλησίασε ένας άστεγος άνθρωπος.

Με ρώτησε «Μπορώ να έχω ένα δολάριο;»

Και εγώ τού είπα «Λυπάμαι, αλλά δεν μπορώ να σού δώσω χρήματα...»

Βέβαια εκείνη την στιγμή έκρινα, έτσι τού είπα: «Μπορώ να σε κεράσω ό,τι προτιμάς να φας.»

Εκείνος μού είπε «Όχι, στ’ αλήθεια, θέλω ένα δολάριο μόνο.»

Ξανά τού είπα «Λυπάμαι, δεν μπορώ να σού δώσω χρήματα...»

Όταν είδε πως δεν επρόκειτο να του δώσω κάτι, πήγε στο επόμενο τραπέζι.

Στο άλλο τραπέζι καθόταν ένας άλλος άστεγος.

Ο πρώτος άστεγος ρώτησε τον δεύτερο άστεγο, «Μπορώ να έχω ένα δολάριο;»

Ξέρετε τι έκανε εκείνος;  Χωρίς να σκεφτεί, του έδωσε ένα δολάριο!

Είπα τότε στον εαυτό μου, «Συγχώρεσέ με Θεέ μου… εγώ τον έκρινα, και ένας άλλος άστεγος έδωσε εκείνου του άστεγου ένα δολάριο, και εγώ τού αρνήθηκα ένα δολάριο…»

Μερικές φορές με ρωτούν επ’ αυτού του θέματος, δηλαδή, αν πρέπει να δίνουμε χρήματα σε αστέγους… Και πολύ συχνά, ναι, τους κρίνουμε. Σκεφτόμαστε, πως ίσως αυτό το άτομο κάνει ναρκωτικά… Αλλά μετά άρχισα να σκέφτομαι – όπως παραδείγματος χάριν τα εξής:

«Πόσες φορές ο Θεός μού έχει δώσει χρήματα – και εγώ τα χρησιμοποίησα για κάτι ανώφελο; Κάθε μέρα (έτσι δεν είναι;) δεν αγοράζουμε πράγματα, τα οποία είναι άχρηστα;  Αχρηστεύουμε το χρήμα συνεχώς.  Και όμως, ο Θεός δεν συνεχίζει να μού δίνει χρήματα; Ναι, συνεχίζει να μού δίνει χρήματα.  Ακόμα και όταν τα χρησιμοποιώ εσφαλμένα, Εκείνος μού τα δίνει.  Άρα, ποιος είμαι εγώ, που μπορώ να λέω «όχι» σε κάποιον;  Και αν τυχόν του έδινα εκείνο το ένα δολάριο, και αυτό τον έσωζε από το να κάνει κάτι πραγματικά κακό;  Δηλαδή, να διέπραττε κάτι όντως κακό, για να αποκτήσει… ένα δολάριο;;;

*********

Παρατήρηση:  Στην Δυτική κοινωνία συνήθως δίνεται η συμβουλή να μην δίνονται χρήματα στους αστέγους, για να μην τα ξοδέψουν σε ναρκωτικά και αλκοόλ – και μετά εμείς πάμε και τα ξοδεύουμε για αλκοόλ και ναρκωτικά - για τον εαυτό μας….