Γιατί έχουμε τους Αγίους μας και τους παρακαλούμε να πρεσβεύουν για εμάς;

Γιατί έχουμε την Παναγία μας για τον ίδιο σκοπό, και γιατί κάνουμε μνημόσυνα για τους κεκοιμημένους μας;

Επειδή η Εκκλησία είτε ζώντες με σώμα στη γη, είτε όσοι βρίσκονται με κεκοιμημένο σώμα, αλλά ζώσα ψυχή στην παρουσία τού Κυρίου, δεν παύουμε να είμαστε ΜΙΑ ενιαία Εκκλησία, ακόμα και αν μάς χωρίζει προσωρινά ο θάνατος ως την Ανάσταση.

Όπως λοιπόν ζητάμε από τους ζωντανούς αδελφούς μας να πρεσβεύουν με τις προσευχές τους στον Κύριο για εμάς, και όπως προσευχόμαστε και πρεσβεύουμε εμείς προς τον Κύριο για τους άλλους, έτσι και οι ψυχές τών αγίων πρεσβεύουν στον Κύριο για όλους μας. Πολύ δε περισσότερο τών αγίων. Επειδή αν εμείς που δεν ξέρουμε αν θα βρεθούμε με τον Κύριο τολμάμε να προσευχόμαστε για άλλους, και ζητάμε προσευχές από άλλους ζωντανούς, που δεν ξέρουμε αν κατά βάθος είναι πραγματικά άνθρωποι τού Κυρίου, πόσο μάλλον πρέπει να ζητάμε από ανθρώπους που ήδη επιβεβαιώθηκαν από τον Κύριο ότι είναι πραγματικά του τέκνα και φίλοι Του, δηλαδή από τους αγίους.

Για τον ίδιο λόγο, ζητάμε από την Παναγία τις προσευχές και τις πρεσβείες της προς τον Κύριο και Θεό και Υιό της, επειδή περισσότερο από κάθε άλλο άγιο, ο Κύριος ακούει τη μητέρα Του, όπως έκανε και στον γάμο τής Κανά, που ενώ τής είπε ότι "δεν ήταν ακόμα η ώρα Του", παρ' όλα αυτά τελικά την υπάκουσε και έκανε το πρώτο του θαύμα.

Ομοίως και για τον ίδιο λόγο κάνουμε τα μνημόσυνα, επειδή και οι ψυχές τών κεκοιμημένων αδελφών μας, χρειάζονται τις δικές μας προσευχές κι αυτοί, αφού είμαστε ΜΙΑ ενωμένη Εκκλησία.

Έτσι θέλει ο Θεός να σωζόμαστε. Όχι ο καθένας μόνος του, αλλά ως Εκκλησία, ως αδελφοί, όλοι μαζί. Και ο καθένας από εμάς, με τις προσευχές του να συμβάλλει στη βοήθεια και τη σωτηρία τών υπολοίπων αδελφών μας, είτε ζώντες, είτε κεκοιμημένοι. "Είτε ζούμε, είτε πεθαίνουμε, τού Κυρίου είμαστε" (Ρωμαίους 14: 8).

Συμβάλλοντας λοιπόν στη σωτηρία τών άλλων, και αυτοί σώζονται από τις δικές μας προσευχές, αλλά και εμείς λαμβάνουμε μισθό και σωζόμαστε, αγωνιζόμενοι στις προσευχές για τους αδελφούς μας, και η ενότητα τής Εκκλησίας δυναμώνει.

"Να μνημονεύετε τούς προεστώτες σας, που σας μίλησαν τον λόγο τού Θεού· των οποίων μιμείστε την πίστη, έχοντας μπροστά στα μάτια σας το αποτέλεσμα του πολιτεύματός τους." (Εβραίους 13: 7) Αυτό λέει η Αγία Γραφή για τα μνημόσυνα τών παλαιοτέρων αδελφών μας που κοιμήθηκαν.

Ομοίως και οι ζωντανοί μεταξύ μας, παίρνουμε προτροπή: "Να εύχεστε ο ένας για τον άλλο, για να γιατρευτείτε" (Ιάκωβος 5: 16).

Επειδή είμαστε ζώντες και κεκοιμημένοι μία Εκκλησία, και οι ψυχές τών κεκοιμημένων αγίων είναι γύρω μας σαν νέφος:

"είμαστε περικυκλωμένοι από ένα τόσο μεγάλο σύννεφο μαρτύρων... προσήλθατε στο βουνό Σιών, και σε πόλη τού ζωντανού Θεού, την επουράνια Ιερουσαλήμ, και σε μυριάδες αγγέλων, σε πανηγύρι και εκκλησία πρωτοτόκων, που έχουν καταγραφεί στους ουρανούς, και στον Θεό, που είναι ο κριτής όλων, και σε πνεύματα δικαίων, οι οποίοι έλαβαν την τελειότητα" (Εβραίους 12: 1, 22).

Όλοι αυτοί από τον ουρανό και εμείς μαζί τους, όταν προσευχόμαστε για άλλους, δεν γινόμαστε "μεσίτες μεταξύ Θεού και ανθρώπων", γιατί αυτή είναι μια θέση που κατέχει μόνο ο Κύριος Ιησούς Χριστός. Αλλά γινόμαστε πρέσβεις τών συνανθρώπων μας, προς τον "άνθρωπο Ιησού Χριστό" (Α΄ Τιμόθεον 2: 5), που αν και Θεάνθρωπος, παραμένει πάντοτε ένας από εμάς, για να μεσιτεύει προς τον Θεό Πατέρα.

Για περισσότερη μελέτη, μπορείτε να βρείτε στους ακόλουθους δεσμούς πολλά άρθρα με πολύ περισσότερες λεπτομέρειες για τους αγίους, ιδιαίτερα για την Παναγία, και για τα μνημόσυνα:

• Περί τών αγίων: Η τιμή τών αγίων

• Περί τής Παναγίας: Η παναγία στη Χριστιανική πίστη

• Περί τών μνημοσύνων: Άρθα για τα μνημόσυνα

Ν. Μ.