1. Αυτό το λέγει ο Απόστολος, για να μη χαριζόμαστε στη σάρκα και αποβάλλουμε έτσι τον εμβολιασμό του Πνεύματος. «Συ δε αγριέλαιος ων», λέγει, «ενεκεντρίσθης εις καλλιέλαιον και συγκοινωνός της ποιότητος της ελαίας εγένου»^[1]. Όπως, λοιπόν, η αγριέλαιος, που εμβολιάζεται, αν παραμείνει, όπως ήταν πριν, αγριέλαιος, «εκκόπτεται και εις πυρ βάλλεται»^[2], ενώ, εάν κρατήσει τον εμβολιασμό και μετατραπεί σε καλλιέλαιο, γίνεται καρποφόρος ελλιά, σαν να φυτεύθηκε στον κήπο ενός βασιλιά, έτσι και οι άνθρωποι· εάν μεν δια της πίστεως προκόψουν στο καλύτερο και πάρουν το Πνεύμα του Θεού και βλαστήσουν τους καρπούς του, θα είναι πνευματικοί, σαν να φυτεύθηκαν στον παράδεισο του Θεού^[3]. Αν, όμως, αποπτύσουν το Πνεύμα και παραμείνουν εκεί που ήσαν πριν, διότι θέλουν να είναι μάλλον σαρκικοί παρά πνευματικοί, πολύ σωστά γι' αυτούς λέγεται: «Ότι σαρξ και αίμα βασιλείαν Θεού κληρονομήσαι ου δύνανται»^[4]· σαν να έλεγε κάποιος ότι η αγριέλαιος δεν εισάγεται στον παράδεισο του Θεού. Θαυμάσια, λοιπόν, ο Απόστολος δείχνει τη φύση μας και όλη την οικονομία του Θεού με αυτά τα λόγια περί σαρκός και αίματος και αγριελαίου. Όπως η ελλιά, που παραμελείται, μετά από κάποιο χρόνο αφήνεται έρημη και παράγει άγριους καρπούς, διότι γίνεται αγριέλαιος, ή πάλι η αγριέλαιος, που φροντίζουμε και εμβολιάζουμε, επανέρχεται στην παλιά φυσική καρποφορία, έτσι και οι άνθρωποι που παραμέλησαν και καρποφόρησαν τις επιθυμίες της σάρκας σαν άγρια δένδρα, εξ υπαιτιότητάς των γίνονται άκαρπα της δικαιοσύνης δένδρα. Ενώ κοιμούνται, δηλαδή, οι άνθρωποι, ενσπείρει ο εχθρός ζιζάνια^[5]. Και γι' αυτό ο Κύριος παρήγγειλε στους μαθητάς του να αγρυπνούν^[6]. Και πάλι. Όσοι άνθρωποι δεν καρποφορούν τη δικαιοσύνη και περιτυλίσσονται τρόπον τινά με αγκάθια, αν φροντίσουν και αν πάρουν σαν εμβόλιο το λόγο του Θεού, έρχονται στην παλιά φύση του ανθρώπου, αυτήν που έγινε «κατ' εικόνα και καθ' ομοίωσιν»^[7] Θεού.

2. Αλλά, όπως η αγριέλαιος, που εμβολιάσθηκε, δεν χάνει μεν την ουσία του ξύλου, όμως, αλλάζει την ποιότητα του καρπού και παίρνει άλλη ονομασία, διότι λέγουμε ότι δεν είναι πλέον αγριέλαιος, αλλά καρποφόρος ελλιά, έτσι και ο άνθρωπος, που εμβολιάσθηκε με την πίστη και πήρε το Πνεύμα του Θεού, δεν χάνει μεν τη σαρκική του υπόσταση, όμως, αλλάζει την ποιότητα των καρπών του, δηλαδή, των έργων του, και παίρνει άλλη ονομασία, που δείχνει τη μεταβολή προς το καλύτερο. Ήδη λέγουμε ότι δεν είναι «σαρξ και αίμα», αλλά πνευματικός άνθρωπος. Όπως, πάλι, η αγριέλαιος, αν δεν εμβολιασθεί, παραμένει άχρηστη στον κύριό της, διότι είναι άγριο δένδρο, και σαν άκαρπο ξύλο την κόβουμε και τη ρίχνουμε στη φωτιά, έτσι και ο άνθρωπος, που δεν παίρνει με την πίστη τον εμβολιασμό του Πνεύματος, παραμένει αυτό που ήταν πριν, δηλαδή, σάρκα και αίμα, και δεν μπορεί να κληρονομήσει τη βασιλεία του Θεού. Καλώς, λοιπόν, λέγει ο Απόστολος: «Σαρξ και αίμα βασιλείαν Θεού κληρονομήσαι ου δύνανται»^[8] και: «οι εν σαρκί όντες Θεώ αρέσαι ου δύνανται»^[9]. Δεν απορρίπτει την υπόσταση του σώματος, αλλά δείχνει ότι σε αυτό πρέπει να επιφοιτήσει το Άγιο Πνεύμα. Και γι' αυτό λέγει: «Δει το θνητόν τούτο ενδύσασθαι αθανασίαν και το φθαρτόν τούτο ενδύσασθαι αφθαρσίαν»^[10]. Και πάλι: «Υμείς δε ουκ εστέ εν σαρκί, αλλ' εν Πνεύματι, είπερ Πνεύμα Θεού οικεί εν υμίν»^[11]. Πιο φανερά ακόμη το δείχνει αυτό λέγοντας: «Το μεν σώμα νεκρόν δι' αμαρτίαν, το δε πνεύμα ζωή δια δικαιοσύνην. Ει δε το πνεύμα του εγείραντος Ιησούν εκ νεκρών οικεί εν υμίν, ο εγείρας τον Χριστόν εκ νεκρών ζωοποιήσει και τα θνητά σώματα υμών δια το ενοικούν αυτού Πνεύμα εν υμίν»^[12]. Και πάλι λέγε: «Ει γαρ κατά σάρκα ζήτε, μέλλετε αποθνήσκειν»^[13]. Τους τα έγραφε αυτά, στην προς Ρωμαίους επιστολή, όχι διότι τους εμπόδιζε από το να ζουν «εν σαρκί», εφ' όσον και ο ίδιος είχε σώμα, αλλά διότι απέκοπτε τις επιθυμίες της σάρκας, οι οποίες θανατώνουν τον άνθρωπο. Και γι' αυτό πρόσθεσε: «Ει δε Πνεύματι τας πράξεις του σώματος θανατούτε, ζήσεσθε. Όσοι γαρ Πνεύματι Θεού άγονται ούτοί εισιν υιοί Θεού»^[14].