Διαβάστε αυτόν τον μικρό διάλογο μέχρι το τέλος και προσπαθήστε να τον εφαρμόσετε στην καθημερινότητά μας. Νομίζω ότι θα σάς βάλει σε σκέψεις.

Δύο μωρά είναι μέσα στην μήτρα.

Το πρώτο μωρό γυρίζει στο δεύτερο και το ρωτάει, «Πιστεύεις στη ζωή μετά τον τοκετό;»

Το δεύτερο μωρό απαντά, «Φυσικά. Πρέπει να υπάρχει κάτι μετά τον τοκετό. Ίσως είμαστε εδώ μέσα για να προετοιμαστούμε για αυτό που θα ακολουθήσει.»

Το πρώτο μωρό απαντά, «Αποκλείεται, δεν υπάρχει ζωή μετά τον τοκετό, Τι είδους ζωή θα ήταν αυτή;»           

Το δεύτερο μωρό του λέει, «Δεν ξέρω, αλλά πιστεύω πως θα υπήρχε περισσότερο φως από αυτό που έχουμε εδώ - ίσως θα περπατάμε με τα πόδια μας και θα τρώμε με το στόμα μας.»

Το πρώτο μωρό λέει, «Αυτό είναι παράλογο. Το περπάτημα είναι αδύνατο, και το να τρώμε με το στόμα μας, γελοίο. Είναι δεδομένο, πως παίρνουμε την τροφή μας μέσω ομφάλιου λώρου, και άρα η ζωή μετά τον τοκετό είναι αδύνατη, επειδή ο λώρος είναι πολύ κοντός.»

Το δεύτερο μωρό λέει, «Εγώ νομίζω πως πρέπει να υπάρχει κάτι πολύ μεγαλύτερο από αυτό το σκοτεινό μέρος, κάτι πέρα από αυτό που μπορούμε εμείς να δούμε.»

Το πρώτο μωρό απαντά, «Όμως κανείς δεν έχει επιστρέψει ποτέ μετά από τον τοκετό. Ο τοκετός θα είναι το τέλος της ζωής μας, και μετά από αυτόν δεν θα είναι παρά σιωπή και λήθη. Δεν θα οδηγηθούμε πουθενά.»

Το δεύτερο μωρό απαντά, «Καλά, δεν ξέρω στα σίγουρα, αλλά πιστεύω πως οπωσδήποτε θα γνωρίσουμε την μητέρα μας, και πως εκείνη θα μας φροντίσει.»

Το πρώτο μωρό απαντά, «Μητέρα;; Πιστεύεις πραγματικά σε μια μητέρα;;; Αν είναι αληθινή, τότε πού είναι τώρα;»

Το δεύτερο μωρό απάντησε, «Είναι παντού, γύρω μας - αφού ζούμε μέσα της. Χωρίς αυτήν, ο κόσμος μας αυτός δεν θα υπήρχε.»

Το πρώτο μωρό απάντησε, «Δεν την έχω δει ποτέ, οπότε δεν μπορεί να υπάρχει.»

Το δεύτερο μωρό απάντησε, «Μερικές φορές όταν είμαστε ήσυχοι, εγώ ακούω την φωνή της. Νιώθω την στοργική παρουσία της.  Εγώ πιστεύω πως η ζωή μετά τον τοκετό είναι πραγματικότητα.»

***************************

Είναι μάλλον καιρός να επανεκτιμήσουμε την ζωή μας εδώ στη γη, καθώς όλοι μας βαδίζουμε προς τον θάνατο. Πάρτε αυτόν τον διάλογο ως μάθημα.