[Ο άγιος Καλλίνικος] θέτει ως βάση το χωρίο από την προς Φιλιππησίους επιστολή τού Αποστόλου Παύλου: «Τα μεν οπίσω επιλανθανόμενοι τοις δε έμπροσθεν επεκτεινόμενοι» (Φιλιπ. γ΄, 14), δηλαδή, να ξεχάσουμε τα παλιά και να προχωρήσουμε μπροστά.

Αναλύοντας το χωρίο αυτό γράφει ότι «δρόμος είναι η παρούσα ζωή». Ο άνθρωπος από την γέννησή του «τρέχει συνεχώς». «Δρόμος είναι η ζωή και κάθε Νέον έτος οι ταξειδιώται τής ζωής ανταλλάσσουν μερικάς ευχάς και συνεχίζουν την πορείαν των».

Ο Απόστολος Παύλος μάς καλεί «να λησμονήσωμεν τα οπίσω», όπως «ο δρομεύς λησμονεί όσον δρόμον εβάδισεν». Θα πρέπει να λησμονήσουμε τα αμαρτήματα τού παρελθόντος με την μετάνοια, αλλά να λησμονήσουμε «και το ενάρετον παρελθόν». Δηλαδή, όχι απλώς να ξεχάσουμε τι έχουμε κάνει στο παρελθόν, αλλά να ξεχάσουμε και τα καλά έργα που κάναμε, και το ενάρετον παρελθόν. Να αγωνιζόμαστε «δια την απόκτησιν άλλων πνευματικών αγαθών», γιατί όπως γράφει, κατά τον άγιον Γρηγόριον τον Νύσσης, «η τελειότης δεν έχει τέλος».

Να μην «επαναπαυώμεθα εις μικράς πνευματικάς επιτυχίας», γιατί τότε ο νέος χρόνος «δεν θα είναι νέος, αλλά παλαιός». Θα πρέπει να λησμονήσουμε το παρελθόν και να «στρέψωμεν νουν, ψυχήν και καρδίαν, τα πάντα, προς τα εμπρός».

Βλέπετε και εδώ έναν Επίσκοπο που έχει επίγνωση τής αποστολής του και ο ίδιος γνωρίζει τον εαυτό του και ασκεί θεραπευτική ποιμαντική. Προτρέπει να ξεχνάμε τα καλά και τα κακά τού παρελθόντος με την μετάνοια και να προχωράμε μπροστά, αφού η τελειότητα δεν έχει τέλος, δηλαδή πρέπει να αποβάλουμε την αυτάρκεια ως πολύ μεγάλο κακό.