• 1. Θεμελιώδης φυσική αρχή: γνωστές και σταθερές αλυσίδες διάσπασης

• 2. Το κρίσιμο ορυκτολογικό τεκμήριο: ο ρόλος του Ζιρκονίου (ZrSiO4)

• 3. Όλος ο μετρούμενος Μόλυβδος στους ζιρκονίτες είναι προϊόν διάσπασης

• 4. Μεταμορφικά συμβάντα δεν ακυρώνουν – ενισχύουν τη μέθοδο

• 5. Ανεξάρτητη επαλήθευση από άλλες μεθόδους

• 6. Εμπειρική επιβεβαίωση: οι αρχαιότεροι ζιρκονίτες

• Συμπερασματικά

Σε προηγούμενες αναλύσεις, έχουμε δείξει από την ίδια την Αγία Γραφή, ότι οι Δημιουργικές ημέρες της δεν είναι 24άωρες, αλλά χρονικές περίοδοι μεταβλητής διάρκειας, ακαθόριστου μήκους. Επειδή όμως κάποιοι παρερμηνεύουν την Αγία Γραφή, και θέλουν να την κάνουν να πει κάτι που ΔΕΝ λέει, ισχυριζόμενοι ότι ο κόσμος είναι μόνο λίγων χιλιάδων ετών, εδώ θα αποδείξουμε το σφάλμα τους και επιστημονικά.

Προς το παρόν θα παρουσιάσουμε εδώ ενδεικτικά, μία επιστημονική μέθοδο, που δεν επιδέχεται οποιαδήποτε αμφισβήτηση, και η οποία μάς έχει δώσει για τη γη, ηλικία 4,4 δισεκατομμυρίων ετών, για τον αρχαιότερο γνωστό στερεό φλοιό της.

Είναι μία μέθοδος τόσο απόλυτα αλάνθαστη, που από μόνη της, αρκεί για να διαψεύσει όσους θέλουν να είναι η γη μόνο λίγων χιλιάδων ετών.

Θα μιλήσουμε εδώ για τη μέθοδο Ουρανίου-Μολύβδου.

1. Θεμελιώδης φυσική αρχή: γνωστές και σταθερές αλυσίδες διάσπασης

Η μέθοδος Ουρανίου - Μολύβδου (U–Pb), βασίζεται σε καλά μελετημένες και ανεξάρτητες ραδιενεργές αλυσίδες διάσπασης.

Για τη μέτρηση αυτή, χρησιμοποιείται ο "χρόνος ημιζωής", δηλαδή ο χρόνος που χρειάζεται ένα ραδιενεργό υλικό, για να μετατραπεί το μισό από αυτό σε κάποιο άλλο στοιχείο. Στην προκειμένη περίπτωση, το Ουράνιο να μετατραπεί κατά το ήμισυ σε Μόλυβδο.

Οι χρόνοι ημιζωής αυτών των ισοτόπων είναι θεμελιώδεις πυρηνικές σταθερές, έχουν μετρηθεί εργαστηριακά, επαληθεύονται σε διαφορετικά φυσικά περιβάλλοντα, και δεν εξαρτώνται από χημικές, θερμικές ή γεωλογικές συνθήκες.

Γίνεται μετατροπή τού Ουρανίου 238 σε Μόλυβδο 206 (με 13 ενδιάμεσα στάδια), και παράλληλα, η μετατροπή τού Ουρανίου 235 σε Μόλυβδο 207. Και οι δύο διαφορετικές αυτές μορφές Ουρανίου βρίσκονται σε ένα πέτρωμα, και μετρώνται παράλληλα.

Μετρώντας την ποσότητα Μολύβδου τής κάθε μορφής, και την ποσότητα Ουρανίου τής κάθε μορφής, βρίσκουμε το ποσοστό μετατροπής Ουρανίου στο αντίστοιχο είδος Μολύβδου που δίνει το κάθε είδος Ουρανίου, και η διαφορά τους, μάς δίνει τον χρόνο που χρειάσθηκε για να δημιουργηθεί ο αντίστοιχος Μόλυβδος.

• ^238U → ^206Pb (με 13 ενδιάμεσα στάδια)
• ^235U → ^207Pb

Στο σημείο αυτό, οι αμφισβητίες μάς λένε ότι δεν ξέρουμε τι ποσότητα Ουρανίου ή Μολύβδου υπήρχε αρχικά στο πέτρωμα, για να υπολογίσουμε τη διαφορά με ακρίβεια. Όμως μια τέτοια ένσταση είναι λάθος.

Το ότι υπάρχουν δύο ανεξάρτητα “ρολόγια” στο ίδιο δείγμα (δηλαδή δύο διαφορετικά είδη Ουρανίου, που δίνουν διαφορετικά είδη Μολύβδου), αποτελεί εσωτερικό έλεγχο εγκυρότητας, επειδή αλληλοεπιβεβαιώνονται, αφού αν και μετράνε ξεχωριστά τον χρόνο ημιζωής τους, στο τέλος βγάζουν το ίδιο αποτέλεσμα για το ίδιο δείγμα!

2. Το κρίσιμο ορυκτολογικό τεκμήριο: ο ρόλος του Ζιρκονίου (ZrSiO4)

Όμως υπάρχει κάτι ακόμα πιο αναμφισβήτητο, που αποστομώνει κάθε αμφισβητία τής μεθόδου: Η χρήση κρυστάλλων Ζιρκονίτη!

Ο ζιρκονίτης είναι το κατεξοχήν ορυκτό για χρονολόγηση Ουρανίου - Μολύβδου, επειδή:

• Ενσωματώνει εύκολα Ουράνιο (U⁴⁺ αντικαθιστά Zr⁴⁺ στο πλέγμα).
• Αποκλείει σχεδόν πλήρως τον Μόλυβδο κατά την αρχική κρυστάλλωση, λόγω ασύμβατου ιοντικού μεγέθους.

Δηλαδή, η κρυσταλλική δομή τού Ζιρκονίτη, λόγω τού μεγέθους τών δεσμών της, επιτρέπει μεν, να υπάρχει μέσα σε αυτήν ενσωματωμένο Ουράνιο κατά την αρχική κατασκευή της, αλλά δεν χωράει ΚΑΘΟΛΟΥ Μόλυβδος!

Συνεπώς, κατά τον αρχικό σχηματισμό του κρυστάλλου, ο ζιρκονίτης περιέχει ΜΟΝΟ Ουράνιο αλλά πρακτικά μηδενικό Μόλυβδο.

3. Όλος ο μετρούμενος Μόλυβδος στους ζιρκονίτες είναι προϊόν διάσπασης

Αφού ο αρχικός κρύσταλλος δεν περιέχει αρχέγονο Μόλυβδο, τότε:

Κάθε άτομο ^206Pb και ^207Pb που ανιχνεύεται προέρχεται αποκλειστικά από τη ραδιενεργό διάσπαση του εγκλωβισμένου Ουρανίου, και επομένως αποτελεί ακριβές χρονικό αποτύπωμα από τη στιγμή τής κρυστάλλωσης.

Αυτό καθιστά τη μέθοδο "αυτοτελή", χωρίς ανάγκη εξωτερικών υποθέσεων.

Αυτό "καταρρίπτει εκ θεμελίων" τον ισχυρισμό περί «άγνωστης αρχικής ποσότητας μολύβδου». Το σημείο αυτό διδάσκεται ρητά σε πανεπιστημιακά συγγράμματα και παρουσιάσεις (AUTH, Berkeley, Princeton).

4. Μεταμορφικά συμβάντα δεν ακυρώνουν – ενισχύουν τη μέθοδο

Μία άλλη συνηθισμένη αντίρρηση τών αμφισβητιών τής μεθόδου αυτής χρονολόγησης, είναι οι περιπτώσεις που το πέτρωμα θερμάνθηκε ή έλιωσε σε μερικό βαθμό, από ηφαιστειακά συμβάντα, και λένε ότι αφού με το λιώσιμο αλλάζει η αναλογία Ουρανίου και μολύβδου σε ένα πέτρωμα, άρα δεν μπορούμε να είμαστε σίγουροι ότι το πέτρωμα είναι αξιόπιστο για χρονολόγηση.

Όμως, στην πραγματικότητα σε περιπτώσεις μεταγενέστερης θέρμανσης ή μερικού λιωσίματος:

• Δεν εισάγεται εξωτερικός Μόλυβδος, αφού δεν μπορεί να διατηρηθεί σε κρύσταλλο Ζιρκονίτη.
• Αντιθέτως, μπορεί να διαφύγει μέρος του ήδη παραγόμενου Μολύβδου από έναν τέτοιο κρύσταλλο που έλιωσε σε κάποια σημεία του.
• Αυτό δημιουργεί τα γνωστά "διαγράμματα ασυμφωνίας" (discordia).

Σε μια τέτοια περίπτωση μερικής μεταγενέστερης τήξης τού πετρώματος, για να χρονολογηθεί, γίνεται χρήση τών "ισοχρόνων".

Ισόχρονοι, είναι μία γραφική μέθοδος ραδιοχρονολόγησης που χρησιμοποιεί πολλαπλά δείγματα του ίδιου πετρώματος και επιτρέπει τον υπολογισμό της ηλικίας χωρίς να απαιτείται γνώση της αρχικής ποσότητας του θυγατρικού ισοτόπου.

Η ύπαρξη ευθυγραμμισμένων ισοχρόνων, άνω και κάτω τομών (upper / lower intercepts), επιτρέπει:

• τον προσδιορισμό τόσο της αρχικής ηλικίας κρυστάλλωσης
• όσο και μεταγενέστερων γεωλογικών συμβάντων.

Δηλαδή, οι «ατέλειες» είναι "διαγνωστικά εργαλεία", όχι σφάλματα.

Επειδή δηλαδή το πέτρωμα δεν λιώνει ομοιόμορφα, τα σημεία του που έλιωσαν περισσότερο, έχουν μικρότερη αναλογία Μολύβδου προς το Ουράνιο, άρα βλέποντας τις διαφορές στα διάφορα στρώματα, όχι μόνο εντοπίζουμε τη διαρροή προς την αρχική ποσότητα, αλλά επιπλέον εντοπίζουμε και τον χρόνο που συνέβη το μεταγενέστερο γεωλογικό συμβάν!

Σκεφθήτε λοιπόν και το εξής: Αφού σε ένα λιωμένο εκ τών υστέρων πέτρωμα, ΔΕΝ μπορεί να μπει νέος Μόλυβδος, αλλά μόνο να διαρρεύσει, αυτό σημαίνει ότι ακόμα και αν υποθέσουμε ότι μετρούσαμε αλλοιωμένο πέτρωμα, αυτό αφού θα είχε λιγότερο από το κανονικό Μόλυβδο, ΔΕΝ θα έδειχνε αρχαιότερο, αλλά ΝΕΟΤΕΡΟ! Άρα, οι αμφισβητίες τής μεθόδου, ακόμα και αν είχαν δίκιο σε αυτό, περί αξιοπιστίας τής μεθόδου, (που ΔΕΝ έχουν), ακόμα και τότε, θα έπρεπε να παραδεχθούν, όχι ότι το πέτρωμα (άρα και η ηλικία τής γης) είναι νεότερη, αλλά ότι είναι Αρχαιότερη από αυτή που δείχνει! Δηλαδή μια τέτοια υποτιθέμενη αναξιοπιστία, δουλεύει εις βάρος τους, αφού αυτοί θέλουν τη γη νεότερη!

5. Ανεξάρτητη επαλήθευση από άλλες μεθόδους

Επιπλέον, οι ηλικίες που προκύπτουν από τη μέθοδο Ουρανίου - Μολύβδου,

• συμφωνούν με άλλες ραδιομετρικές μεθόδους (για παράδειγμα: Ρουβιδίου - Στροντίου, Σαμαρίου - Νεοδυμίου, κ.ά.),
• συμφωνούν με γεωδυναμικά δεδομένα (π.χ. ρυθμούς απόκλισης ηπείρων),
• συμφωνούν μεταξύ αντικριστών πετρωμάτων (π.χ. Αφρική–Αμερική).

Η σύγκλιση ανεξάρτητων μεθόδων "αποκλείει συστηματικό σφάλμα".

Οι άλλες ραδιομετρικές μέθοδοι που αναφέρθηκαν, είναι κατανοητό, ότι χρησιμοποιούν και αυτές τους χρόνους ημιζωής, και παρά τους διαφορετικούς αυτούς χρόνους ημιζωής, δείχνουν τα ίδια αποτελέσματα με τη μέθοδο Ουρανίου - Μολύβδου. Αυτό επιβεβαιώνει τη μέτρηση, αλλά και την αξιοπιστία όλων αυτών τών μεθόδων, χωρίς να αφήνει χώρο για σφάλματα.

Επίσης, όταν μιλάμε για τους ρυθμούς απόκλισης τών ηπείρων, είναι γνωστό ότι οι ήπειροι βρίσκονται πάνω σε τεκτονικές πλάκες, οι οποίοι κινούνται με μέσο όρο κάποια χιλιοστά ή εκατοστά κάθε έτος, ανάλογα την κάθε πλάκα.

Αυτό σημαίνει ότι μετρώντας με τους ακριβέστατους δορυφόρους μας, την ταχύτητα απομάκρυνσης για παράδειγμα, τών ηπείρων τής Αμερικής με αυτές τής Ευρώπης και τής Αφρικής, με μία απλή διαίρεση, βρίσκουμε πόσα εκατομμύρια χρόνια πριν, αυτές οι ήπειροι ήταν ενωμένες, αν κινούνταν με τον ίδιο μέσο ρυθμό.

Αν τώρα συλλέξουμε πετρώματα με Ουράνιο και Μόλυβδο από τις δύο αντικριστές ηπείρους, και εφαρμόσουμε τη μέθοδο χρονολόγησης, το αποτέλεσμα είναι ίδιο με αυτό πού περιμέναμε, έχοντας υπολογίσει τον χρόνο που πέρασε από τότε, με βάση τον ρυθμό απομάκρυνσης που μετρήσαμε δορυφορικά. Και φυσικά αντικριστές περιοχές έχουν και τα ίδια ακριβώς πετρώματα, αφού πριν διαιρεθούν, βρίσκονταν στην ίδια περιοχή, και απλώς διασπάσθηκαν και απομακρύνθηκαν!

Όπως καταλαβαίνετε, δεν απομένει η παραμικρή αμφιβολία, ούτε για την ακρίβεια τών ραδιομετρικών μεθόδων, ούτε για την προφανή παρατηρούμενη απομάκρυνση από δορυφόρο, και τα δύο αλληλοεπιβεβαιώνονται, αν και πρόκειται για δύο διαφορετικές και ανεξάρτητες μεθόδους!

6. Εμπειρική επιβεβαίωση: οι αρχαιότεροι ζιρκονίτες

Ζιρκονίτες από την Αυστραλία έχουν χρονολογηθεί στα "~4,4 δισεκατομμύρια έτη". Τέτοιες μετρήσεις είναι ΠΑΝΤΟΤΕ εσωτερικά συνεπείς, επαναλαμβανόμενες σε διαφορετικά εργαστήρια, και σύμφωνες πάντα μεταξύ τους, και χωρίς να απαιτούν ανάγκη αυθαίρετων διορθώσεων.

Αυτοί δίνουν την ηλικία "του πρώτου στερεού φλοιού της Γης" και όχι «προϋπάρχοντα υλικά».

Συμπερασματικά

Η μέθοδος χρονολόγησης Ουρανίου–Μολύβδου, ιδίως μέσω ζιρκονιτών:

• βασίζεται σε θεμελιώδη φυσική,
• έχει ενσωματωμένους μηχανισμούς ελέγχου,
• αποκλείει άγνωστες αρχικές συνθήκες,
• επαληθεύεται ανεξάρτητα από άλλες μεθόδους που δείχνουν το ίδιο αποτέλεσμα,
• και εφαρμόζεται επιτυχώς εδώ και δεκαετίες, πάντα αξιόπιστα.

Η μέθοδος αυτή δεν αφήνει κανένα επιστημονικά σοβαρό περιθώριο αμφισβήτησης από κανέναν, που λόγω άγνοιας τής επιστήμης, και παρανόηση τής Αγίας Γραφής, νομίζει ότι ο κόσμος είναι μόνο λίγων χιλιάδων ετών.

Αν θέλει ο Θεός, μελλοντικά θα πούμε και για άλλες μεθόδους χρονολόγησης.

N. M.