[...]

Λοιπόν, όταν εξετάζουμε αρχαία έγγραφα, οι άνθρωποι κάνουν πολλές ερωτήσεις. Πώς ξέρουμε ότι είναι γνήσια; Ε, μιλάνε για την Ιστορία. Μιλάνε και για την προσωπική ιστορία και τα περιστατικά της ζωής του Δανιήλ. Μιλάνε και για το μέλλον. Και ο Δανιήλ μιλάει για το μέλλον μέχρι την εποχή του. Δηλαδή μίλησε για το μέλλον τον 2^ο αιώνα π.Χ. - την εποχή των Ελλήνων. Και πετυχαίνει την πραγματικότητα με τόση ακρίβεια που πολλοί άνθρωποι λένε: «Ε, εννοείται πως ο Δανιήλ δεν έζησε τότε που ισχυρίζεται πως έζησε. Πρέπει να έζησε 400 χρόνια αργότερα. Άλλωστε δεν υφίσταται τέτοιο πράγμα όπως η πρόβλεψη του μέλλοντος με τη βιβλική έννοια…»

Έτσι, αυτό μας φέρνει αντιμέτωπους με ένα εξαιρετικά σημαντικό ερώτημα σήμερα. Όπως γνωρίζετε, είμαι μαθηματικός. Εργάζομαι στις επιστήμες. Και μια από τις μεγαλύτερες αντιρρήσεις για το σύνολο της χριστιανικής πίστης και της βιβλικής αποκάλυψης που συναντώ από τους ανθρώπους είναι: «Κοιτάξτε, δεν είναι δυνατόν να πιστεύετε αυτά τα πράγματα, επειδή ο κεντρικός ισχυρισμός του Χριστιανισμού εξ αρχής – πως ο Θεός έγινε άνθρωπος – είναι κάτι υπερφυσικό, και τα υπερφυσικά δεν συμβαίνουν. Και αυτό το βιβλίο του Δανιήλ ισχυρίζεται πως προβλέπει το μέλλον. Μην είστε γελοίοι. Αυτό δεν είναι δυνατόν. Κανείς δεν μπορεί να γνωρίζει την Ιστορία εκ των προτέρων…»

Ε, για να δούμε…

Είναι καλό τα πράγματα μέσα στην Ιστορία να είναι τεκμηριωμένα. Γι' αυτό έγραφαν «εφημερίδες» και τηρούσαν αρχεία στον αρχαίο κόσμο. Έγραφαν πάνω σε τέτοιους κυλίνδρους:

Και εδώ (κάτω εικόνα) είναι καταγεγραμμένα τα βαβυλωνιακά Χρονικά, που βρίσκονται στο Βρετανικό Μουσείο. Μάλιστα το συγκεκριμένο κείμενο αναφέρει την κατάληψη της Ιερουσαλήμ το 587 π.Χ.

Έτσι, έχουμε πραγματικά-ιστορικά γραπτά κείμενα, σφηνοειδούς γραφής. «Σφηνοειδής» λέγεται αυτή η γραφή επειδή οι λέξεις χαράζονται με μορφή σφήνας. Υπάρχουν τέτοια σφηνοειδή κείμενα που καταγράφουν τα γεγονότα που βρίσκονται και μέσα στο Βιβλίο του Δανιήλ. Αποτελούν ανεξάρτητες επαληθεύσεις του τι συνέβαινε.

Έχουμε λοιπόν μια μικρή ιδέα για την Ιστορία - μια μικρή ιδέα για τον πολιτισμό. Και θέλω να αναφέρω κάτι άλλο εδώ: πως οι περισσότεροι από εμάς φοράμε ρολόγια κάποιου είδους. Έχετε παρατηρήσει ποτέ ότι υπάρχουν 60 δευτερόλεπτα σε ένα λεπτό και 60 λεπτά σε μια ώρα; Ξέρετε από πού προήλθε αυτό; Την Βαβυλώνα. Ήταν λαμπροί μαθηματικοί. Πώς δούλευαν με την σφηνοειδή γραφή τους; Δεν το γνωρίζω. Πάντως τα μαθηματικά τους κείμενα είναι απολύτως συναρπαστικά - είχαν υπολογίσει πως ο αριθμός 60 διαιρείται σε μεγάλο βαθμό με ακέραιους αριθμούς - και το χρησιμοποίησαν ως βάση. Έτσι, τα ίχνη της Βαβυλώνας είναι πολιτιστικά αποτυπωμένα και εδώ, στην Νορβηγία.

Τώρα, τι γίνεται με την κοσμοθεωρία τους; Τι πίστευαν για την απόλυτη πραγματικότητα; Αυτό είναι ένα από τα πιο σημαντικά ερωτήματα, επειδή - όπως βλέπετε - σε αντίθεση με τις ιδέες πολλών άθεων, ο καθένας από εμάς έχει μια κοσμοθεωρία. Έχουμε ένα σύνολο απαντήσεων στα μεγάλα ερωτήματα. Εσείς έχετε μια κοσμοθεωρία - για πολλούς από εσάς είναι χριστιανική… ο Ντώκινς έχει μια κοσμοθεωρία που είναι ο Νατουραλισμός… έτσι και οι Βαβυλώνιοι είχαν μια κοσμοθεωρία. Επίσης, είχαν ιδέες και για την Δημιουργία, ήτοι, πως προέκυψε μέσω της σεξουαλικής ένωσης των θεών.

Αλλά εδώ είναι το ενδιαφέρον στοιχείο. Είχαν μια Θεογονία και μια Κοσμογονία. Τώρα τι σημαίνει αυτό; «Κοσμογονία» είναι η γένεση του σύμπαντος. Εμείς οι πιστοί Χριστιανοί έχουμε μια κοσμογονία: ονομάζεται Γένεσις κεφ.1. Αλλά εκείνοι είχαν μια θεογονία, που διηγείται «πώς προέκυψαν οι θεοί» - επειδή πίστευαν πως οι θεοί προήλθαν από κάπου – πως δεν ήταν πάντοτε παρόντες. Έτσι, αυτό που σκέφθηκαν ήταν το εξής: Στην αρχή υπήρχε η αρχέγονη ύλη, και όλα τα άλλα, δηλαδή ο κόσμος και τα λοιπά - ακόμα και οι θεοί – είχαν βγει από αυτή την αρχική ύλη (= την αρχέγονη σούπα: οι Σουμέριοι, οι Αιγύπτιοι κ.α.).

Και κάποιος θα πει πως αυτό είναι μια πολύ απόμακρη σκέψη – μια ιδέα από τον αρχαίο κόσμο. Αλλά μισό λεπτό… αυτό που έκαναν στην ουσία ήταν να φτιάξουν θεούς από τις δυνάμεις της φύσης. Και εδώ βλέπω μια τεράστια ομοιότητα με το σήμερα. Γνωρίζω φυσικούς, οι οποίοι ουσιαστικά πιστεύουν πως οι τέσσερις θεμελιώδεις δυνάμεις της φύσης - ισχυρές και ασθενείς, οι πυρηνικές δυνάμεις και ο ηλεκτρομαγνητισμός –καθορίζουν τα πάντα. Δεν τις αποκαλούν θεούς, αλλά θα μπορούσαν κάλλιστα, αφού στο κάτω-κάτω αυτές μάς επιβάλλονται. (Η βαρύτητα θα πάρει πολλούς στο τέλος - δυστυχώς…)

Και πολλοί στοχαστές, όπως ο Πωλ Ντέηβις - ο φυσικός – κοιτάζουν το σύμπαν, βλέπουν μεγάλες αποδείξεις ευφυΐας και σχεδιασμού – και σκέφτεσαι πως αυτός μάλλον θα γίνει πιστός στον Θεό. Όμως όχι… λέει πως πρόκειται για μια «υπερ-ανθρώπινη νοημοσύνη» - πως δεν είναι κάτι υπερφυσικό, αλλά πως έχει εξελιχθεί με τον ίδιο ακριβώς τρόπο όπως η δική μας νοημοσύνη. Τώρα, πέραν της διαφορετικής γλώσσας, δεν υπάρχει σχεδόν καμία διαφορά μεταξύ πολλών άθεων σήμερα και των αρχαίων Βαβυλωνίων…

Εν ολίγοις, ο Δανιήλ και οι φίλοι του ήσαν «στριμωγμένοι» μέσα σε μια ουσιαστικά υλιστική κοσμοθεωρία. Παρατηρήσατε από πού προήλθαν οι θεοί; Προήλθαν από την ύλη του σύμπαντος. Είναι υλικοί θεοί. Και έτσι μπορούμε να μάθουμε πολλά για το πώς τους αντιμετώπισαν…

Φυσικά στον καιρό μας αυτό που συμβαίνει είναι πως κανείς δεν μπορεί να αποφύγει το ζήτημα της Δημιουργίας. Έτσι, καταργούν τον υπερβατικό Δημιουργό Θεό, και μετά λένε πως η ύλη είναι ικανή να δημιουργήσει… πως πρέπει να έχει κάποια σχέση με την δημιουργία. Αλλά ακόμα περισσότερο, ισχυρίζονται πως τίποτα δεν είναι Δημιουργός – πως ολόκληρο το σύμπαν δημιούργησε τον εαυτό του, από το τίποτα…

Και σε αυτό το σημείο, μπαίνω στον πειρασμό να σας δώσω μια διάλεξη για το «τίποτα». Αλλά δεν θα το κάνω, γιατί έχω γράψει ένα βιβλίο για το «τίποτα». Στην πραγματικότητα έχει τίτλο «Ο Θεός και ο Στήβεν Χώκινγκ», μιάς και αυτή την ιδέα διερευνά.. Γνωρίζετε πως στον πολιτισμό μας σήμερα, η βασική επιλογή που πρέπει να κάνετε είναι μεταξύ του Θεού ως Δημιουργού και του «τίποτα» ως δημιουργού; Είναι ένας από τους λόγους που η βιβλική κοσμοθεωρία έχει τόσο νόημα για μένα. Υπάρχουν παραλληλισμοί…

Αλλά τώρα ας δούμε γρήγορα ολόκληρο το βιβλίο. Το πρόβλημα με ομιλίες όπως αυτήν είναι πως δεν φτάνουμε πολύ μακριά. Και ξέρω πως είστε ευφυείς νέοι… Και ένα από τα πράγματα που με γοήτευε από την δική μου παιδική ηλικία είναι ο τρόπος με τον οποίο οργανώνεται μια λογοτεχνία σε επίπεδο δομής. Και ο Δανιήλ είναι ένα λαμπρό παράδειγμα αυτού. Θέλω λοιπόν να δούμε πώς είναι δομημένο το Βιβλίο του ως βιβλίο.

Πρωτίστως, ένα μέρος του είναι χρονολογικό, αλλά δυστυχώς οι αποκαλύψεις των κεφαλαίων 7 και 8 συμβαίνουν πριν από αυτά που αναφέρονται στο κεφάλαιο 6. Άρα ολόκληρο το βιβλίο δεν είναι χρονολογικό.

Δεύτερον, δεν χωρίζεται προσεγμένα σε προφητεία και σε αφήγηση. Υπάρχει αφήγηση στο κεφάλαιο 1. Υπάρχει προφητεία στο κεφάλαιο 2. Υπάρχει αφήγηση στα κεφάλαια 3, 4 και 5. Και μετά υπάρχει κάποια προφητεία, κλπ...κλπ.. Οπότε, όντως δεν είναι προσεκτικά στημένο. Σημαντικό λοιπόν είναι να δούμε την λογοτεχνική του δομή.

Τώρα, αυτό ίσως να είναι μια ελαφρώς καινούργια ιδέα για εσάς. Θα σάς δώσω λοιπόν την πιο γρήγορη επισκόπηση του Δανιήλ που έχετε δει ποτέ στη ζωή σας. Δέστε λοιπόν τις ζώνες ασφαλείας σας και πάμε…

Εδώ σας δείχνω ένα πίνακα περιεχομένων του Βιβλίου του Δανιήλ. Πρώτη απ' όλα είναι η ιστορία όπου αρνήθηκε το φαγητό του βασιλιά. Το θυμάστε αυτό;

Δεύτερον, στο κεφάλαιο 2 αναφέρεται η ιστορία του τρομακτικού ονείρου του Ναβουχοδονόσορα για ένα μεγάλο ομοίωμα, το οποίο κατέρρευσε όταν το χτύπησε ένας βράχος.

Και τρίτον, ο ίδιος ο Ναβουχοδονόσορ κατασκεύασε ένα χρυσό ομοίωμα. (Το όνειρο προφανώς τον είχε… χτυπήσει στο κεφάλι). Έτσι, έφτιαξε ένα χρυσό ομοίωμα και απαίτησε από τους ανθρώπους - ακόμα και από τους Ισραηλίτες Σεδράχ, Μισάχ και Αβδένεγω - να το προσκυνήσουν, και εκείνοι αρνήθηκαν.

Και μετά στο κεφάλαιο 4, ο Ναβουχοδονόσορ – η αναφορά είναι πάλι για αυτόν– έγινε πολύ υπερήφανος, και περπατούσε πάνω από τον ναό της βασιλείας του στην Βαβυλώνα λέγοντας καμαρωτά «…απεκρίθη ο βασιλεύς και είπεν· ουχ αύτη εστί Βαβυλών η μεγάλη, ην εγώ ωκοδόμησα εις οίκον βασιλείας εν τω κράτει τής ισχύος μου εις τιμήν τής δόξης μου;» (Δαν.4:27)

Και ακριβώς εκείνη την στιγμή διακόπηκε από την επίσκεψη ενός συμβολικού ονείρου με ένα δέντρο που είχε και που κόπηκε, και μετά είδε πως φερόταν σαν βόδι, τρώγοντας χορτάρι, με τα μαλλιά του να μακραίνουν και τα νύχια του να μεγαλώνουν - επί επτά χρόνια - και αφού συνετίσθηκε, ο Θεός τον αποκατέστησε.

αυτή τη ώρα ο λόγος συνετελέσθη επί Ναβουχοδονόσορ, και από τών ανθρώπων εξεδιώχθη και χόρτον ως βους ήσθιε, και από τής δρόσου τού ουρανού το σώμα αυτού εβάφη, έως ού αι τρίχες αυτού ως λεόντων εμεγαλύνθησαν και οι όνυχες αυτού ως ορνέων. - 31 Και μετά το τέλος τών ημερών εγώ Ναβουχοδονόσορ τους οφθαλμούς μου εις τον ουρανόν ανέλαβον, και αι φρένες μου επ' εμέ επεστράφησαν, και τω ῾Υψίστω ηυλόγησα και τω ζώντι εις τον αιώνα ήνεσα και εδόξασα, ότι η εξουσία αυτού εξουσία αιώνιος και η βασιλεία αυτού εις γενεάν και γενεά (Δαν.4:30-31)

Όμως στο επόμενο κεφάλαιο, κεφάλαιο 5, υπάρχει ένας άλλος βασιλιάς, ο γιός Βαλτάσαρ, που και αυτός χλεύαζε τον Θεό. Και μάλιστα χλεύαζε τον Θεό σε συμπόσιό του – όπου έφερε τα ιερά σκεύη από το ναό του Θεού και τα έβαλε στο τραπέζι του - ώσπου εμφανίσθηκε ένα υπερφυσικό ανθρώπινο χέρι και έγραψε με τα δάχτυλα κάτι στον τοίχο.

«έπινον οίνον και ήνεσαν τους θεούς τους χρυσούς και αργυρούς και χαλκούς και σιδηρούς και ξυλίνους και λιθίνους. 5 εν αυτή τη ώρα εξήλθον δάκτυλοι χειρός ανθρώπου και έγραφον κατέναντι τής λαμπάδος επί το κονίαμα τού τοίχου τού οίκου τού βασιλέως, και ο βασιλεύς εθεώρει τους αστραγάλους τής χειρός τής γραφούσης. 6 τότε τού βασιλέως η μορφή ηλλοιώθη, και οι διαλογισμοί αυτού συνετάρασσον αυτόν…» (Δαν.5:4-6)

Και εκείνη τη νύχτα δολοφονήθηκε ο Βαλτάσαρ, και η αυτοκρατορία της Βαβυλώνας έπεσε. Γιατί συνέβη αυτό θα το δούμε.

εν αυτή τη νυκτί ανηρέθη Βαλτάσαρ ο βασιλεύς ο Χαλδαίων. και Δαρείος ο Μήδος παρέλαβε την βασιλείαν… (Δαν.5:30-31)

Έτσι, υπάρχουν πέντε ιστορίες - η μία μετά την άλλη - και φθάνουν σε ένα τεράστιο αποκορύφωμα με την γιορτή του Βαλτάσαρ - καθώς και το τέλος της κυριαρχίας των Βαβυλωνίων.

Τώρα να είστε προσεκτικοί εδώ: Η Βαβυλώνα παρέμεινε πρωτεύουσα καθώς προχωράμε στο κεφάλαιο 6, επειδή τώρα η κυβερνώσα αυτοκρατορία είναι η Μηδοπερσία - αλλά πρωτεύουσα παραμένει η ίδια. Έτσι έχουμε μια αλλαγή αυτοκρατορίας. Είναι κατά κάποιο τρόπο, σαν το Χονγκ Κονγκ που κυβερνήθηκε από τους Βρετανούς για λίγο και τώρα έχει επιστρέψει στους Κινέζους. Είναι το ίδιο μέρος, αλλά διαφορετικοί οι κυβερνήτες. Αυτό συνέβη εδώ.

Παρεμπιπτόντως, ο Δανιήλ είναι το μόνο άτομο - σε οποιοδήποτε είδος Ιστορίας - που να έχει διοικήσει δύο αυτοκρατορίες. Πώς ανεβαίνεις στην κορυφή δύο αυτοκρατοριών, και όχι μόνο να διατηρείς την πίστη σου στον Θεό, αλλά και να διατηρείς την μαρτυρία σου για τον Θεό; Λοιπόν, θα το δούμε αυτό… Ας δούμε τώρα τι θα συμβεί στην συνέχεια.

Πρόκειται για την ιστορία του Δανιήλ που αρνείται να προσευχηθεί στον βασιλιά, και που τον ρίχνουν μέσα στον λάκκο των λεόντων και μετά τον ελευθερώνουν.

Στην συνέχεια, στα κεφάλαια 7 και 8, έχουμε δύο οράματα – ένα όραμα με 4 ζώα και μετά ένα όραμα με 2 ζώα.

Στο κεφάλαιο 9, ο Δανιήλ μελετά την Γραφή και συνειδητοποιεί ότι κάτι επίκειται να εκπληρωθεί μελλοντικά.

Και προσεύχεται στον Θεό: «Τι θα συμβεί στην πατρίδα μου, την Ιερουσαλήμ;» Και ο Θεός του λέει: «Θα υπάρξει μακρά ιστορία πριν αποκατασταθεί η Ιερουσαλήμ». Αναφέρεται στο Μέλλον…

Και μετά, τα τρία τελευταία κεφάλαια είναι προφανώς ένα άλλο τμήμα, τα οποία οδηγούν στην Ελληνική Αυτοκρατορία, και τα οποία εν τέλει αποτελούν μια πρόβλεψη -πιστεύω- για τα χρόνια του Τέλους.

Λοιπόν, αυτό ήταν όντως ένα γρήγορο πέρασμα μέσα από το Βιβλίο του Δανιήλ, έτσι;

Τώρα σκεφθείτε: Υπάρχουν δέκα τμήματα στο Βιβλίο. Έχουν κάποια λογική; Ναι, έχουν.

Επειδή το Βιβλίο ξεκινά με μια διοικητική ιστορία στην Βαβυλώνα.

Μετά συνεχίζει με δύο εικόνες – μία εικόνα ονείρου, και μία πραγματική εικόνα.

Μετά έχει δύο βασιλιάδες να τιμωρούνται. Κάποιος τιμωρείται και αποκαθίσταται, και κάποιος τιμωρείται και δεν αποκαθίσταται.

Μετά έχουμε ένα νέο ξεκίνημα. Έχουμε νέα διοίκηση από την Μηδοπερσία.

Μετά έχουμε δύο οράματα με ζώα.

Και μετά έχουμε επεξήγηση δύο γραπτών. Η πρώτη είναι στην Βίβλο και η δεύτερη είναι σε αυτό που ο Δανιήλ αποκαλεί συγγραφή της αλήθειας.

Έτσι, μπορείτε όλα αυτά να τα παρατηρήσετε πλάϊ-πλάϊ.

Αυτό είναι το είδος της δομής που εμφανίζεται στην κοσμική κλασική λογοτεχνία μερικές φορές, όμως εμφανίζεται σε πολύ υψηλή και μοναδικά ανεπτυγμένη μορφή μέσα στην Αγία Γραφή μας - και όχι μόνο στον Δανιήλ.

Αυτό που με έκανε να ασχοληθώ, ήταν ο φίλος και μέντοράς μου, ο καθηγητής Ντέηβιντ Γκούντινγκ - τον οποίο κάποιοι από εσάς στην Νορβηγία θα γνωρίζετε – και ο οποίος το ανακάλυψε αυτό μέσα στον Δανιήλ πριν από πολλά χρόνια, και μάλιστα έγραψε μια μονογραφία για αυτό, για τον εκδοτικό οίκο Tyndale Press.

Τώρα, θα παρατηρήσετε πως υπάρχουν και ομοιότητες στην δομή, και πως το πρώτο μισό του βιβλίου είναι το τέλος της βαβυλωνιακής υπεροχής. Το δεύτερο μισό του βιβλίου είναι οι Καιροί του Τέλους…

Άρα όντως μιλά για το πολύ μακρινό μέλλον, οπότε είναι σίγουρα συναρπαστικό. Έχουμε ένα μείγμα προσωπικής ιστορίας, Ιστορίας, προφητείας, και έχουμε μια προβολή των μελλοντικών πραγμάτων. Είναι στ’ αλήθεια αξιόπιστο το κείμενο; Ναί, ή όχι;

Έτσι λοιπόν, θα ρίξουμε τώρα μια ματιά σε μερικές λεπτομέρειες, σε περίπτωση που έχετε βαρεθεί τις γενικότητες. Θα ρίξουμε λοιπόν μια ματιά σε μια μικρή λεπτομέρεια. Επιτρέψτε μου να διαβάσω από την αρχή το κεφάλαιο Δανιήλ 1:

«Εν έτει τρίτω της βασιλείας Ιωακείμ βασιλέως Ιούδα ήλθε Ναβουχοδονόσορ ο βασιλεύς Βαβυλώνος εις Ιερουσαλήμ και επολιόρκει αυτήν. 2 και έδωκε Κύριος εν χειρί αυτού τον Ιωακείμ βασιλέα Ιούδα και από μέρους των σκευών οίκου του Θεού, και ήνεγκεν αυτά εις γην Σενναάρ οίκου του Θεού αυτού· και τα σκεύη εισήνεγκεν εις τον οίκον θησαυρού του Θεού αυτού. 3 και είπεν ο βασιλεύς τω Ασφανέζ τω αρχιευνούχω αυτού εισαγαγείν από των υιών της αιχμαλωσίας Ισραήλ και από του σπέρματος της βασιλείας και από των φορθομμίν 4 νεανίσκους. οίς ουκ έστιν εν αυτοίς μώμος και καλούς τη όψει και συνιέντας εν πάση σοφία και γινώσκοντας γνώσιν και διανοουμένους φρόνησιν και οίς εστιν ισχύς εν αυτοίς εστάναι εν τω οίκω ενώπιον του βασιλέως, και διδάξαι αυτούς γράμματα και γλώσσαν Χαλδαίων. 5 και διέταξεν αυτοίς ο βασιλεύς το της ημέρας καθ' ημέραν από της τραπέζης του βασιλέως και από του οίνου του ποτού αυτού και θρέψαι αυτούς έτη τρία (όπως κάνουν στο Πανεπιστήμιο της Οξφόρδης – μάλλον από εκεί το πήραν) και μετά ταύτα στήναι ενώπιον του βασιλέως. 6 και εγένετο εν αυτοίς εκ των υιών Ιούδα Δανιήλ και Ανανίας και Αζαρίας και Μισαήλ. 7 και επέθηκεν αυτοίς ο αρχιευνούχος ονόματα τω Δανιήλ Βαλτάσαρ και τω Ανανία Σεδράχ και τω Μισαήλ Μισάχ και τω Αζαρία Αβδεναγώ.

Αλλά ο Δανιήλ αποφάσισε ότι δεν θα μόλυνε τον εαυτό του. (8 και έθετο Δανιήλ εις την καρδίαν αυτού ως ου μη αλισγηθή εν τη τραπέζη του βασιλέως»).

Ας ρίξουμε λοιπόν μια ματιά στο πρώτο σημαντικό πράγμα στη ζωή του Δανιήλ.

Ξεκινά φαινομενικά αθώα. Ο Ναβουχοδονόσορ ήρθε σε κάποιο συγκεκριμένο έτος. Αλλά κατόπιν διαβάζουμε το εξής: «και έδωκε Κύριος εν χειρί αυτού τον Ιωακείμ βασιλέα Ιούδα.»

Τι; Έλα τώρα… Αν γινόταν το αντίστροφο και έγραφε: «Ο Κύριος έδωσε τον Ναβουχοδονόσορα - που ήταν ένας πολύ ισχυρός μονάρχης, με όλα τα σύγχρονα όπλα και ένα τεράστιο στρατό - στο χέρι του Ιωακείμ που ήταν ένας πολύ αδύναμος βασιλιάς», δεν θα σάς παραξένευε πάρα πολύ αυτό; Ακούστε όμως… οποιοσδήποτε σύγχρονος ιστορικός - έχω μιλήσει και με αυτούς - θα έλεγε, «ε, αυτό που συνέβη είναι ένα τυπικό παράδειγμα Δαρβινισμού στην Ιστορία (στμ: εννοεί την επιβίωση του ισχυρότερου – φυσική επιλογή), Αν έχετε ένα υπερβολικά μεγάλο έθνος, έχετε και ένα μικροσκοπικό έθνος (το οποίο όμως τού στέκεται εμπόδιο), το ισχυρότερο έθνος λογικά θα υπερίσχε του μικρότερου και θα το εξαφάνιζε.»

Προσέξτε λοιπόν αυτή την λεπτομέρεια: «και έδωκε Κύριος». Γιατί να ρισκάρεις να φανείς ανόητος, γράφοντας πως ο Κύριος είναι πίσω από τα γεγονότα;

Είναι πολύ εντυπωσιακό για μένα αυτό, και μας λέει πολλά για τον Δανιήλ. Εδώ έχουμε την πρώτη πηγή με την σιγουριά ενός -την εποχή εκείνη νεαρού- άνδρα, ο οποίος πίστευε με πάθος ότι υπάρχει ένας Θεός που ελέγχει την Ιστορία…

Εσείς;

Μια σύντομη σύνοψη εδώ:

Το βιβλίο μπορεί να χωριστεί σε τρία τμήματα. Το κεφάλαιο 1 περιγράφει την κατάκτηση της Ιερουσαλήμ από τους Βαβυλώνιους. Ο Δανιήλ και οι τρεις φίλοι του μαζί με άλλους πολλούς εξορίστηκαν στην Βαβυλώνα. Ένεκα του θάρρους των και της προφανούς ευλογίας του Θεού επάνω τους, προωθήθηκαν στην υπηρεσία του βασιλιά (Δανιήλ 1:17-20).

Τα κεφάλαια 2-7 αφηγούνται το όραμα του Ναβουχοδονόσορα που μόνο ο Δανιήλ μπόρεσε να ερμηνεύσει σωστά. Ο Ναβουχοδονόσορ είδε στο όραμά του ένα μεγάλο άγαλμα - που συμβόλιζε τις βασιλείες που θα εγείρονταν στο μέλλον. Έφτιαξε λοιπόν ένα μεγάλο άγαλμα του εαυτού του και ανάγκασε όλους να το προσκυνήσουν. Ο Σεδράχ, ο Μισάχ και ο Αβδενεγώ αρνήθηκαν και ο Θεός τους διέσωσε θαυματουργικά από το καμίνι που τους έριξαν. Ο Θεός κρίνει τον Ναβουχοδονόσορα για την υπερηφάνεια του και αργότερα τον αποκαθιστά αφού εκείνος έχει αναγνωρίσει την κυριαρχία του Θεού.

Στο κεφάλαιο 5 του βιβλίου καταγράφεται το γεγονός όπου ο Βαλτάσαρ, γιος του Ναβουχοδονόσορα, χρησιμοποιεί βέβηλα τα ιερά σκεύη του Ναού της Ιερουσαλήμ και λαμβάνει μήνυμα ανταπόκρισης από τον Θεό, το οποίο γράφεται υπερφυσικά πάνω στον τοίχο. Μόνο ο Δανιήλ μπόρεσε να ερμηνεύσει αυτό το μήνυμα κρίσης που έστειλε ο Θεός. Ο Δανιήλ ρίχνεται στον λάκκο των λιονταριών γιατί αρνήθηκε να προσευχηθεί στον βασιλιά, αλλά ο Θεός τον διασώζει θαυματουργικά. Ο Θεός έδειξε στον Δανιήλ ένα όραμα με τέσσερα θηρία. Τα θηρία αυτά συμβόλιζαν τα επόμενα βασίλεια της Βαβυλώνας, των Μήδο-Περσών, της Ελλάδας και της Ρώμης.

Τα κεφάλαια 8-12 περιέχουν ένα όραμα με ένα κριάρι, ένα τράγο και αρκετά κέρατα –κι αυτά αναφέρονται σε μελλοντικές βασιλείες και στους ηγεμόνες τους.

Το κεφάλαιο 9 του βιβλίου καταγράφει την προφητεία των «εβδομήντα εβδομάδων». Ο Θεός έδωσε στον Δανιήλ το ακριβές χρονοδιάγραμμα της έλευσης και του θανάτου του Μεσσία.

Η προφητεία αναφέρει, ακόμη, έναν μελλοντικό κυβερνήτη που θα συνάψει συνθήκη επτά χρόνων με το Ισραήλ και θα την αθετήσει μετά από τρεισήμισυ χρόνια· σύντομα θα ακολουθήσει η μεγάλη κρίση και η συντέλεια των πάντων. Ένας άγγελος έρχεται στον Δανιήλ, τον δυναμώνει, μετά την πολύ σημαντική όραση, και την εξηγεί με κάθε λεπτομέρεια.

Προμηνύματα:

Στις ιστορίες του καμινιού και του λάκκου των λιονταριών έχουμε μια προεικόνιση της σωτηρίας που προσφέρει ο Χριστός. Οι τρεις νέοι Ιουδαίοι διακηρύττουν πως ο Θεός τους είναι Θεός ελευθερωτής (Δανιήλ 3:17). Κατά παρόμοιο τρόπο, ο Θεός έχει προσφέρει απελευθέρωση από τις φλόγες της κόλασης, με τον Ιησού να θανατώνεται για τις αμαρτίες μας (Α' Πέτρου 3:18). Στην περίπτωση του Δανιήλ ο Θεός έστειλε τον άγγελό του να κλείσει το στόμα των λιονταριών για να τον σώσει από τον θάνατο. Ο Ιησούς Χριστός είναι η παροχή του Θεού που μας προστατεύει από τους κινδύνους της αμαρτίας που απειλούν να μας εξολοθρεύσουν.

Το όραμα των εσχάτων καιρών που είδε ο Δανιήλ, προμηνύει τον Μεσσία του Ισραήλ μέσω του Οποίου πολλοί θα καθαριστούν και θα αγιαστούν (Δανιήλ 12:10). Αυτός είναι η δικαιοσύνη μας (Α' Πέτρου 5:21) δια του οποίου οι αμαρτίες μας που είναι κόκκινες σαν αίμα θα καθαριστούν και καταστούν λευκές σαν χιόνι (Ησαΐας 1:18).

Πρακτική εφαρμογή:

Θα πρέπει πάντοτε να στεκόμαστε σ' αυτό που γνωρίζουμε πως είναι σωστό, όπως έκαναν ο Σεδράχ, ο Μισάχ και ο Αβδενεγώ. Ο Θεός είναι μεγαλύτερος από κάθε τιμωρία που μπορεί να μας απειλήσει. Είτε ο Θεός μας ελευθερώσει είτε όχι, είναι άξιος της εμπιστοσύνης μας. Ο Θεός γνωρίζει ποιο είναι το καλύτερο, και τιμά αυτούς που Τον εμπιστεύονται και υπακούνε.

Ο Θεός έχει σχέδιο με περίπλοκες λεπτομέρειες. Ο Θεός γνωρίζει και ελέγχει το μέλλον. Ό,τι ο Θεός έχει προμηνύσει, έχει επαληθευτεί όπως ακριβώς το προείπε. Θα πρέπει συνεπώς να πιστεύουμε –και να Τον εμπιστευόμαστε- πως τα πράγματα που έχει προβλέψει για το μέλλον θα συμβούν κάποια μέρα, όπως ακριβώς ειπώθηκαν.