Διαχρονικά, έτρεφα μεγάλη αγάπη για την Αφρική, αυτή την τόσο υποτιμημένη ήπειρο που διαβάλλεται διαρκώς από τα μέσα μαζικής ενημέρωσης της Δύσης.

Μη παραβλέποντας τη φτώχεια, τις ασθένειες, την έλλειψη πόσιμου νερού, διέκρινα στις χώρες της Αφρικάνικης ηπείρου μία απλότητα, μία κατάκτηση χαράς από τις μικρές, καθημερινές στιγμές που εμείς στο Δυτικό κόσμο λησμονήσαμε. Τη φύση, το χαμόγελο, το απλό παιχνίδι σε μία πλατεία.

Η ταξιδιωτική μου δίψα με έφτασα στα πέρατα του κόσμου. Από Ασία και Κίνα με Ιαπωνία, μέχρι Αφρική. Από Χαρτούμ μέχρι Ουγκάντα.

Ναι, την τόσο πολυμίλητη Ουγκάντα που τόσο αρνητική αντιμετώπιση λαμβάνει από πολλούς που δεν έχουν επιχειρήσει να εμβαθύνουν στην ομορφιά της.

Έφτασα στην πρωτεύουσα Καμπάλα, έτοιμη να εξερευνήσω μία άγνωστη για μεγάλη Ευρωπαϊκή μερίδα ανθρώπων χώρα. Έβλεπα μία απλότητα, μία απουσία πολυτελών κτηρίων και έντονα φωτισμένων πολυκαταστημάτων, αλλά γεμάτη από φωτεινά χαμόγελα.

Υπαίθριες αγορές που πουλούσαν φρούτα, ένα γλυκό με μπανάνα αποτελούσε το αγαπημένο έδεσμα όλων των επισκεπτών της υπαίθριας αγοράς.

Αυτό που μου έκανε εντύπωση, είναι ότι άγνωστοι άνθρωποι με χαιρετούσαν και μου μιλούσαν. Χαιρόντουσαν όταν διαπίστωναν ότι ακόμα και σε μία χώρα που αποτελεί πρώτο τουριστικό προορισμό, υπάρχουν τουρίστες και στη δική τους χώρα.

Και εκεί που αισθανόμουν ότι δεν υπάρχει κάτι στην κουλτούρα ή τον τρόπο ζωής τους που να μας συνδέει, μία Ορθόδοξη εκκλησία εμφανίστηκε μπροστά στα μάτια μου.

Ο Χριστός μπορούσε ακόμα και σε μία μακρινή, Αφρικανική χώρα να εμφανιστεί και να επιτρέψει σε πολλούς ανθρώπους να Τον ανακαλύψουν.

Η Μητρόπολη Καμπάλας αποτελεί τη σπίθα που διατηρεί ζωντανή τη Χριστιανική παρουσία και ζεστασιά στην ιδιαίτερη, Αφρικανική χώρα.

Γινόταν η απογευματινή λειτουργία, η χαρά μου ήταν ακόμα μεγαλύτερη όταν διαπίστωνα ότι μερικοί κάτοικοι της χώρας όταν διαπίστωναν την καταγωγή μου, ανέφεραν Ελληνικές λέξεις με κάποια δυσκολία.

Η αγάπη και η εκτίμηση των κατοίκων της χώρας για την Ελληνική ιστορία με ξάφνιασε. Γνώριζαν για τους Έλληνες φιλοσόφους, για την ιστορία μας, για τις παραδόσεις και τα έθιμα. Διαπίστωνα ότι αυτή την ιστορία που πολλοί αγνοούν, εκτιμάται και θαυμάζεται στα πέρατα της οικουμένης.

Οι άνθρωποι μετακινούνται με ποδήλατο, προσφέρθηκαν να με μεταφέρουν σε ορισμένα όμορφα μέρη της χώρας.

Ο επίσκοπος της Εκκλησίας χάρηκε να με υποδεχτεί, ενώ άνοιξε μία εγκάρδια συζήτηση μαζί μου για την ενδυνάμωση της Χριστιανικής πίστης τόσο στην Ουγκάντα, όσο και σε διάφορες χώρες της Αφρικής, όπως για το γεγονός ότι πολλοί ενήλικες επιθυμούν να βαπτίζονται.

Η χαρά των παιδιών που έτρεχαν στο μέρος μου και θέλανε να με αγκαλιάσουν και να μου δώσουν οτιδήποτε είχαν, ακόμα και το πιο απλό πράγμα, έγραψε μέσα μου.

Αυτές οι απλές στιγμές έγραψαν μέσα μου, προσφέροντάς μου την παράλληλη χαρά ότι οπουδήποτε και αν βρεθείς, ο Χριστός μπορεί να υπάρξει παντού...