Τι άλλο θέλετε να πω, τι άλλο θέλετε να πω;  Με ελέησε ο Θεός… εδώ, με όλα αυτά τα άσχημα πράγματα που έχουμε, παγκοσμίως και στην Πατρίδα μας, κυριολεκτικά θηριομαχούμε. Θηριομαχούμε, για να αποκαλύπτωμε αυτές τις φοβερές καταστάσεις.

Ας πάρω και μια απορία, από εκείνες τις περασμένες λίγο.

«Μελετώντας μία ομιλία ενός Αγγλικανού κληρικού του Ερρίκου Δρυμόνδου (Henry Drummond 1851–1897),  εδιάβασα ότι ο άνθρωπος θα κριθεί από τον Θεό με βάση και κριτήριον την αγάπη  και όχι την πίστη. Αυτό το βασίζει στο 25^ο  κεφάλαιο του Κατά Ματθαίον Ευαγγελίου, όπου ο Κύριος κατά την εσχάτην κρίσιν θα κρίνει τους ανθρώπους με βάση τα έργα αγάπης που έκαναν - παραδείγματος χάρη «γυμνός ήμιν και ουκ ενδύσατέ Με» και τα λοιπά… Ποιά είναι η γνώμη σας επ’ αυτού;»

Ποιά είναι η γνώμη μου; Δεν θα πω την γνώμην μου,  θα πω αυτό που είναι η αλήθεια, και εδώ όταν λέμε «γνώμη», εννοούμε κάτι – αυτό που λέγουν οι αναλυτές τώρα με τα πολεμικά πράγματα - νομίζω και νομίζω, νομίζω και νομίζω…  Ναι, δικαιολογημένα, γιατί μιλούνε για ανθρώπινα πράγματα άνθρωποι.  Θα βάλουνε το «νομίζω».

Εδώ δεν θα βάλουμε το «νομίζω», θα βάλουμε εκείνο το οποίον είναι από τα δόγματα της πίστεως.  Βέβαια αυτός είναι ξένος… πιθανότατα είναι Προτεστάντης, Αγγλικανός πιθανότατα… α, συγγνώμη, το λέει, μιλάει περί ενός αγγλικανού κληρικού, συνεπώς Προτεστάντης.  Μην διαβάζετε αγαπητοί μου ξένα βιβλία, βιβλία δηλαδή ξένων επί θρησκευτικών πραγμάτων.

Μεταφράζονται πολλά… πολλά. Κάποτε μπορούσα κάτι να διάβαζα, δεν διαβάζω τίποτα από αυτά πλέον, δεν θέλω τίποτα να διαβάσω.  Μιλάνε περί προσευχής, μιλάνε για εκείνο, μιλάνε για εκείνο…  Και μην ξεχνάτε ότι αυτή η ξενομανία μας έχει καταστρέψει τους συγχρόνους θεολόγους μας… τους έχει καταστρέψει, διότι παίρνουν από αυτούς πολλές φορές επί επιστημονικού επιπέδου, με αποτέλεσμα να παρουσιάζονται οι θεολόγοι μας αγνώριστοι, να μην έχουν καμία σχέση με την ορθόδοξον θεολογίαν.

Είναι κρίμα - είναι ένα κατάντημα. Ας είναι…  Λοιπόν, θα μας κρίνει με βάση την αγάπη και όχι με βάση την πίστη. 

Αν είχα φάει σκόρδο το μεσημέρι θα σας μύριζα; Η μύτη σας μυρίζει τίποτα; όχι για το σκόρδο που τυχόν έφαγα το μεσημέρι; Από αυτά που διαβάζουμε η μύτη σας μυρίζει τίποτα; Εμένα μυρίζει η μύτη μου. Τι μυρίζει; Θα σας πω.

Όταν μιλάμε ότι το κριτήριο θα είναι η αγάπη, τότε χωρίς να το καταλαβαίνουμε, αυτομάτως εντασσόμεθα εις τον Οικουμενισμό.  Διότι τι λέει ο Οικουμενισμός; Δεν ομιλεί περί αγάπης και όχι περί πίστεως; Τι άλλο, λιγότερο ή περισσότερο έκανε – δυστυχώς - ο Αθηναγόρας ο Πατριάρχης, που ήταν - γυμνή κεφαλή – Οικουμενιστής; Το ‘λεγε, το 'λεγε - όταν έλεγε, «δεν μας χρειάζονται τα δόγματα, βάλ' τα στο ντουλάπι» -  που κάποτε είχε δημοσιευθεί αυτό πριν πολλά χρόνια - και μακαριστός τώρα φυσικά, ε;  Και τούτο: «μας χρειάζεται η αγάπη.  Γιατί; γιατί το δόγμα σε εμποδίζει να πλησιάζεις τον Προτεστάντη και τον Ρωμαιοκαθολικό, τον Παπικό.  Ενώ η αγάπη σε βοηθάει.» Αγαπητοί μου αυτό μυρίζει Οικουμενισμόν.

Και δημιουργήθηκε και ο λεγόμενος εδώ στην Ελλάδα - είναι διεθνής υπόθεσις - ο λεγόμενος «αγαπισμός».  Σας θυμίζει τίποτα ο όρος «αγαπισμός»;

Δεν θέλω να πω τίποτα πιο πολύ.  Έχει εκδοθεί και βιβλίο. Το έχω το βιβλίο. Και ο τίτλος, «Αγαπισμός». Υπότιτλος,. «Η διεθνής της Αγάπης».  Όπως λέμε η Διεθνής του Σοσιαλισμού, του Κομμουνισμού, έτσι είναι η Διεθνής της Αγάπης.

Αυτό, αγαπητοί μου μυρίζει Οικουμενισμόν.  Διότι με βάση την αγάπη, όλα θα τα φτιάξουμε.

 Αυτό δε το στοιχείο πάρα πολύ ευοδώνει - στην προηγουμένη απορία που είχαμε - τους Μασόνους.  Πάρα πολύ. Αυτό θέλουν. Τα δόγματα να πάνε στην άκρη. 

Και όμως αγαπητοί, ίσως δεν μπορούν αντιληφθούν,  ότι πίσω από αυτό που λέει ο Χριστός, κρύβεται όλο το Ευαγγέλιο.

Και θέτω το ερώτημα:  Αν δείξω αγάπη στους άλλους ανθρώπους, αλλά είμαι πόρνος, θα σωθώ;

Δεν λέει ο Απόστολος Παύλος, «Μην πλανάσθε - ούτε πόρνοι, ούτε ειδωλολάτρες, ούτε μαλακοί…».  (Το ειδωλολάτρες το βάζει μετά τους πόρνους… θα το εξηγήσω στα παιδιά την ερχομένη Κυριακή – πρώτα ο Θεός - έχουμε σειρά). «Ούτε μοιχοί, ούτε, ούτε, ούτε… βασιλείαν Θεού… συγγνώμη, ούτε μαλακοί, και αρσενοκοίται…», και έχει μερικά άλλα.  Δηλαδή, ομοφυλόφιλοι, πόρνοι, μοιχοί - αυτά τα τρία.  Δηλαδή, εκείνοι οι οποίοι… τέλος πάντων… ας μη λέω πιο πολλά…. βασιλείαν Θεού ου κληρονομήσουσι.  Ξέρετε πόσοι ανήθικοι έχουνε καλή καρδιά και είναι φιλάνθρωποι;  Πάρτε και τους Μασόνους που λέγουν ότι κάνουν καλές πράξεις.  Θα πάνε στην βασιλεία του Θεού, επειδή έχουν αγάπη (αν έχουν αγάπη);

Σας ερωτώ, είναι δυνατόν ποτέ; Είναι δυνατόν ποτέ; Τότε λοιπόν, κάποιος λέει αλήθεια και κάποιος λέει ψέματα.  Όπως αυτοί λένε - αυτός ο συγγραφέας - ότι με την αγάπη θα σωθούμε, και ο Απόστολος Παύλος λέει ότι αν κάνεις αυτά δεν μπαίνεις στην βασιλεία του Θεού. Τότε μήπως λέει ψέματα ο Απόστολος Παύλος; Κάτι πρέπει να υπάρχει.

Πίσω από αυτά τα λόγια του Χριστού υπάρχει ολόκληρο το Ευαγγέλιον.

Η πίστις θα είναι εκείνη που θα δώσει το κριτήριον εισόδου μας στην βασιλείαν του Θεού, αλλά όχι μόνον η πίστις αλλά και η αγάπη.  Δεν μπορούμε να τα απομονώσωμε αυτά τα πράγματα. ΚΑΙ η πίστις ΚΑΙ η αγάπη.  Η αγάπη είναι η πράξις και η πίστις είναι η θεωρία.

Και όταν λέμε θεωρία εννοούμε, όχι αυτό που λέμε «πράξις και θεωρία»,  αλλά εννοούμε την στάση του ανθρώπου - αυτό είναι η πίστις, η στάση του ανθρώπου - απέναντι εις το Θεανθρώπινον πρόσωπον του Ιησού Χριστού. Και σαφώς μας λέγει το Ευαγγέλιον και ο Ευαγγελιστής Ιωάννης,  εάν δεν δεχθείς το Θεανθρώπινον πρόσωπον του Χριστού, δεν σώζεσαι.  Δεν σώζεσαι.

Εκείνος που δεν έχει τον Υιόν - να πω τα λόγια του Ευαγγελιστού -  δεν έχει ούτε τον Πατέρα και συνεπώς δεν έχει Θεό.  Τι λένε λοιπόν, ότι με την αγάπη θα σωθούμε; Είναι η -τελευταία ίσως- η τελευταία αίρεσις που υπάρχει.  Γιατί λέω η τελευταία; Διότι είναι η αίρεσις εκείνη,  η οποία προβάλλεται από τον Οικουμενισμό  που κουβαλάει όλες τις προγενέστερες αιρέσεις που υπήρξαν εις την Ιστορίαν.

Μου ετέθη μια απορία, εδώ και ένα-δύο χρόνια -  τις φυλάω εδώ, είναι όλες - περί Οικουμενισμού,  και ήθελα πιο πολλά πράγματα να σας πω, ε, ας θεωρηθεί πως κάπως εξοφλώ την απορία, τι λέγονται για τον Οικουμενισμό.  Είναι η τελευταία αίρεσις της Ιστορίας,  ο  Οικουμενισμός.

Προβάλλει την αγάπη ως δόλωμα, περιέχει όμως όλες τις αιρέσεις που ποτέ υπήρξαν - και όχι μόνο τις αιρέσεις που υπήρξαν από την εποχή του Χριστού, αλλά και αιρέσεις που υπήρξαν και προ Χριστού,  εις τον χώρον τον Ιουδαϊκόν.  Όπως έχουμε τους Σαδδουκαίους, όπως έχουμε (και μάλιστα κατά σύμπττωση  λέγονται «αιρέσεις»), παρ’ ό,τι εκεί η λέξις «αίρεσις» δεν έχει αυτήν την έννοιαν. Έχει την έννοιαν της ομάδος, και όχι της αποκλίσεως από την πίστιν. «…η αίρεσις των Σαδδουκαίων…», λέει η Καινή Διαθήκη, κλπ...   Όχι, λοιπόν, με την έννοιαν αυτήν, αλλά με την έννοιαν της ομάδος.   Όμως, στην πραγματικότητα,  είχαν μίαν απόκλιση από την πίστιν.  Όταν λέει «πίστευαν οι Σαδδουκαίοι το… το… το… το…», μόνον πέντε βιβλία από την Παλαιάν Διαθήκην πίστευαν.  Τους προφήτες τους απέρριπταν.  Ε, τι άλλο θέλετε; Ή τους Εσσαίους, κ.ο.κ..  Οι Φαρισαίοι είχαν ορθήν πίστιν. Οι Φαρισαίοι.  Άλλο, ότι δεν είχαν πράξιν. Η πίστις όμως των Φαρισαίων ήταν σωστή.  Γι' αυτό ο Χριστός είπε - για τους Φαρισαίους ειδικά: «ό,τι σάς λέγουν, να το κάνετε. Ό,τι κάνουν, να μην το κάνετε».

Εφ’ όσον λοιπόν ο Οικουμενισμός είναι μια αίρεσις που περιλαμβάνει τα πάντα, σάς ερωτώ: είναι, ή δεν είναι η τελευταία αίρεσις;. Γιατί;  Δεν έχουν αφήσει τίποτα απ' έξω. Τα ‘χουν όλα μαζέψει.  

Και η έκφρασις «τελευταία αίρεσις» δεν είναι δική μου. Την λέγει και ο πατερας Ιουστίνος Πόποβιτς: «και η μεγαλυτέρα που ποτέ υπήρξε», γιατί τα συμπεριλαμβάνει όλα,   και προβάλλει -σάς είπα-  το δόλωμα αγάπη.   Όπως ακριβώς όταν στο αγκίστρι   βάζομε   πεταλίδες,   βάζομε τέτοια οστρακοειδή,   καβουράκια εκεί στο αγκίστρι,   και το ρίχνουμε για να πιάσωμε το ψάρι.   Προφανώς δεν καθόμαστε εκεί  για να ταΐσωμε τα ψάρια,   αλλά για να πιάσωμε τα ψάρια…

Αυτό είναι όλη η απάτη αυτών τών ανθρώπων.   Και πίσω από αυτήν την απάτη… η οποία, μόνο θρησκευτικοί άνθρωποι δεν μπορεί να θεωρηθούν - μόνο θρησκευτικοί. Πίσω από αυτήν την απάτη  του Οικουμενισμού, είναι η Μασονία, που είναι ειδωλολατρία.

Και κάτι ακόμα να σας πω - το λέει ο Απόστολος Παύλος - και με αυτό θα κλείσω, γιατί λίγο πέρασε η ώρα. 

Όταν θα έρθει ο αντίχριστος, παρ’ ό,τι αυτά αποτελούν το όχημα του αντιχρίστου, θα ερωτήσετε: «Και ο αντίχριστος, τι θα πιστεύει; Θα είναι χριστιανός, ξεπεσμένος, θα είναι οικουμενιστής, θα είναι εβραίος - με την έννοια ότι θα πιστεύει στην Παλαιά Διαθήκη μόνο; Τι θα πιστεύει; Ενώ όλοι αυτοί υπηρετούν  τον αντίχριστο… Θα είναι ειδωλολάτρης; Θα τον πιστεύσετε; Τίποτε απ’ όλα αυτά, απολύτως τίποτε. Θα προβάλλει μόνον την θεότητα του προσώπου του. Τίποτε άλλο.

Το λέγει ο Απόστολος Παύλος   στους Θεσσαλονικείς   ότι θα πολεμήσει και θα απορρίψει  «παν λεγόμενον σέβασμα». Είναι τα λόγια του Απόστολου Παύλου  «παν λεγόμενον σέβασμα».

Τι  θα πει «σέβασμα»; Αντικείμενον άξιον σεβασμού.   Φερ’ ειπείν, ο Βούδας - πρόσωπον   που ήδη το σέβονται κάποια εκατομμύρια άνθρωποι. Ο Μωάμεθ το ίδιο, και ούτω καθ' εξής.  Ή ο Ζεύς, ας πούμε ότι αναβιώνει η ελληνική  ειδωλολατρία. Θα τα κυνηγήσει όλα.

Αυτά θα τον έχουν οδηγήσει τον αντίχριστον να αναδειχθεί,  θα τα κυνηγήσει όλα, για να δείξει ότι ο μόνος Θεός είναι ο αντίχριστος.

Θέλετε πιο πολλά πράγματα να σας πω; Τα γράφει αυτά, ή δεν τα γράφει αυτά ο Απόστολος Παύλος;  «…και θα καθίσει –λέει– στον ναό του Θεού, και θα αποδεικνύει –λέει ο Απόστολος Παύλος– ότι είναι Θεός». 

 Όλα αυτά νομίζω ότι οι Χριστιανοί μας δεν πρέπει ποτέ να τα αγνοούν. Ποτέ. Θα πρέπει να είναι ζωντανά μπροστά τους,  να τα μελετούν, να μην θορυβούνται. Προσέξτε, να μην θορυβείσθε παρακαλώ, καθόλου μην θορυβείσθε.  Να ‘χετε την ειρήνη του Θεού, αλλά να ξέρετε όμως περί τίνος πρόκειται, μόνο και μόνο για να μην παρασυρθούμε σε όλα αυτά τα φοβερά   πλοκάμια του φοβερού Άδου και της κολάσεως.  Ευχαριστώ.