Το νόημα των αναρτήσεων μας δεν είναι φυσικά η «απάντηση» στις προτεσταντικές φλυαρίες, διότι ένας αιρετικός δεν διαβάζει ποτέ αντεπιχειρήματα. Απλώς, αν δεν συμβαδίζουν με όσα του έχουν μάθει, θα αρχίσει το γνωστό τροπάρι: αυτό «δεν σημαίνει αυτό», αυτό «δεν ερμηνεύεται έτσι», αυτός «δεν εννοεί βρέφη αλλά μικρά παιδιά», ο άλλος «αντιφάσκει», αυτό το κείμενο είναι «νόθο», το άλλο κείμενο «μάλλον είναι πλαστό»…

Και φυσικά, χαρακτηρίζουν τα κείμενα ανάλογα με το τι τους βολεύει σε κάθε συζήτηση. Αν τους εξυπηρετεί, το τάδε κείμενο ή ο συγγραφέας του είναι μια χαρά. Σε άλλη συζήτηση, τα ίδια ακριβώς κείμενα είναι «πλαστά», «νόθα» κλπ. Όποιος περιμένει να αλλάξουν οι άνθρωποι αυτοί, προφανώς δεν έχει ιδέα περί τίνος πρόκειται. Και για του λόγου το αληθές:

Γιατί καταφεύγουν σε αλχημείες και κουτοπονηριές; Μα επειδή είναι υποχρεωμένοι να στηρίξουν τα έωλα προτεσταντικά δόγματα. Γι’ αυτό και γενικά δεν ασχολούμαστε με «απαντήσεις» επάνω σε όσα ήδη έχουμε εξαντλήσει, με εξαίρεση αυτή τη φορά, περισσότερο λόγω ενός φίλου και όχι φυσικά επειδή μας απασχολούν όσα γράφει ο κάθε προτεστάντης.

Στη συγκεκριμένη περίπτωση για τον νηπιοβαπτισμό, τα βασικά κείμενα μας είναι ήδη αναρτημένα, είναι συνολικής έκτασης ενενήντα περίπου πυκνογραμμένων σελίδων, πλήρως τεκμηριωμένα και συνοδεύονται από 250 παραπομπές και υποσημειώσεις. Είναι πλήρη και δεν χρειάζονται καμία προσθήκη.

Οπότε σκοπός μας είναι απλώς η κατάδειξη της ποιότητας όσων εχθρεύονται την Εκκλησία. Για το λόγο αυτό διαβάσαμε το άνευ ουσίας αιρετικό κείμενο και με ευκολία αναδείξαμε τις πρώτες δέκα παραχαράξεις, πλαστογραφίες ή λαϊκίστικα τεχνάσματα. Σε μερικές ώρες το πρώτο κείμενο μας είχε ολοκληρωθεί. Το νόημα αυτής της ενέργειας βρίσκεται στο εξής ρητορικό ερώτημα: 

Εάν παρακολουθήσουμε μια ομιλία και επισημάνουμε 10 χοντροκομμένες παραχαράξεις, πλαστογραφίες ή λαϊκίστικα τεχνάσματα, πόσα ακόμα χρειάζονται για να καταλήξουμε ότι πρόκειται για φλυαρία ανάξια λόγου;

Αυτό ακριβώς δείξαμε και επειδή οι παραχαράξεις και τα πονηρά τεχνάσματα ήταν αρκετά, επιλέξαμε μερικά ακόμα για την σημερινή και τελευταία μας ανάρτηση. Κατόπιν δεν θα ασχοληθούμε άλλο, ούτε με αυτό ούτε με οποιοδήποτε άλλο κείμενο του ίδιου ή άλλου προτεστάντη για τον νηπιοβαπτισμό. Όλα έχουν αναρτηθεί εδώ και 15 χρόνια περίπου και όποιος θέλει ας τα διαβάσει, όποιος θέλει ας τα απορρίψει. Δεν μας απασχολεί.

Γενικά, έχουμε σοβαρότερα πράγματα να κάνουμε από το να ασχολούμαστε με τις τετριμμένες και χιλιοειπωμένες δικαιολογίες τους, τις οποίες πλέον τις γνωρίζουμε και πριν ακόμα τις γράψουν…

Προτεσταντική σοφιστεία, Μέρος 2^ο

1. Ο νηπιοβαπτισμός ως αποστολική παράδοση, σύμφωνα με όσα ομολογούσε ο ίδιος ο προτεστάντης, προτού διαπιστώσει ότι ο Ιππόλυτος και το έργο «Αποστολική Παράδοση» ανατρέπουν τις πλάνες του:

2. Το Βάπτισμα είναι η απαραίτητη για τη σωτηρία σφραγίδα (όπως το αίμα στα ανώφλια), που ως πνευματική περιτομή δεν μπορεί να αποσυνδεθεί από τις μικρές ηλικίες. Κατά γράμμα αναφορά περί Αποστολικής Παράδοσης από τον Ωριγένη.

3. Ο προτεστάντης επικαλείται αιρετικούς, αρκεί όμως να τον εξυπηρετούν όσα γράφουν…

4. Η δήθεν «αντίφαση» του Γρηγορίου του Θεολόγου

5. Άλλες προτεσταντικές φλυαρίες: στον Μ. Βασίλειο το βάπτισμα είναι δώρο για οποιαδήποτε στιγμή της ανθρώπινης ζωής, είναι αναγκαίο για την ψυχή όσο η αναπνοή (άρα και για τα βρέφη), φωτίζει τις ψυχές (άρα και των βρεφών) για να μην μείνουν εκτός Κοινωνίας και Χαρισματικής γνώσης του Θεού (κανένα κτίσμα δεν μπορεί να έχει πλήρη γνώση του άπειρου Θεού) και όπως είδαμε πιο πάνω, το βάπτισμα είναι η  πνευματική περιτομή (άρα αφορά πρωτίστως τα βρέφη).

6. Θαυμάστε προτεσταντική «επιχειρηματολογία»: ισχυρίζονται ότι είναι δυνατόν ένας πιστός να μελετά και να διδάσκεται από εχθρό της Εκκλησίας, που προσχώρησε στην αίρεση τέσσερις δεκαετίες νωρίτερα... Ακόμα χειρότερα αν ο αιρετικός ήταν ο πρώην δάσκαλός, καθώς η διπροσωπία και η προδοσία του θα είχε απομακρύνει τον μαθητή ακόμα περισσότερο...

 7. Μία Σύνοδος δεν επικαλείται την Αγία Γραφή για να εκφέρει «γνώμες», αλλά για να προσδώσει στα διδασκόμενά της ύψιστο κύρος και δεσμευτική ισχύ.

8. «Τάξις και ηθική» από τον προτεστάντη που «απαιτεί» από τις Συνόδους ταχεία αντίδραση, αλλιώς δεν τις λαμβάνει υπόψη…

9. Η συντριβή των προτεσταντικών αυτοσχεδιασμών από τον ίδιο τον αιρετικό Τερτυλλιανό

10. Ο προτεστάντης παριστάνει τον φιλόλογο

11. Η έγκυρη αγγλική μετάφραση, η μετάφραση του προτεστάντη και οι πλαστογραφίες

Επίλογος δεύτερου μέρους

Επαναλαμβάνουμε λοιπόν ότι η Εκκλησία βαπτίζει όλες τις ηλικίες. Ουδέποτε υπήρξε Συνοδική ή Πατερική καταδίκη για τον νηπιοβαπτισμό. Μόνο η χλιαρή και άτολμη προσωπική γνώμη του Τερτυλλιανού εμφανίστηκε, η οποία και απορρίφθηκε Συνοδικά.

Πολλοί καθυστερούσαν το βάπτισμα μέχρι την ώρα του θανάτου, άλλοι όχι. Όπως λέει ο Μ. Βασίλειος το βάπτισμα είναι κάτι που μπορεί να δοθεί σε οποιαδήποτε στιγμή της ζωής του ανθρώπου. Για τους ανθρώπους που είχαν επαρκή συνείδηση, έπρεπε η πίστη και η μετάνοια να προηγηθεί από το βάπτισμα. Για τους ανθρώπους που δεν είχαν επαρκή συνείδηση ώστε να ομολογήσουν πίστη, μπορούσε να προηγηθεί το βάπτισμα, θεμελιωμένο στην πίστη της οικογένειας και του αναδόχου, και αργότερα να ακολουθήσει η διδασκαλία και η μετάνοια.

Αυτό συνέβαινε και συμβαίνει διότι είναι εξαιρετικά σοβαρό να φύγει άνθρωπος από τη ζωή αβάπτιστος. Χωρίς το βάπτισμα δεν υπάρχει σωτηρία. Γι’ αυτό, όπως λέει ο άγ. Γρηγόριος, «κρείσσον γαρ αναισθήτως αγιασθήναι ή απελθείν ασφράγιστα και ατέλεστα».

Επαναλαμβάνουμε ότι δεν θα ασχοληθούμε πάλι ούτε με αυτό, ούτε με οποιοδήποτε άλλο κείμενο του ίδιου ή άλλου προτεστάντη για τον νηπιοβαπτισμό. Στα κείμενα μας έχουμε καταγράψει τεκμηριωμένα τη διδασκαλία της Εκκλησίας. Αν τα δεχτούν ή όχι, είναι δικό τους πρόβλημα. Μόνο ο Θεός μπορεί να κάνει έναν αιρετικό να συνειδητοποιήσει τον εγωισμό και τις πλάνες του.