Κατ’ αρχάς θα ήθελα, αγαπητοί αδελφοί, να σάς ευχηθώ «χρόνια πολλά» με την ευλογία τού Θεού και τις πρεσβείες τής Θεοτόκου, για την σημερινή λαμπρά ημέρα τής Κοιμήσεώς της, τής Μητέρας τού Χριστού...

Στην Παλαιά Διαθήκη ο Κύριος τής Δόξης, ο Υιός και Λόγος τού Θεού, εμφανιζόταν στους Προφήτες και Δικαίους μέσα στο Φως και τους καθοδηγούσε, ιδιαιτέρως τους προετοίμαζε για την ενανθρώπησή Του. Και στην Καινή Διαθήκη Αυτός ο Κύριος τής Δόξης προσέλαβε σώμα, έγινε άνθρωπος και μάς δίδαξε, έκανε θαύματα, έπαθε, σταυρώθηκε, αναστήθηκε, αναλήφθηκε στους ουρανούς και απέστειλε το Άγιον Πνεύμα, το Οποίον έκανε την Εκκλησία Σώμα Του. Αυτό έχει ιδιαίτερη σημασία για την Υπεραγία Θεοτόκο, τής οποίας την Κοίμηση και την εις ουρανούς Μετάσταση εορτάζουμε σήμερα, διότι ο Άσαρκος Λόγος τής Παλαιάς Διαθήκης προσέλαβε σώμα και ενηνθρώπησε από την Υπεραγία Θεοτόκο. Έτσι, η Παναγία μας υπήρξε το μεταίχμιο μεταξύ τής Παλαιάς Διαθήκης και τής Καινής Διαθήκης.

Η Παρθένος Μαρία γεννήθηκε και μεγάλωσε, ενώ ακόμη όλος ο κόσμος ζούσε προ Χριστού, δηλαδή την περίοδο τής Παλαιάς Διαθήκης• εισήλθε μέσα στον Ναό τού Σολομώντος, στα Άγια τών Αγίων, μέχρι τον Ευαγγελισμό της. Και κατά τον Ευαγγελισμό, ο Υιός και Λόγος τού Θεού έλαβε την ανθρώπινη φύση από αυτήν και αρχίζει η Καινή Διαθήκη με την ενσάρκωση τού Χριστού. Έτσι, μέσα στην μήτρα της έγινε αυτή η συνάντηση και ένωση εν Χριστώ τής Παλαιάς και τής Καινής Διαθήκης, ενώθηκαν οι δύο Διαθήκες τού Θεού.

Αυτό δείχνει το μεγαλείο τής Υπεραγίας Θεοτόκου. Δεν ήταν μια καλή, ενάρετη γυναίκα, δεν ήταν ένας Προφήτης και ένας Απόστολος, μια Αγία, έστω Παναγία, αν και είχε όλα αυτά τα γνωρίσματα, αλλά ήταν μια ζωντανή Αγία Γραφή, διότι μέσα στην κοιλία της, όπως είπα προηγουμένως, έγινε η ένωση τής Παλαιάς με την Καινή Διαθήκη, ενώθηκε ο Θεός με τον άνθρωπο, ο Κύριος τής Δόξης με τον Θεάνθρωπο. Έτσι, υπήρξε ο τελευταίος άνθρωπος και άγιος τής Παλαιάς Διαθήκης και ο νέος άνθρωπος και άγιος τής Καινής Διαθήκης.

Η Υπεραγία Θεοτόκος από τριών ετών μέχρι τον Ευαγγελισμό έζησε στα Άγια τών Αγίων, στο πιο ευλογημένο μέρος τού Ναού τού Σολομώντος, όπου δεν εισερχόταν κανένας άλλος παρά μόνον ο Αρχιερεύς και αυτός εισερχόταν μία φορά τον χρόνο, την ημέρα τής εορτής τού εξιλασμού. Μέσα στα Άγια τών Αγίων φύλασσαν οι Εβραίοι τα πιο ιερά αντικείμενα που είχαν από την έξοδό τους από την Αίγυπτο και την πορεία τους προς την γη τής Επαγγελίας. Αυτά ήταν οι Πλάκες τού Νόμου, η Ράβδος τού Ααρών που εβλάστησε, η Στάμνα που είχε το μάννα που έστελνε ο Θεός κατά την πορεία τους στην έρημο.

Αυτό το γεγονός, κατά τρόπο προφητικό εφαρμόστηκε πλήρως στο πρόσωπο και το έργο τής Παναγίας μας. Ουσιαστικά τα άγια αυτά αντικείμενα προτύπωναν την Υπεραγία Θεοτόκο, διότι αυτή είναι τού «Χριστού βίβλον έμψυχον», «ο τόμος εν ω δακτύλω εγγέγραπται Πατρός ο Λόγος», «η στάχυς η βλαστήσασα τον Θεόν», «το ρόδον το αμάραντον, η μόνη βλαστήσασα το μήλον το εύοσμον», «η στάμνος, μάννα φέρουσα», όπως ψάλλουμε στην ακολουθία τών Χαιρετισμών τής Υπεραγίας Θεοτόκου. Οι Προφήτες τής Παλαιάς Διαθήκης προφήτευσαν την Υπεραγία Θεοτόκο, όπως ο Προφήτης Ησαΐας οκτακόσια χρόνια πριν την εμφάνιση τού Χριστού και τής Μητέρας Του. «Ιδού η παρθένος εν γαστρί έξει και τέξεται υιόν, και καλέσουσι το όνομα αυτού Εμμανουήλ, ό εστι μεθερμηνευόμενον μεθ ημών ο Θεός» (Ματθ. α΄, 23).

Προχωρώντας ακόμη περισσότερο μπορούμε να δούμε την Υπεραγία Θεοτόκο μέσα στην προοπτική τού μέλλοντος αιώνος, διότι δεν είναι μόνον η γυναίκα εκείνη στην οποία συναντήθηκε η Παλαιά με την Καινή Διαθήκη εν Χριστώ Ιησού, αφού έδωσε την σάρκα της στον Υιό και Λόγο τού Θεού για να ενανθρωπήση, αλλά είναι και ο τύπος τού μέλλοντος αιώνος. Αυτό το δείχνει η σημερινή εορτή τής Κοιμήσεως τής Υπεραγίας Θεοτόκου. Ως άνθρωπος και η Παναγία πέθανε, αλλά αμέσως μετά τον θάνατό της η ψυχή της προσελήφθη από τον Υιό της και Θεό της, και μετά από τρεις ημέρες ο Χριστός ανέστησε το σώμα της και τώρα βρίσκεται στους ουρανούς και συμμετέχει από τώρα σωματικά στην ουράνια δόξα.

Φαίνεται καθαρά ότι αυτό που θα γίνη για όλους τους ανθρώπους, κατά την Δευτέρα έλευση τού Χριστού, με την ανάσταση τών σωμάτων, αυτό έχει πραγματοποιηθή στην Υπεραγία Θεοτόκο. Έτσι, αυτή όχι μόνον έζησε στην Καινή Διαθήκη πριν την γνωρίσουν οι Απόστολοι, που θα άκουγαν τον Χριστό, αλλά έζησε και μετά την Δευτέρα Παρουσία τού Χριστού, πριν ακόμη έλθει ο Χριστός στην Δευτέρα Του Παρουσία. Αυτό δείχνει το εκπληκτικό πρόσωπο τής Υπεραγίας Θεοτόκου.

Έτσι, όπως η Παναγία μας έγινε η ενότητα μεταξύ Παλαιάς και Καινής Διαθήκης από την στιγμή τής σύλληψης τού Υιού και Λόγου τού Θεού στην μήτρα της, έτσι ζη από τώρα στην ουράνια Βασιλεία με το Σώμα της, όπως θα ζήσουν οι άγιοι μετά την Δευτέρα Παρουσία τού Χριστού.

Αυτό φαίνεται στην Αποκάλυψη τού Ιωάννου τού Θεολόγου, που είναι ένα βιβλίο που δείχνει την ουράνια θεία Λειτουργία και την πορεία τών αγίων τής Εκκλησίας για να ζήσουν αυτήν την ουράνια θεία Λειτουργία. Εκεί, μεταξύ τών άλλων, γράφεται: «Και σημείον μέγα ώφθη εν τω ουρανώ, γυνή περιβεβλημένη τον ήλιον, και η σελήνη υποκάτω τών ποδών αυτής, και επί τής κεφαλής αυτής στέφανος αστέρων δώδεκα... και η γυνή έφυγεν εις την έρημον, όπου έχει εκεί τόπον ητοιμασμένον από τού Θεού» (Απ. ιβ΄, 1-6).

Όλα αυτά δείχνουν το υψηλό, ευλογημένο και πάναγνο πρόσωπο τής Υπεραγίας Θεοτόκου. Σε αυτήν όχι μόνον ενώθηκε η Παλαιά και η Καινή Διαθήκη εν Χριστώ και είναι η ζωντανή Αγία Γραφή, αλλά ακόμη ένωσε και την επίγεια ζωή τής Εκκλησίας με την ουράνια ζωή τής Εκκλησίας, απολαμβάνει από τώρα όσα θα ζήσουν οι άγιοι με το σώμα τους, μετά την Δευτέρα Παρουσία τού Χριστού.

Ο Χριστός είναι το πρότυπό μας και η ζωή μας, κατά τον Λόγο τού Αποστόλου Παύλου: «Όταν ο Χριστός φανερωθή, η ζωή ημών, τότε και υμείς συν αυτώ φανερωθήσεσθε εν δόξη» (Κολ. γ΄, 4), αλλά και η Παναγία μας Μητέρα Του, ως Υπεραγία Θεοτόκος είναι το υπόδειγμα τής εν Χριστώ ζωής, αφού εκείνη πρώτη γεύθηκε την Πεντηκοστή προ τής Πεντηκοστής, με τον Ευαγγελισμό της, καθώς επίσης έζησε και την Δευτέρα Παρουσία τού Χριστού, πριν την Δευτέρα Παρουσία Του.

Έχουμε μεγάλη τιμή και ευλογία που μάς αγαπά και μάς προστατεύει, αλλά και μεγάλη τιμή που εμείς την αγαπάμε και έχουμε την δυνατότητα να επικαλούμαστε την μεσιτεία της, με τις Ακολουθίες τών Χαιρετισμών, τών Παρακλήσεων, αλλά και με τον Εσπερινό, τον Όρθρο και την θεία Λειτουργία τής εορτής τής Κοιμήσεως τής Θεοτόκου. Θα πρέπει να την εορτάζουμε πνευματικά, να την μεγαλύνουμε ορθόδοξα, να την παρακαλάμε με μετάνοια, να την δοξολογούμε εν Χριστώ Ιησού.