Τι γίνεται αν μια από τις πιο αμφιλεγόμενες διδασκαλίες στον Χριστιανισμό σήμερα  στην πραγματικότητα δεν είναι αμφιλεγόμενη μέσα στην Αγία Γραφή;

Και αν το πραγματικό ζήτημα δεν είναι τι λέει η Γραφή, αλλά αν οι άνθρωποι είναι πρόθυμοι να το δεχθούν;

Και εδώ είναι η ερώτηση που θα μπορούσε να διαιρέσει ένα χώρο αμέσως:  Θα έπρεπε οι γυναίκες να είναι κληρικοί; 

Όχι αυτό που το νοιώθουμε να είναι το σωστό.

Όχι αυτό που μας λέει ο πολιτισμός.

Όχι επειδή οι τάσεις πιέζουν.

Αλλά τι διδάσκει πραγματικά η Αγία Γραφή.

Ας ξεκινήσουμε από εκεί που ξεκινούν οι περισσότερες συζητήσεις.

Α’ Τιμ. 2:12: «γυναικί δε διδάσκειν ουκ επιτρέπω, ουδέ αυθεντείν ανδρός, αλλ' είναι εν ησυχία. Αδάμ γαρ πρώτος επλάσθη, είτα Εύα»

(Δεν επιτρέπω σε γυναίκα να διδάσκει ή να έχει εξουσία πάνω σε άνδρα, αλλά να σιωπά…)

Αυτό το εδάφιο έχει παρατεθεί, συζητηθεί, έχει δεχθεί επιθέσεις, επανερμηνευτεί, ακόμη και αγνοηθεί. Κάποιοι το διαβάζουν και λένε: «Αααα… μάλιστα…έτσι εξηγούνται όλα». Άλλοι το διαβάζουν και λένε, «Αυτό δεν μπορεί να είναι σωστό!»

Τελικά, ποιος έχει δίκιο; Ας μην βιαστούμε, γιατί εδώ είναι που οι περισσότεροι βιάζονται, και χάνουν τα πάντα. Το πρώτο λάθος που κάνουν οι άνθρωποι είναι να διαβάζουν αυτό το εδάφιο μέσα από σύγχρονα συναισθήματα αντί για βιβλικά συμφραζόμενα.  Διότι στον σημερινό κόσμο, οποιοσδήποτε περιορισμός μοιάζει με καταπίεση. Οποιαδήποτε διάκριση μοιάζει με ανισότητα.  Όμως η Αγία Γραφή δεν γράφτηκε για να ικανοποιεί σύγχρονα συναισθήματα. Γράφτηκε για να αποκαλύπτει θεϊκή αλήθεια.

Οπότε το πραγματικό ερώτημα δεν είναι «Πώς με κάνει αυτό να νιώθω;» Το πραγματικό ερώτημα είναι «τι εννοούσε ο Θεός;»

Τώρα προσέξτε εδώ. Πολλοί υποστηρίζουν ότι ο Παύλος αντιμετώπιζε ένα προσωρινό πολιτισμικό πρόβλημα. Ισχυρίζονται πως οι γυναίκες στην Έφεσο ήταν αμόρφωτες, διασπαστικές ή επηρεασμένες από ψευδείς διδασκαλίες, και γι' αυτό ο Παύλος τις περιόρισε προσωρινά.

Ακούγεται λογικό, έτσι; Αλλά εδώ είναι το πρόβλημα. Και εδώ είναι που ολόκληρο το επιχείρημα αρχίζει να καταρρέει. Ο Παύλος δεν βασίζει την διδασκαλία του στον πολιτισμό. Το βασίζει στην Δημιουργία, στην Γένεση κεφ.13, όπου πρώτα πλάσθηκε ο άνδρας Αδάμ και μετά από αυτόν η Εύα. Αυτό δεν είναι πολιτισμικό. Αυτό είναι γραμμένο στην Γένεση.  Είναι μια αρχή που αφορά την ανθρωπότητα. Ήταν πριν από τον πολιτισμό, πριν από την κοινωνία, πριν από την Παράδοση.

Έτσι λοιπόν, το επιχείρημα τώρα μετατοπίζεται εντελώς. Δεν πρόκειται για την επίλυση ενός προσωρινού προβλήματος. Πρόκειται για αμφισβήτηση ενός πρωταρχικού Σχεδίου. Και εδώ είναι που πολλοί άνθρωποι αρχίζουν να αισθάνονται άβολα. Διότι αν το ζήτημα έχει τις ρίζες του στην Δημιουργία, τότε δεν είναι κάτι που μπορούμε εμείς να τού δώσουμε απλές εξηγήσεις.

Αλλά ας εμβαθύνουμε ακόμα περισσότερο, διότι πρέπει να αντιμετωπίσουμε την υπάρχουσα ένταση με ειλικρίνεια.

Αυτό σημαίνει πως οι γυναίκες είναι λιγότερο σημαντικές; Όχι.

Αυτό σημαίνει πως οι γυναίκες είναι λιγότερο έξυπνες; Όχι.

Αυτό σημαίνει πως οι γυναίκες είναι λιγότερο πνευματικές; Με τίποτα.

Η Γένεση 1:27 λέει «και εποίησεν ο Θεός τον άνθρωπον, κατ' εικόνα Θεού εποίησεν αυτόν, άρσεν και θήλυ εποίησεν αυτούς. και ευλόγησεν αυτούς ο Θεός…»  δηλαδή, πως τόσο το αρσενικό όσο και το θηλυκό έχουν δημιουργηθεί κατ' εικόνα του Θεού, με ίση αξία, ίση αξιοπρέπεια. Άρα, ποιο είναι το ζήτημα;

Το ζήτημα είναι ο ρόλος, όχι η αξία. Και εδώ είναι που η σύγχρονη σκέψη συγκρούεται με την Αγιογραφική αλήθεια: επειδή σήμερα οι άνθρωποι πιστεύουν ότι αν δύο άνθρωποι είναι ίσοι, πρέπει δικαιωματικά να τους δίνονται οι ίδιοι ρόλοι.  Η Αγία Γραφή όμως δεν το διδάσκει αυτό. Στην πραγματικότητα, δείχνει το αντίθετο.

Σκεφτείτε αυτό: ακόμα και μέσα στη θεία Φύση, υπάρχει τάξη. Ο Υιός υποτάσσεται στον Πατέρα.  Όχι επειδή είναι κατώτερος, αλλά λόγω της θεϊκής δομής. Έτσι, αν η τάξη υπάρχει ακόμη και μέσα στην Τελειότητα, γιατί θα ήταν λάθος να υπάρχει τάξη και στην Εκκλησία;

Τώρα, ας προχωρήσουμε σε ένα άλλο βασικό απόσπασμα.

Α’ Κορ. 14:34. «Ως εν πάσαις ταις εκκλησίαις των αγίων, αι γυναίκες υμών εν ταις εκκλησίαις σιγάτωσαν· ου γαρ επιτέτραπται αυταίς λαλείν. αλλ’ υποτάσσεσθαι, καθώς και ο νόμος λέγει.»

Εκ πρώτης όψεως αυτό ακούγεται απόλυτο, αλλά αν σταματήσετε εκεί, θα παρεξηγήσετε τα πάντα, διότι νωρίτερα στην ίδια επιστολή Α’ Κορ.11 οι γυναίκες σαφώς προσεύχονται και προφητεύουν: «5 πάσα δε γυνή προσευχομένη ή προφητεύουσα ακατακαλύπτω τη κεφαλή καταισχύνει την κεφαλήν εαυτής·…». Η ειδική επισήμανση αφορά το κεφάλι της, που δεν πρέπει να είναι ακάλυπτο μέσα στον Ναό…

Η σιωπή λοιπόν δεν μπορεί να σημαίνει απόλυτη σιωπή. Τι σημαίνει λοιπόν;

Εδώ είναι που το πλαίσιο γίνεται το παν. Στην Α ́ Κορινθίους 14 ο Παύλος αναφέρεται στην τάξη μέσα στην λατρεία. Οι άνθρωποι μάλλον μιλούσαν ο ένας πάνω στον άλλον, διακόπτοντας, και δημιουργώντας σύγχυση. Έτσι ο Παύλος θέτει δομή. Περιορίζει ποιός μιλάει και πότε. Και όταν πρόκειται για τις γυναίκες, η σιωπή αυτών αφορά συγκεκριμένα στην έγκυρη αξιολόγηση και διδασκαλία τους μέσα στο εκκλησίασμα. Με απλά λόγια, όχι κάθε είδους ομιλία, αλλά ένα συγκεκριμένο είδος εξουσίας. Τώρα, συνδέστε αυτό με το Α’ Τιμ.2.  Διδασκαλία και εξουσία. Αυτά τα δύο συνδέονται. Δεν πρόκειται για τυχαία λόγια. Πρόκειται για πνευματική εξουσία πάνω στο εκκλησίασμα.

Και μετά ερχόμαστε σε ένα από τα ισχυρότερα αποδεικτικά στοιχεία. Α’ Τιμ. 3 - όταν ο Παύλος περιγράφει την ηγεσία της εκκλησίας και λέει:

«1 Πιστός ο λόγος· ει τις επισκοπής ορέγεται, καλού έργου επιθυμεί. 2 δει ουν τον επίσκοπον ανεπίληπτον είναι, μιας γυναικός άνδρα, νηφάλιον, σώφρονα, κόσμιον, φιλόξενον, διδακτικόν, 3 μη πάροινον, μη πλήκτην, μη αισχροκερδή, αλλ' επιεική, άμαχον, αφιλάργυρον, 4 του ιδίου οίκου καλώς προϊστάμενον, τέκνα έχοντα εν υποταγή μετά πάσης σεμνότητος· -5 ει δε τις του ιδίου οίκου προστήναι ουκ οίδε, Πώς εκκλησίας Θεού επιμελήσεται;- 6 μη νεόφυτον, ίνα μη τυφωθείς εις κρίμα εμπέση του διαβόλου. 7 δει δε αυτόν και μαρτυρίαν καλήν έχειν από των έξωθεν, ίνα μη εις ονειδισμόν εμπέση και παγίδα του διαβόλου. 8 Διακόνους ωσαύτως σεμνούς, μη διλόγους, μη οίνω πολλω προσέχοντας, μη αισχροκερδείς, 9 έχοντας το μυστήριον της πίστεως εν καθαρά συνειδήσει. 10 και ούτοι δε δοκιμαζέσθωσαν πρώτον, είτα διακονείτωσαν ανέγκλητοι όντες. 11 γυναίκας ωσαύτως σεμνάς, μη διαβόλους, νηφαλίους, πιστάς εν πάσι. 12 οι διάκονοι έστωσαν μιας γυναικός άνδρες, τέκνων καλώς προϊστάμενοι και των ιδίων οίκων.».

Ο επίσκοπος πρέπει να είναι μιας γυναίκας σύζυγος – όχι το «ταίρι» της, όχι το «έτερο πρόσωπο», αλλά ο σύζυγος.  Αυτό δεν πρόκειται για μια τυχαία διατύπωση. Είναι πολύ συγκεκριμένος λόγος.  Είναι σκόπιμος.

Τώρα, εδώ κάνουμε μια παύση, επειδή εδώ είναι που πολλοί άνθρωποι εγείρουν μια σημαντική αντίρρηση:  Και γυναίκες ηγέτες μέσα στην Αγία Γραφή;

Ας το δούμε αμέσως αυτό. Ναι, υπήρχαν δυναμικές γυναίκες μέσα στις Γραφές. Δεβώρα, Πρίσκιλλα, Φοίβη… Αλλά το ερώτημα-κλειδί εδώ είναι: υπηρέτησε κάποια από αυτές ως πάστορας ή πρεσβύτερος σε κάποια εκκλησία; Η απάντηση είναι όχι.

Η Δεβώρα ήταν κριτής στο Ισραήλ, όχι εκκλησιαστικός ηγέτης. Και ακόμη και στην δική της ιστορία, η ηγετική κατάσταση αντικατοπτρίζει μια εποχή πνευματικής αδυναμίας στο Ισραήλ.

Η Πρισκιλλα δίδαξε τον Απολλώ.  Όμως παρατηρήστε αυτό προσεκτικά:  δίδασκε μαζί με τον σύζυγό της – και σίγουρα όχι ως εκκλησιαστική εξουσία πάνω στους άνδρες.  

Η Φοίβη αποκαλείται υπηρέτρια, αλλά ποτέ επιστάτισσα.

Έτσι, ενώ οι γυναίκες ήταν δραστήριες, πολύτιμες και επιδραστικές, το συγκεκριμένο αξίωμα του πρεσβύτερου/ιερέα παραμένει σταθερά καθορισμένο.

Τώρα εδώ είναι που η συναισθηματική ένταση δυναμώνει ξανά, επειδή κάποιος που προσέχει μεν αυτή τη στιγμή, σκέφτεται όμως πως αυτό εξακολουθεί να μοιάζει άδικο, και πως αυτό το συναίσθημα της αδικίας είναι πραγματικό. Οπότε πρέπει να το εξετάσουμε.

Είναι όντως κάτι άδικο, μόνο επειδή αναφέρεται περιορισμός στους ρόλους; Ή μήπως ο Θεός αναθέτει ρόλους για κάποιον λόγο - πέρα από αυτόν που εμείς κατανοούμε;

Λοιπόν, εδώ έχουμε κάτι σημαντικό. Ο Θεός δεν περιορίζει ποτέ χωρίς σκοπό. Κάθε δομή που περιγράφεται μέσα στην Γραφή έχει νόημα. Η ηγεσία μέσα στην Εκκλησία δεν είναι ένα απλό προνόμιο. Είναι ένα φορτίο βαρύ.

Στο Εβρ.13:17 λέει, «Πείθεσθε τοις ηγουμένοις υμών και υπείκετε· αυτοί γαρ αγρυπνούσιν υπέρ των ψυχών υμών ως λόγον αποδώσοντες.»  Οι ηγέτες θα δίνουν λόγο στον Θεό..

Στο Ιακ.3:1 λέει, «Μη πολλοί διδάσκαλοι γίνεσθε, αδελφοί μου, ειδότες ότι μείζον κρίμα ληψόμεθα…» Οι δάσκαλοι θα υπόκεινται σε αυστηρότερη κρίση.

Άρα, δεν πρόκειται για προσωποληπτική παροχή εξουσίας στους άνδρες. Πρόκειται για την ανάθεση ευθυνών. Και εδώ είναι κάτι που πολλοί παραβλέπουν. Δεν πρόκειται για το ποιός είναι πιο ικανός. Υπάρχουν γυναίκες που είναι πιο προικισμένες δασκάλες από πολλούς άνδρες.  Δεν είναι αυτό το ζήτημα. Το ζήτημα είναι τι έχει ορίσει ο Θεός.

Τώρα προσέξτε γιατί αυτό το κομμάτι έχει σημασία. Η Γραφή δεν φιμώνει τις γυναίκες. Τις ενδυναμώνει, με συγκεκριμένους τρόπους.

Στην Επιστολή Προς Τίτον δίνει οδηγίες που αφορούν τους Ιερείς και τις συζύγους τους: «1 ΣΥ δε λάλει α πρέπει τη υγιαινούση διδασκαλία. 2 Πρεσβύτας νηφαλίους είναι, σεμνούς, σώφρονας, υγιαίνοντας τη πίστει, τη αγάπη, τη υπομονή. 3 Πρεσβύτιδας ωσαύτως εν καταστήματι ιεροπρεπείς, μη διαβόλους, μη οίνω πολλω δεδουλωμένας, καλοδιδασκάλους, 4 ίνα σωφρονίζωσι τας νέας φιλάνδρους είναι, φιλοτέκνους, 5 σώφρονας, αγνάς, οικουρούς, αγαθάς, υποτασσομένας τοις ιδίοις ανδράσιν, ίνα μη ο λόγος του Θεού βλασφημήται.»  Οι γυναίκες προσεύχονταν. Οι γυναίκες προφήτευαν. Οι γυναίκες υπηρετούσαν. Οι γυναίκες υποστήριξαν την διακονία. Οι γυναίκες έπαιξαν ουσιαστικό ρόλο στην διάδοση του Ευαγγελίου. Επομένως, δεν πρόκειται για περιορισμό των γυναικών. Πρόκειται για τον καθορισμό ρόλων μέσα στο σώμα της Εκκλησίας. (και του Ναού - εν καταστήματι).

Τώρα, ας αντιμετωπίσουμε ένα άλλο κυρίαρχο επιχείρημα:   «Αυτό, μήπως είναι μια απλώς πολιτισμική προκατάληψη;»

Αν ήταν προκατάληψη, το πολιτισμικό μοτίβο θα άλλαζε με την πάροδο του χρόνου. Αλλά δεν αλλάζει. Από την Γένεση μέχρι τις διδασκαλίες του Ιησού, μέχρι τους Αποστόλους, το πρότυπο παραμένει συνεπές. Και κάθε φορά που αναλύεται, ξεκινάει από την Δημιουργία, όχι τον πολιτισμό.

Ένα άλλο επιχείρημα, στο Γαλ.3:28 λέει, «ουκ ένι Ιουδαίος ουδέ ΄Ελλην, ουκ ένι δούλος ουδέ ελεύθερος, ουκ ένι άρσεν και θήλυ· πάντες γαρ υμείς εις εστε εν Χριστω Ιησού.»

Ναι. Και αυτό το εδάφιο είναι όντως δυναμικό, αλλά σχετίζεται με την σωτηρία - όχι την ηγεσία και τους ρόλους στην Εκκλησία. Σημαίνει πως όλοι είναι ίσοι - εν Χριστώ.  Όμως η ισότητα στην σωτηρία δεν καταργεί τις διακρίσεις των εν ζωή ρόλων.

Τώρα, ας κάνουμε ένα βήμα πίσω και ας κάνουμε μια βαθύτερη ερώτηση. Γιατί αυτό το θέμα δημιουργεί τόση ένταση σήμερα;

Είναι επειδή ζούμε σε μια εποχή όπου η ίδια η εξουσία αμφισβητείται. Οι άνθρωποι δεν θέλουν απλώς την ισότητα. Θέλουν την αυτονομία. Θέλουν οι ίδιοι να ορίζουν την αλήθεια. Έτσι, όταν η Γραφή παρουσιάζει μια δομή, την νοιώθουν περιοριστική.

Όμως, ιδού ποια είναι η πραγματικότητα: Αν δεχόμαστε μόνο τα τμήματα της Γραφής με τα οποία συμφωνούμε, τότε δεν ακολουθούμε την Γραφή. Την επαναδιατυπώνουμε.  Και, άπαξ και ξεκινήσει αυτό, δεν υπάρχει όριο και τέλος, επειδή ο ίδιος συλλογισμός που χρησιμοποιείται για να αλλάξει αυτό, μπορεί να  χρησιμοποιηθεί για να αλλάξει οτιδήποτε.

Υπάρχει όμως και ένας άλλος κίνδυνος από την άλλη. Και αυτό πρέπει να ειπωθεί ξεκάθαρα.

Μερικοί άνθρωποι έχουν χρησιμοποιήσει αυτές τις διδασκαλίες για να φιμώσουν τις γυναίκες άδικα, να αγνοήσουν τα χαρίσματά τους, και να τις αντιμετωπίσουν ως υποδεέστερες. Αυτό δεν είναι Αγιογραφικό. Αυτό είναι καθαρή διαστρέβλωση.  Διότι η ίδια Γραφή που περιγράφει τους ρόλους, επίσης προστάζει αγάπη, τιμή και αμοιβαίο σεβασμό. Έτσι, αν κάποιος χρησιμοποιεί τις Γραφές για να εξυψώσει τους άνδρες και να καταπιέσει τις γυναίκες, κάνει κατάχρηση των λέξεων που ισχυρίζεται ότι υπερασπίζεται.

Επειδή κάθε πιστός θα αντιμετωπίσει μια τέτοια στιγμή - ένα εδάφιο που δεν ταιριάζει, μια εντολή που νιώθει άβολη, μια διδασκαλία που έρχεται σε αντίθεση με τον πολιτισμό - εκείνη την στιγμή θα έχει μια επιλογή: υπακοή, ή αναδιαμόρφωση.

Και εδώ βρίσκεται η αλήθεια: η υπακοή δεν είναι αδυναμία. Είναι εμπιστοσύνη. Εμπιστοσύνη στο ότι το σχέδιο του Θεού είναι καλό. Ακόμα και όταν είναι δύσκολο, ακόμα και όταν δεν είναι δημοφιλές, ακόμα και όταν προκαλεί τα πάντα γύρω μας