1. Το ότι, όμως, και με τον Αβραάμ προτυπωνόταν η πίστη μας και το ότι ο πατριάρχης ανήκε στην πίστη μας και κατά κάποιο τρόπο υπήρξε προφήτης αυτής, το δίδαξε πληρέστατα ο Απόστολος στην προς Γαλάτας επιστολή του, λέγοντας τα εξής: «Ο ουν επιχορηγών υμίν το Πνεύμα και ενεργών δυνάμεις εν υμίν εξ έργων νόμου ή εξ ακοής πίστεως; καθώς Αβραάμ επίστευσε τω Θεώ και ελογίσθη αυτώ εις δικαιοσύνην. Γινώσκετε άρα, ότι οι εκ πίστεως, ούτοί εισιν οίοι Αβραάμ. Προϊδούσα δε η Γραφή, ότι εκ πίστεως δικαιοί τα έθνη ο Θεός, προευηγγελίσατο τω Αβραάμ, ότι ενευλογηθήσονται εν σοι πάντα τα έθνη. Ώστε οι εκ πίστεως ευλογούνται συν τω πιστοί Αβραάμ»^[1]. Γι' αυτό τον είπε όχι μόνον Προφήτη της πίστεώς μας, αλλά και πατέρα όσων από τους εθνικούς πιστεύουν στον Ιησού Χριστό, διότι μία είναι η πίστη εκείνου και η δική μας. Εκείνος πίστευσε στα μέλλοντα σαν να έγιναν ήδη, λόγω της υποσχέσεως του Θεού· εμείς, παρομοίως, βλέπουμε με την πίστη την κληρονομιά που είναι στη μέλλουσα βασιλεία.

2. Και τα σχετικά με τον Ισαάκ δεν είναι χωρίς συμβολικό χαρακτήρα. Λέγει, λοιπόν, ο Απόστολος στην προς Ρωμαίους επιστολή: «Αλλά και Ρεβέκκα εξ ενός κοίτην έχουσα, Ισαάκ του πατρός ημών, [υπό του Λόγου εχρηματίσθη], ίνα η κατ' εκλογήν του Θεού πρόθεσις μένη ουκ εξ έργων, αλλ' εκ του καλούντος, ερρέθη αυτή ότι δύο λαοί εν τη μήτρα σου και δύο έθνη εν τη κοιλία σου· και λαός λαού υπερέξει, και ο μείζων δουλεύσει τω ελάσσονι»^[2]. Από αυτά είναι φανερό ότι όχι μόνον οι προφητείες των πατριαρχών, αλλά και ο τόκος της Ρεβέκκας ακόμη υπήρξε προφητεία των δύο λαών ότι ο ένας, βεβαίως, είναι μεγαλύτερος, ενώ ο άλλος είναι μικρότερος· και ο ένας είναι υπόδουλος, ο άλλος ελεύθερος. Και οι δύο δε είναι του αυτού πατρός. Ένας και ο αυτός Θεός υπάρχει, δικός μας και εκείνων, ο οποίος είναι γνώστης των αποκρύφων και τα γνωρίζει όλα πριν γίνουν^[3]. Και γι' αυτό είπε: «Τον Ιακώβ ηγάπησα, τον δε Ησαύ εμίσησα»^[4].

3. Εάν κάποιος εξετάσει και τις πράξεις του Ιακώβ, θα τις βρει ότι δεν στερούνται σημασίας, αλλά είναι πλήρεις οικονομίας. Και πρώτα-πρώτα στη γέννησή του το πώς έπιασεν την πτέρνα του αδελφού του και ονομάσθηκε Ιακώβ^[5], δηλαδή, πτερνιστής. Κρατάει, αλλά ο ίδιος δεν κρατιέται. Δένει τα πόδια, αλλά ο ίδιος δεν δένεται Παλεύει και νικά. Κρατάει στο χέρι την πτέρνα του αντιπάλου, δηλαδή, τη νίκη. Έτσι ο Ιακώβ προτύπωνε τη γέννηση τού Κυρίου, περί του οποίου λέγει ο Ιωάννης στην Αποκάλυψη: «Εξήλθε νικών και ίνα νικήση»^[6]. Έπειτα είναι και το πώς πήρε τα πρωτοτόκια, όταν τα περιφρόνησε ο αδελφός του·^[7] όπως ακριβώς και ο νεώτερος λαός δέχθηκε τον πρωτότοκο Χριστό^[8], όταν τον έδιωξε ο πρεσβύτερος λαός, λέγοντας: «Ουκ έχομεν βασιλέα, ει μη Καίσαρα»^[9]. Στον Χριστό είναι όλη η ευλογία. Και γι' αυτό τις ευλογίες, που είχε δώσει ο Πατήρ στον προηγούμενο λαό, τις αφήρπασε ο μεταγενέστερος λαός, όπως ο Ιακώβ αφήρπασε την ευλογία του Ησαύ^[10]. Εξ αιτίας δε αυτού, υπέφερε ο Ιακώβ από τις παγίδες και το διωγμό του αδελφού του^[11] όπως και η Εκκλησία υποφέρει τα ίδια από τους Ιουδαίους. Σε ξένη χώρα γεννήθηκε το δωδεκάφυλο γένος του Ισραήλ, διότι και ο Χριστός σε ξένη χώρα επρόκειτο να γεννήσει το δωδεκάστυλο εδραίωμα της Εκκλησίας. Όσα πρόβατα γεννιόντουσαν ποικιλόχρωμα, ήσαν ο μισθός του Ιακώβ^[12]. Και ο μισθός του Χριστού είναι όσοι άνθρωποι από ποικίλα και διαφορετικά έθνη συγκεντρώνονται στη μία μάνδρα της πίστεως, όπως του υποσχέθηκε ο Πατήρ: «Αιτήσαι παρ' εμού και δώσω σοι έθνη την κληρονομίαν σου και την κατάσχεσίν σου τα πέρατα της γης»^[13]. Και επειδή ο Ιακώβ με την πολυτεκνία γινόταν προφήτης του Κυρίου, ήταν ανάγκη να κάνει αυτός παιδιά από δύο αδελφές· όπως ο Χριστός από τους δύο νόμους του ενός και του αυτού Πατρός. Παρομοίως, όμως, γεννούσε ο Ιακώβ και από τις δούλες, σημαίνοντας ότι και από τους κατά σάρκα ελευθέρους και από τους δούλους θα ορίσει ο Χριστός τους υιούς του Θεού, δίδοντας παρομοίως σε όλους τη δωρεά του ζωοποιούντος Πνεύματος^[14]. Όλα τα έκανε ο Ιακώβ εξ αιτίας της νεώτερης κόρης, της Ραχήλ, που είχε όμορφα μάτια^[15]. Και κατά τούτο προτύπωνε την Εκκλησία, χάριν της οποίας υπέφερε ο Χριστός. Αυτός τότε προτύπωνε και προφήτευε με τους πατριάρχες του και τους Προφήτες τα μέλλοντα να συμβούν, εξασκώντας από πριν το δικό του ρόλο στις οικονομίες του Θεού και συνηθίζοντας την κληρονομιά του να υπακούει στον Θεό και να ξενιτεύεται στον κόσμο και να ακολουθεί τον λόγο του και να προσημαίνει τα μέλλοντα. Διότι τίποτε δεν υπάρχει στον Θεό χωρίς σκοπό και χωρίς σημασία.

Σημειώσεις

1. Γαλάτας 3,5-9.

2. Γένεση 25,23- Ρωμαίους 9,10-12.

3. Δανιήλ Σωσάνα 42.

4. Ρωμαίους 9,13· Μαλαχίας 1,2-3.

5. Γένεση 25,26.

6. Αποκάλυψη 6,2.

7. Γένεση 25,29-34.

8. Κολοσσαείς 1,15.

9. Ιωάννης 19,15.

10. Γένεση 27,27-29.

11. Γένεση 27,41.

12. Γένεση 30,32.

13. Ψαλμοί 2,8.

14. Β΄ Κορινθίους 3,6.

15. Γένεση 29,17.