1. Μερικοί από αυτούς που θεωρούνται ότι πίστευσαν σωστά, υπερβαίνουν την τάξη της προκοπής των δικαίων και αγνοούν τους τρόπους, με τους οποίους εξασκούμαστε στην αφθαρσία, και έχουν μάλιστα το αιρετικό φρόνημα. Διότι οι αιρετικοί περιφρονούν τη δημιουργία του Θεού και δεν αποδέχονται τη σωτηρία του σώματός τους, καταφρονούν δε και την υπόσχεση του Θεού και «υπερέχουν» ως προς τη σκέψη από τον Θεό.

Αυτοί συγχρόνως είναι και νεκροί, διότι λέγουν ότι υπερβαίνουν τους ουρανούς και τον Δημιουργό και πορεύονται προς τη Μητέρα ή προς τον πατέρα που επινοούν αυτοί. Όσοι, λοιπόν, απορρίπτουν εξ ολοκλήρου την ανάσταση και, όσο εξαρτάται από αυτούς, την αφαιρούν από τη μέση, τι το άξιον απορίας εάν ούτε την τάξη της αναστάσεως γνωρίζουν; Γιατί αρνούνται να καταλάβουν ότι, εάν αυτά έχουν έτσι, όπως τα λέγουν, ο ίδιος, οπωσδήποτε, ο Κύριος, στον οποίο λέγουν ότι πιστεύουν, δεν αναστήθηκε την τρίτη ημέρα, αλλά εκπνέοντας επάνω στο σταυρό αμέσως αναλήφθηκε, αφήνοντας το γήινο σώμα;

Τώρα, όμως, έμεινε τρεις ημέρες εκεί όπου ήσαν οι νεκροί, όπως λέγει γι' αυτόν ο προφήτης: «Εμνήσθη Κύριος άγιος των νεκρών αυτού των προκεκοιμημένων εις γην χώματος και κατέβη προς αυτούς ρύσασθαι αυτούς και σώσαι αυτούς»^[1]. Και ο ίδιος ο Κύριος λέγει: «Ώσπερ ην Ιωνάς εν τη κοιλία του κήτους τρεις ημέρας και τρεις νύκτας, ούτως έσται και ο Υιός του ανθρώπου εν τη καρδία της γης»^[2]. Αλλά και ο Απόστολος λέγει: «Το δε ανέβη τι εστίν ει μη ότι και κατέβη εις τα κατώτερα μέρη της γης;»^[3]. Αυτό είπε και ο Δαυίδ, προφητεύοντας για τον Χριστό: «Και ερρύσω την ψυχήν μου εξ Άδου κατωτάτου»^[4]. Όταν αναστήθηκε την τρίτη ημέρα, στη Μαρία, που πρώτη τον είδε και τον προσκύνησε, είπε: «Μη μου άπτου· ούπω γαρ αναβέβηκα προς τον Πατέρα· άλλα πορεύου προς τους μαθητάς και ειπέ αυτοίς: αναβαίνω προς τον Πατέρα μου και Πατέρα υμών»^[5].

2. Εάν, λοιπόν, ο Κύριος τήρησε το νόμο των νεκρών, ώστε να γίνει «πρωτότοκος εκ των νεκρών»^[6], και έμεινε τρεις ημέρες στα «κατώτερα μέρη της γης»^[7], μετά δε αναστήθηκε με το σώμα για να δείξει στους μαθητάς ακόμη και τα αποτυπώματα των καρφιών^[8] και έτσι αναλήφθηκε προς τον Πατέρα, πώς δεν ντρέπονται όσοι λέγουν ότι τα «κατώτερα μέρη» είναι αυτός ο κόσμος που είναι δικός μας, ο εσωτερικός, όμως, άνθρωπος αυτών άφησε εδώ το σώμα και ανέβηκε σε υπερουράνιο τόπο; Επειδή, δηλαδή, ο Κύριος «επορεύθη εν μέσω σκιάς θανάτου»^[9], εκεί όπου ήσαν οι ψυχές των νεκρών, μετά δε αναστήθηκε με το σώμα του και αναλήφθηκε μετά την ανάστασή του, είναι φανερό ότι και των μαθητών του, για τους οποίους και τα έκανε αυτά ο Κύριος, [οι ψυχές πηγαίνουν στον (αόρατο) τόπο που ο Θεός όρισε γι' αυτές, και εκεί μένουν μέχρι την ανάσταση, περιμένοντας την ανάσταση. Έπειτα, όταν πάρουν πάλι τα σώματα και αναστηθούν εξ ολοκλήρου, δηλαδή, με τα σώματα, όπως αναστήθηκε και ο Κύριος, θα παρουσιασθούν έτσι μπροστά στον Θεό]^[10]. «Ουκ έστι μαθητής υπέρ τον διδάσκαλον· κατηρτισμένος δε πας έσται ως ο διδάσκαλος αυτού».

Ο διδάσκαλός μας, λοιπόν, δεν αναλήφθηκε και δεν έφυγε αμέσως, αλλά περίμενε τον ορισμένο από τον Πατέρα χρόνο της αναστάσεως (αυτόν που φανέρωσε και ο Ιωνάς). Αναστήθηκε μετά από τρεις ημέρες και κατόπιν αναλήφθηκε. Έτσι και εμείς οφείλουμε να περιμένουμε τον (ορισμένο από τον Θεό χρόνο της αναστάσεώς μας, που προφήτευσαν οι Προφήται, και αφού αναστηθούμε, τότε θα αναληφθούν όσοι θα τους αξιώσει ο Κύριος.

1. Βιβλίο Γ',20,4 και Βιβλίο Δ',22,1· 33,1.

2. Ματθαίος 12,40.

3. Εφεσίους 4,9.

4. Ψαλμοί 85,13.

5. Ιωάννης 20,17.

6. Κολοσσαείς 1,18.

7. Εφεσίους 4,9.

8. Ιωάννης 20,25. 27.

9. Ψαλμοί 22,4.

10. Ιωάννου Δαμασκηνού, εις τα Ιερά Παράλληλα. Εξέδωκε Halloixius. Παράβαλλε PG 96,541 Α. 11. Λουκάς 6,40.