Ο εχθρός προσπαθεί να εισχωρήσει στον οίκο του Θεού. Όχι με σάλπιγγες,  όχι με φωτιά, αλλά με μουσική. Ναι, μουσική. Τραγούδια που ακούγονται άγια, τραγούδια που ακούγονται αθώα, τραγούδια που φέρουν ακόμη και το όνομα του Ιησού, αλλά οι ρίζες τους είναι δηλητηριασμένες.

Το πνεύμα του Θεού μας προειδοποιεί στο Β’ Κορ.11:14. «και ου θαυμαστόν^· αυτός γαρ ο σατανάς μετασχηματίζεται εις άγγελον φωτός.» . Αυτό σημαίνει πως ο διάβολος δεν έρχεται πάντα ντυμένος με σκοτάδι. Μερικές φορές έρχεται μεταμφιεσμένος και σαν λατρεία.

Και σήμερα μέσα στις συνάξεις σε όλο τον κόσμο, καθ' ομολογίαν χριστιανοί υψώνουν τις φωνές τους σε μελωδίες και στίχους που δεν έχει γράψει ο ουρανός, αλλά έχει εμπνεύσει η κόλαση.

Αυτό δεν είναι ένα μικρό ζήτημα. Η λατρεία δεν είναι διασκέδαση.

Η λατρεία είναι πνευματικός πόλεμος. Αυτό που τραγουδάτε δίνει μορφή σε αυτό που πιστεύετε. Αυτό που πιστεύετε δίνει μορφή στον τρόπο που ζείτε. Και όταν ο διάβολος γράφει το τραγούδι και ο Χριστιανός το τραγουδάει, η παγίδα έχει ήδη στηθεί.

Αυτό μπορεί να σας σοκάρει. Μπορεί να σας αναστατώσει, αλλά είναι απαραίτητο για την ψυχή σας, για την οικογένειά σας, για την αιωνιότητά σας. Μην γυρνάτε την πλάτη. Μην σκληραίνετε την καρδιά σας, διότι τα τραγούδια που τραγουδάτε μπορεί να είναι οι ίδιες οι αλυσίδες που σάς δένουν.

Η λατρεία ποτέ δεν προοριζόταν για ψυχαγωγία. Δημιουργήθηκε μόνο για τον Θεό. Η Αγία Γραφή λέει στον Ησαΐα 43:21, «λαόν μου, ον περιεποιησάμην τας αρετάς μου διηγείσθαι ». Το βλέπετε; Εσείς και εγώ δημιουργηθήκαμε για ένα σκοπό πάνω απ' όλους: να δοξάζουμε τον ζώντα Θεό.  Εξ αρχής, η λατρεία ήταν ιερή. Όταν ο Αδάμ περπατούσε μέσα στην δροσιά του κήπου, η ίδια του η ανάσα ήταν λατρεία. Όταν ο Ισραήλ διέσχισε την Ερυθρά Θάλασσα, η πρώτη τους αντίδραση δεν ήταν να χτίσουν μνημεία, αλλά να υψώσουν ύμνους δοξολογίας στον Θεό που τους ελευθέρωσε.  Όταν ο Δαβίδ χόρεψε ενώπιον του Κυρίου με όλη του τη δύναμη, δεν ήταν για επίδειξη, ούτε για χειροκρότημα, αλλά επειδή η καρδιά του ξεχείλιζε από αγάπη για τον Παντοδύναμο.

Η λατρεία δημιουργήθηκε αποκλειστικά για τον Θεό. Αλλά εδώ είναι η τραγωδία της εποχής μας. Αυτό που δημιούργησε ο Θεός για τον Ίδιο, ο Σατανάς το άρπαξε για τον εαυτό του. Ο διάβολος γνωρίζει πως η λατρεία είναι ισχυρό πράγμα. Ξέρει πως η μουσική είναι μια πύλη προς την ψυχή. Ξέρει ότι αυτό που τραγουδάς διαμορφώνει αυτό που πιστεύεις. Και αυτό που πιστεύεις διαμορφώνει τον τρόπο που ζεις.  Έτσι προσπαθεί να παρεισφρήσει και στην Εκκλησία:  όχι φιμώνοντας την λατρεία αλλά διαφθείροντάς την.

Σκεφθείτε το εξής. Ο Σατανάς ήταν κάποτε στον ουρανό. Όμως μπήκε η αλαζονία στην καρδιά του. Πόθησε την λατρεία που ανήκε μόνο στον Θεό. Έπεσε βέβαια ο ίδιος, αλλά η επιθυμία του για λατρεία δεν πέθανε ποτέ.  Και σήμερα εξακολουθεί να επιθυμεί αυτό που δεν είναι δικό του. Εξακολουθεί να επιθυμεί τους ύμνους που ανήκουν μόνο στον Κύριο, και - τραγικά- πολλές αυτο-αποκαλούμενες χριστιανικές εκκλησίες ήδη τούς προσφέρουν στον Σατανά - εν αγνοία τους μεν, αλλά πρόθυμα. Πώς;  Μετατρέποντας την λατρεία σε «ψυχαγωγία».  Μετατοπίζοντας την εστίαση των ασμάτων, από τον Θεό στον άνθρωπο. Αντικαθιστώντας τους ύμνους που εξυψώνουν την αγιότητα του Θεού με τα τραγούδια που εξυψώνουν τα συναισθήματά των ανθρώπων.

Η λατρεία δεν έχει να κάνει με το πώς ένα άσμα σάς κάνει να νιώθετε. Έχει να κάνει με το πώς τιμά Εκείνον. Η λατρεία δεν έχει να κάνει με τα συναισθήματά σας. Αφορά την δόξα Εκείνου. Η λατρεία δεν έχει να κάνει με τον ρυθμό, το σκηνικό ή τις καλλιτεχνικές φωταψίες. Πρόκειται για τον Θρόνο του Ουρανού.  Ωστόσο, σε συνάξεις πιστών σε όλο τον κόσμο, βλέπουμε μια επικίνδυνη τάση. Οι μελοποιημένοι στίχοι που κάποτε διακήρυτταν το μεγαλείο του Θεού τώρα εστιάζουν στην ανθρώπινη εμπειρία. Αντί να διακηρύττουν την μεγαλειότητά Του, περιγράφουν τις διαθέσεις μας. Αντί να μας καλούν σε μετάνοια, μας καλούν σε αυτοπαρηγοριά.  Και ενώ οι μελωδίες μπορεί να ακούγονται όμορφες, το ερώτημα που πρέπει να θέσουμε είναι: ποιός εν τέλει δοξάζεται: ο Θεός ή ο άνθρωπος;

Ο διάβολος είναι έξυπνος. Δεν θα μας παρέδιδε εκκλησιαστικά τραγούδια που είναι φανερά ύποπτα. Όχι. Τα μεταμφιέζει. Τυλίγει μισές αλήθειες μέσα σε πιασάρικα ρεφρέν.  Χρησιμοποιεί τα ανθρώπινα συναισθήματα, ώστε να παραβλέπεται η διάκριση. Θα κάνει την λατρεία να την νοιώθετε ευχάριστη, αφού θα την έχει απογυμνώσει από την αλήθεια. Και αν η εκκλησία αρχίζει να τραγουδάει τραγούδια που δοξάζουν οι άνθρωποι τον εαυτό τους αντί τον Θεό, ο Σατανάς θα χαμογελά.  Και αυτό επειδή η λατρεία που δεν δοξάζει τον Θεό, προφανώς δοξάζει εξ ορισμού τον Σατανά.

Θυμηθείτε όταν ο Ιησούς πειράσθηκε στην έρημο, όταν ο διάβολος Του έδειξε τα βασίλεια του κόσμου: «Πάλιν παραλαμβάνει αυτόν ο διάβολος εις όρος υψηλόν λίαν και δείκνυσιν αυτώ πάσας τας βασιλείας του κόσμου και την δόξαν αυτών και λέγει αυτω· ταύτα πάντα σοι δώσω, εάν πεσών προσκυνήσης μοι. Τότε λέγει αυτώ ο Ιησούς· ύπαγε οπίσω μου, σατανά· γέγραπται γαρ, Κύριον τον Θεόν σου προσκυνήσεις και αυτώ μόνω λατρεύσεις».  Έτσι, ακριβώς όπως λέει το Κατά Ματθαίον κεφάλαιο 4, η λατρεία ανήκει μόνο στον Θεό. Τελεία και παύλα. Οτιδήποτε άλλο είναι ειδωλολατρία.

Λοιπόν, σας ρωτώ σήμερα, αδελφοί και αδελφές μου, εσείς,  τι τραγουδάτε; Τα τραγούδια στα χείλη σας δοξάζουν τον Θεό, ή μήπως διασκεδάζουν τους συνανθρώπους σας;  Εξυψώνουν την αγιότητά Του, την μεγαλοπρέπειά Του, την θυσία Του; Ή μήπως εστιάζουν στα συναισθήματά σας, στις επιθυμίες σας, στην άνεσή σας;  Επειδή η λατρεία που σχετίζεται με εμάς δεν είναι καν λατρεία - είναι ειδωλολατρία, συσκευασμένη μέσα σε μελωδία.

Καταλάβετέ το αυτό. Η αληθινή λατρεία μεταμορφώνει. Όταν λατρεύεις τον Θεό εν τω Πνεύματί Του και με αλήθεια, οι αλυσίδες σπάνε, οι καρδιές μαλακώνουν, οι δαίμονες φεύγουν και ο ουρανός αγγίζει την γη.  Η ψεύτικη όμως λατρεία διαβρώνει. Όταν τραγουδάτε τα τραγούδια του διαβόλου, ακόμη και μέσα σε μια εκκλησία, προσκαλείτε την εξαπάτηση, την σκλαβιά και το σκοτάδι. Γι' αυτό η Αγία Γραφή μάς προειδοποιεί στο Κατά Ιωάννη 4:23:24: «αλλ' έρχεται ωρα, και νυν εστιν, ότε οι αληθινοί προσκυνηταί προσκυνήσουσι τω πατρί εν πνεύματι και αληθεία· και γαρ ο πατήρ τοιούτους ζητεί τους προσκυνούντας αυτόν. Πνεύμα ο Θεός, και τους προσκυνούντας αυτόν εν πνεύματι και αληθεία δει προσκυνείν.»

Μην απατάσαι. Ο Θεός δεν συγκινείται από το μέγεθος της χορωδίας, την ικανότητα των μουσικών ή την οπτική παράσταση επί σκηνής.  Εξετάζει την καρδιά, και η καρδιά που λατρεύει αληθινά, πάντα θα εξυψώνει Αυτόν, και μόνον Αυτόν.

Αδελφοί και αδελφές μου, διατηρήστε τη λατρεία στη θέση που της αξίζει. Εξετάστε τα τραγούδια που τραγουδάτε. Να αναρωτιέστε, αυτό το τραγούδι δοξάζει την αγιότητα του Θεού ή κολακεύει εμένα;  Εξυψώνει τον λόγο Του ή τον διαστρεβλώνει; Σηκώνει τα μάτια μου στον ουρανό ή με κρατά συγκεντρωμένο στον εαυτό μου; Γιατί τελικά, η λατρεία δημιουργήθηκε μόνο για τον Θεό. Δεν θα μοιραστεί τη δόξα Του με άλλους: ούτε με είδωλα, ούτε με διάσημους, και βεβαίως ούτε με τον Σατανά.

Η λατρεία δημιουργήθηκε για τον Θεό αποκλειστικά.  Ας Του δώσουμε αυτό που δικαιωματικά Του ανήκει.

Πρόκειται για μια από τις πλέον επικίνδυνες τακτικές του διαβόλου.  Ο Σατανάς δεν μας πλησιάζει μόνο βρυχώμενος σαν λιοντάρι. Πολλές φορές έρχεται ψιθυρίζοντας σαν φίδι.  Δεν καταστρέφει την λατρεία με φανερή βλασφημία. Πολλές φορές την διαβρώνει, μέσω στίχων με αλλότρια υπονοούμενα.  Η Αγία Γραφή μάς προειδοποιεί στην Β ́ Προς Κορινθίους 11:14 («και ου θαυμαστόν^· αυτός γαρ ο σατανάς μετασχηματίζεται εις άγγελον φωτός.»). Ο ίδιος ο Σατανάς μεταμφιέζεται σε άγγελο φωτός.  Το καταλάβατε;  Μεταμφιέζεται, κρύβεται, στρεβλώνει την αλήθεια, έτσι ώστε να ακούγεται μεν σαν σωστή, αλλά να σάς καθοδηγεί λάθος.  Έτσι ακριβώς έχει διεισδύσει και μέσα στα τραγούδια που ακούγονται μέσα σε αυτοαποκαλούμενες "εκκλησίες".

Μια φορά κι έναν καιρό, όλοι οι ύμνοι που ψέλνονταν μέσα στους ναούς ήταν γεμάτα με λόγια από την Γραφή.   Οι ύμνοι διακήρυτταν τον Σταυρό, το Αίμα, την Ανάσταση, την αγιότητα του Θεού. Καλούσαν τους αμαρτωλούς σε μετάνοια και τους αγαθούς στην αγιότητα. Αλλά σήμερα, πολλά είναι τα διακριτικά, γλυκά, συναισθηματικά τραγούδια που έχουν γίνει εργαλεία που χρησιμοποιεί ο εχθρός για να αποσπάσει την προσοχή των πιστών από την αλήθεια. Πώς το καταφέρνει αυτό ο Σατανάς; Μέσω στίχων που ακούγονται μεν βιβλικοί, αλλά είναι κούφιοι από δύναμη και ουσία. Στίχοι που σε κάνουν να νιώθεις μεν ευχάριστα, αλλά δεν δοξάζουν ξεκάθαρα τον Θεό. Στίχοι που διαστρεβλώνουν την Γραφή τόσο, όσο χρειάζεται για να παρηγορείται η σάρκα, αλλά που ποτέ δεν ωφελούν την ψυχή.

Επιτρέψτε μου να σας δώσω ένα παράδειγμα. Ένα τραγούδι μπορεί να επαναλαμβάνει ξανά και ξανά, τα λόγια «Εγώ  αρκώ».  Όμως αδέρφια μου, πουθενά στις Γραφές ο Θεός δεν μας λέει π.χ. ότι «μόνοι μας αρκούμε».  Η Αγία Γραφή λέει: «εγώ ειμι η άμπελος, υμείς τα κλήματα. ο μένων εν εμοί καγώ εν αυτω, ούτος φέρει καρπόν πολύν, ότι χωρίς εμού ου δύνασθε ποιείν ουδέν».  Την βλέπετε λοιπον την «λεπτή» παραλλαγή  στο Κατά Ιωάννη 15:5;  Ένας στίχος όπως του τραγουδιού «Εγώ αρκώ» (I am enough) εξυψώνει τον εαυτό μου. Μια βιβλική αλήθεια όμως λέει πως μόνο ο Χριστός αρκεί. Μια λέξη διαστρεβλώνεται, και η εστίαση μετατίθεται από τον Σωτήρα στον αμαρτωλό. Έτσι λειτουργεί ο Σατανάς. Διακριτικά, παραπλανητικά, επικίνδυνα.

Ένα άλλο παράδειγμα, τα τραγούδια που λένε ότι ο Θεός απλώς σε θέλει χαρούμενο.  Όμως η Γραφή ποτέ δεν λέει ότι ο υψηλότερος στόχος του Θεού είναι να είμαστε χαρούμενοι. Όχι, ο υψηλότερος στόχος Του για εσάς είναι να γίνετε άγιοι. Το εδάφιο στο Προς Εβραίους 12:14 τονίζει:  «διώκετε μετά πάντων, και τον αγιασμόν, ου χωρίς ουδείς όψεται τον Κύριον».

Όμως αυτοί οι άλλοι στίχοι μας παρέχουν ένα Θεό που υπηρετεί εμάς, αντί να Τον υπηρετούμε εμείς. Αυτό δεν είναι λατρεία. Είναι ειδωλολατρία με αμφίεση.

Και προσέξτε αυτό: ο Σατανάς σπάνια αφαιρεί ολόκληρη την αλήθεια. Όχι, την θολώνει, όπως ακριβώς έκανε στον Κήπο της Εδέμ όταν είπε στην Εύα: «…και είπεν ο όφις τη γυναικί· τι ότι είπεν ο Θεός, ου μη φάγητε από παντός ξύλου του παραδείσου;» Ανέφερε μεν τον Θεό, αλλά παραποίησε τα λόγια Του. Στην έρημο, ο Σατανάς μάλιστα παρέθεσε ακόμη και την Γραφή στον Ιησού, αλλά έκανε κακή χρήση της Γραφικής αναφοράς.  Το ίδιο κάνει και σήμερα, μέσα από τραγούδια, είτε παίρνοντας ένα στίχο εκτός πλαισίου, ή επαναλαμβάνοντας μια μισή αλήθεια, ενόσω η συνοδευτική μελωδία καλύπτει το δηλητήριο που βρίσκεται κάτω από αυτά.

Αδελφοί και αδελφές μου, γι' αυτό είναι ζωτικής σημασίας η διάκριση. Δεν γίνεται να τραγουδάμε ένα τραγούδι μόνο και μόνο επειδή είναι δημοφιλές στο ραδιόφωνο (ακόμα και το χριστιανικό ραδιόφωνο).  Δεν γίνεται να επιτρέπουμε ένα τραγούδι μέσα στους ναούς μας, μόνο και μόνο επειδή μας προκαλεί ρίγη συγκίνησης. Πρέπει να αναρωτηθούμε, αυτός ο στίχος ευθυγραμμίζεται με την Αγία Γραφή;  Αυτό το τραγούδι δοξάζει τον Χριστό ή δοξάζει εμένα;  Με φέρνει πιο κοντά στον Λόγο, ή απλώς διεγείρει τα συναισθήματά μου;  Η μουσική μπορεί να διεγείρει την σάρκα όσο μπορεί να διεγείρει το πνεύμα.

Οι διακριτικοί στίχοι είναι πιο επικίνδυνοι από τα φανερά ψέματα, διότι περνούν απαρατήρητοι. Αν ο Σατανάς ερχόταν με φανερή βλασφημία, οι Χριστιανοί θα την απέρριπταν αμέσως. Αλλά όταν η βλασφημία σερβίρεται με μισές αλήθειες τυλιγμένες σε όμορφες μελωδίες, το εκκλησίασμα χειροκροτεί, τραγουδά, ακόμα και λικνίζεται σφοδρά και ξέφρενα, μη συνειδητοποιώντας ποτέ ότι έτσι συμφωνεί με την εξαπάτηση.

Θυμηθείτε αυτή την προειδοποίηση προς τους Γαλάτες 1:6-7. «Θαυμάζω ότι ούτω ταχέως μετατίθεσθε από του καλέσαντος υμάς εν χάριτι Χριστού εις έτερον ευαγγέλιον, ό ουκ έστιν άλλο, ει μη τινές εισιν οι ταράσσοντες υμάς και θέλοντες μεταστρέψαι το ευαγγέλιον του Χριστού».

Προφανώς κάποιοι σας προκαλούν σύγχυση και προσπαθούν να διαστρέψουν το ευαγγέλιο του Χριστού. Ένα διεστραμμένο ευαγγέλιο στο κήρυγμα είναι επικίνδυνο, αλλά ένα διεστραμμένο ευαγγέλιο στη λατρεία είναι ακόμη πιο θανατηφόρο, επειδή το τραγουδάτε με το πνεύμα σας ξανά και ξανά, μέχρι να το πιστέψετε. Γι' αυτό το εδάφιο Κολ. 3:16 προστάζει: «ο λόγος του Χριστού ενοικείτω εν υμίν πλουσίως, εν πάση σοφία διδάσκοντες και νουθετούντες εαυτούς ψαλμοίς και ύμνοις και ωδαίς πνευματικαίς, εν χάριτι άδοντες εν τη καρδία υμών τω Κυρίω.».

Τα τραγούδια που τραγουδάμε δεν πρόκειται για «γεμίσματα» μιας Ακολουθίας. Είναι δηλώσεις, που διαμορφώνουν την πίστη μας. Αν ο Λόγος-Χριστός δεν αναφέρεται με αφθονία μέσα στους στίχους, τότε θα αφθονεί εκεί το δηλητήριο του διαβόλου.  Σας ρωτάω λοιπόν, αδελφοί και αδελφές μου, τι τραγούδια τραγουδάτε; Μήπως επιτρέπετε τα διακριτικά ψεύδη να γίνονται το «ηχητικό» υπόβαθρο της πίστης σας;  Μήπως επαναλαμβάνετε λόγια που παρηγορούν την σάρκα αλλά λιμοκτονούν την ψυχή; Ή μήπως όντως διακηρύττετε την αλήθεια του λόγου του Θεού εν πνεύματι και εν αληθεία;

Επιτρέψτε μου να μιλήσω με απλά λόγια. Ο διάβολος στοχεύει την λατρεία σου. Δεν χρειάζεται να του απευθύνεις το τραγούδι σου στον ίδιο.  Του φθάνει μόνο να τραγουδήσετε οτιδήποτε δεν δοξάζει τον Θεό. Αν σας καταφέρνει να τραγουδάτε μισές αλήθειες, έχει ήδη κερδίσει τη μισή μάχη. Γι' αυτό είναι επείγον το ζήτημα. Δεν μπορούμε να είμαστε απρόσεκτοι με τα τραγούδια που επιτρέπουμε μέσα στον οίκο του Θεού. Πρέπει να ελέγχουμε τον κάθε στίχο έναντι του Λόγου. Πρέπει να μετράμε πνευματικά την κάθε μελωδία. Και πρέπει να προστατεύουμε την λατρεία με την ίδια σοβαρότητα που προστατεύουμε τον άμβωνα, επειδή και τα δύο διακηρύττουν δόγματα και διαμορφώνουν ψυχές.

Αδελφοί και αδελφές μου, ο χρόνος έχει περάσει Ο εχθρός είναι ύπουλος, αλλά ο Θεός καλεί την Εκκλησία Του να λατρέψει αληθινά. Μην σας εξαπατούν. Μην παρασύρεστε σε ύπνο από μελωδίες που καταπραΰνουν το αυτί αλλά διαφθείρουν την καρδιά. Ξυπνήστε. Η λατρεία ανήκει στον Θεό και δεν την μοιράζεται  με άλλον.

Αδελφοί και αδελφές μου, ακούστε αυτήν την προειδοποίηση με φόβο και τρόμο. Όταν τραγουδάτε τα τραγούδια του διαβόλου, ακόμα και μέσα στον οίκο του Θεού, ανοίγετε την πόρτα στην πνευματική σκλαβιά. Η λατρεία δεν είναι ουδέτερο πράγμα. Κάθε λέξη που τραγουδιέται, κάθε μελωδία που υψώνεται, κάθε στίχος που εκστομίζεται, κουβαλά ένα πνευματικό βάρος.  Ή δοξάζει τον Θεό και μας φέρνει ελευθερία, ή δοξάζει τον Σατανά και μας φέρνει αλυσίδες. Δεν υπάρχει ενδιάμεσος χώρος.

Η Αγία Γραφή είναι ξεκάθαρη στο Παροιμ.18:21, «Θάνατος και ζωή εν χειρί γλώσσης, οι δε κρατούντες αυτής έδονται τους καρπούς αυτής.». Ό,τι λες, ό,τι δηλώνεις, ό,τι τραγουδάς, παράγει καρπούς μέσα στη ζωή σου. Έτσι λοιπόν, όταν οι Χριστιανοί τραγουδούν τραγούδια που δεν τιμούν τον Θεό, όταν επαναλαμβάνουν στίχους που εξυψώνουν τον εαυτό τους ή διαστρεβλώνουν τις Γραφές, δεν τραγουδούν απλώς. Προφητεύουν για την ζωή τους. Και τα λόγια εκείνα ή θα προσκαλούν τον παράδεισο, ή την κόλαση μέσα στο πνεύμα τους.

Σκεφθείτε τον Παύλο και τον Σίλα (Πράξεις Κεφ. 16). Τους ξυλοκόπησαν, τους αλυσόδεσαν και τους έκλεισαν σε ένα κελί φυλακής. Όμως, μέσα στα μεσάνυχτα προσεύχονταν και έψαλλαν ύμνους στον Θεό. Και τι συνέβη τότε;  Η φυλακή σείστηκε. Οι αλυσίδες έπεσαν και οι πόρτες άνοιξαν. Γιατί; Επειδή η αληθινή λατρεία προσκαλεί την ελευθερία. Τώρα αντιστρέψτε αυτήν την αλήθεια. Αν η αληθινή λατρεία σπάει τις αλυσίδες, τότε η ψεύτικη λατρεία  δεν θα σφυρηλατεί αλυσίδες;  Όταν τραγουδάς τα τραγούδια του διαβόλου, δεν τα σπας τα δεσμά, τα προσκαλείς.

Αυτός είναι ο λόγος που τόσοι πολλοί Χριστιανοί αισθάνονται καταπιεσμένοι, ακόμα και μετά την αποχώρησή τους από τον ναό. Αναρωτιούνται γιατί νιώθουν καταπιεσμένοι. Γιατί νιώθουν μακριά από τον Θεό; Η απάντηση μπορεί να είναι αυτή, δηλαδή, επειδή ξόδευαν τον χρόνο τους τραγουδώντας τραγούδια τα οποία δοξάζουν τον εαυτό τους, ψυχαγωγούν την σάρκα τους, και που δεν άφηναν χώρο για το πνεύμα του Θεού. Αντί να σπάνε οι αλυσίδες, έσφιγγαν περισσότερο. Αντί για απολαύσουν την ελευθερία, βυθίζονται όλο και περισσότερο στη δουλεία.

Αδελφοί και αδελφές μου, μην ξεχνάτε ποτέ ότι ο Εωσφόρος ήταν κάποτε ουράνιος λάτρης.  Η μουσική είναι όπλο του. Γνωρίζει την δύναμή της. Και τώρα χρησιμοποιεί το ίδιο όπλο για να υποδουλώσει πιστούς. Ξέρει πως όταν τραγουδάτε ψεύδη, αρχίζετε να πιστεύετε ψεύδη. Όταν επαναλαμβάνετε την εξαπάτηση μέσω μελωδίας, βυθίζεται μέσα στο πνεύμα σας. Και μόλις πιστέψετε ψέματα για τον Θεό, για τον εαυτό σας, για την σωτηρία, είστε μέσα σε σκλαβιά. Επιτρέψτε μου να το καταστήσω σαφές. Η σκλαβιά δεν μοιάζει πάντοτε να έχει ορατές αλυσίδες. Μερικές φορές μοιάζει με κατάθλιψη που δεν φεύγει. Μερικές φορές μοιάζει με εθισμό που δεν μπορείτε να αποτινάξετε. Μερικές φορές μοιάζει με σύγχυση μέσα στην πίστη σας. Μερικές φορές μοιάζει με απάθεια μέσα στην καρδιά σας. Γιατί; Γιατί τα τραγούδια που τραγουδάς έχουν σημασία. Όταν δοξάζουν τον Σατανά, ακόμη και ύπουλα, προσκαλούν την παρουσία του.  Και όπου ο Σατανάς είναι παρών, ακολουθεί η σκλαβιά.

Γι' αυτό ο Ιησούς είπε στο Ιω. 8:32, «και γνώσεσθε την αλήθειαν, και η αλήθεια ελευθερώσει υμάς». Η αλήθεια στους στίχους φέρνει ελευθερία. Τα ψεύδη στους στίχους φέρνουν σκλαβιά. Είναι τόσο απλό. Καταλαβαίνετε τώρα γιατί ο Σατανάς θέλει πιστούς να ψάλλουν τα τραγούδια του; Δεν χρειάζεται να απαρνηθείτε τον Χριστό φανερά. Δεν χρειάζεται να σταματήσετε να πηγαίνετε στην εκκλησία. Το μόνο που αυτός χρειάζεται είναι να σας κάνει να τραγουδάτε τραγούδια που δοξάζουν οτιδήποτε άλλο εκτός από τον Θεό. Γιατί την στιγμή που το κάνετε, εν αγνοία σας έχετε κάνει συμφωνία μαζί του. Και η συμφωνία με τον Σατανά είναι ένα πνευματικό συμβόλαιο - ένα συμβόλαιο σκλαβιάς.

Δεν πρόκειται απλώς για το στυλ της μουσικής. Δεν πρόκειται για προτίμηση. Πρόκειται για το πνεύμα πίσω από το τραγούδι - το τραγούδι με μια όμορφη συνοδευτική μελωδία, αλλά με ένα διεφθαρμένο μήνυμα - που πάντα θα είναι δηλητήριο.  Θα πίνατε ηθελημένα ένα ποτήρι νερό με έστω και μια σταγόνα θανατηφόρας τοξίνης μέσα; Τότε γιατί να τραγουδάτε ένα τραγούδι με έστω μια σταγόνα από την εξαπάτηση του Σατανά;

Τα τραγούδια του Σατανά είναι παντού: στο ραδιόφωνο, στον πολιτισμό και ναι, ακόμη και μέσα σε ορισμένες εκκλησίες. Εσείς όμως πρέπει να φυλάγετε την καρδιά σας. Πρέπει να προστατεύετε την λατρεία σας, γιατί κάθε φορά που αμαρτάνετε, πρέπει να χτίσετε ένα βωμό για τον ζώντα Θεό, αλλιώς θα χτίσετε μια φυλακή για την ψυχή σας. Μην εξαπατάσθε.  Το να τραγουδάτε το τραγούδι του διαβόλου δεν θα ικανοποιήσει ποτέ το πνεύμα σας. Θα το υποδουλώσει μόνο. Μόνο τα άσματα που δοξάζουν τον Χριστό μπορούν να φέρουν ζωή, ειρήνη και ελευθερία.

Όπως λέει το εδάφιο 2 Κορ. 3:17, «ο δε Κύριος το Πνεύμά εστιν· ου δε το Πνεύμα Κυρίου, εκεί ελευθερία.». Αν η λατρεία σας δεν σάς φέρνει ελευθερία, πρέπει να ρωτήσετε ποιανού το πνεύμα βρίσκεται μέσα της. Σας παρακαλώ λοιπόν, αγαπημένοι, διαλέξτε με σύνεση τα τραγούδια που τραγουδάτε.  Αφήστε τα χείλη σας να διακηρύττουν μόνο την αλήθεια του λόγου του Θεού.  Η λατρεία σας ας εξυψώνει μόνο το όνομα του Ιησού. Γιατί μόνο Αυτός σπάει τις αλυσίδες. Μόνο Αυτός σώζει και μόνο Αυτός αξίζει κάθε ύμνο. Μην τραγουδάτε το τραγούδι του διαβόλου. Μην προσκαλείτε την σκλαβιά στη ζωή σας.  Κατευθύνετε την φωνή σας προς τον Κύριο. Προσκυνήστε Τον εν πνεύματι και αληθεία και θα γνωρίσετε την ελευθερία που μόνο ο Χριστός μπορεί να δώσει.

Η Αγία Γραφή αποκαλεί την Εκκλησία «Νύμφη του Χριστού». Το εδάφιο Αποκ. 19:7 δηλώνει: «χαίρωμεν και αγαλλιώμεθα και δώμεν την δόξαν αυτω, ότι ήλθεν ο γάμος του αρνίου και η γυνή αυτού ητοίμασεν εαυτήν.».

Είστε έτοιμοι; Η λατρεία δημιουργήθηκε για τον Θεό αποκλειστικά. Ας Του δίνουμε αυτό που δικαιωματικά Τού ανήκει.