«ΜΗ κρίνετε, ίνα μη κριθήτε· εν ω γαρ κρίματι κρίνετε κριθήσεσθε, και εν ω μέτρω μετρείτε μετρηθήσεται υμίν.» (Ματθ. 7:1).

(Μην κρίνετε, για να μην κριθείτε.  Επειδή θα κριθείτε με την ίδια κρίση που κρίνατε, και θα μετρηθείτε με το ίδιο μέτρο που μετρήσατε.)

Τι αρρώστια που είναι το κουτσομπολιό και η κατάκριση!  Όλοι γνωρίζουν πως αυτά είναι αμαρτίες, κι όμως τίποτα δεν είναι πιο συνηθισμένο στην ομιλία μας από το να κρίνουμε τους άλλους.

Κάποιοι λένε: «Κύριε, μη μου το λογίσεις αυτό σε κρίση εις βάρος μου» και στη συνέχεια προχωρούν στην ολοκλήρωση της  καταδίκης  κάποιου άλλου. Άλλοι δικαιολογούν τους εαυτούς τους ισχυριζόμενοι ότι ένας λογικός άνθρωπος πρέπει να έχει γνώμη για ό,τι συμβαίνει γύρω του. Προσπαθούν να φαίνονται ήρεμοι και αντικειμενικοί στην αξιολόγησή τους, κι όμως ακόμη και απλοί άνθρωποι μπορούν να ανιχνεύσουν το υπερήφανο και κακόβουλο πνεύμα της κρίσης που κρύβεται στα λόγια τους.

Αλλά η ετυμηγορία του Κυρίου σχετικά με αυτή την αμαρτία είναι αυστηρή και αποφασιστική: αυτός που κρίνει έναν άλλον δεν έχει δικαιολογία. Και πράγματι, πώς θα μπορούσε να έχει δικαιολογία;

Πώς, λοιπόν, μπορεί να αποφευχθεί αυτή η δυστυχία;

Η νικηφόρα θεραπεία κατά της κρίσης των άλλων είναι να θεωρεί κανείς τον εαυτό του άξιο κρίσης. Ένα άτομο που πραγματικά αισθάνεται ότι είναι καταδικασμένο από τις δικές του αμαρτίες δεν θα έχει ούτε τον χρόνο ούτε την επιθυμία να καταδικάσει τους άλλους.

Από έναν τέτοιο άνθρωπο θα ακούσει κανείς μόνο: