Μία από τις αγαπημένες μου φράσεις της Καινής Διαθήκης ανήκει στις Παύλειες επιστολές.

Στη Β' Προς Κορινθίους Επιστολή ο Παύλος γράφει "η δύναμίς μου εν ασθενεία τελειούται".

Αυτή η φράση όχι μόνο ενδυναμώνει την πίστη ότι ο Θεός αγαπάει την ατέλειά μου, αλλά αυτή ακόμα συνεργεί προς δόξα Του.

Ακόμα και η αδυναμία λειτουργεί ως συμπλήρωμα πίστης, αφού η αξία του ανθρώπου δεν απορρέει από την τελειότητα, αλλά από το ότι ο ίδιος αποτελεί την ύψιστη έκφραση του θείου.

Η αδυναμία μου στις δύσκολες στιγμές, η εξάντληση των πεπερασμένων ανθρώπινων ορίων μου, αναδεικνύει το μέγεθος της Θείας Πρόνοιας. Ως μία προστατευτική ομπρέλα προστατεύει την ψυχή μου από την καταιγίδα των θλίψεων και των απογοητεύσεων.

Η φράση αυτή προτρέπει τον αναγνώστη να αφήσει πλήρως τον εαυτό του στα χέρια του Δημιουργού. Η προσπάθειά μας να τα αντέξουμε όλα, να τα καταφέρουμε όλα, να τα προλάβουμε όλα είναι εξαντλητική και τελικά οδηγεί σε αποτυχία.

Η αδυναμία μου μπορεί να είναι η ευκαιρία του Θεού να προσφέρει σε εμένα τη Χάρη Του, σε όλο της το μεγαλείο.

Η ατέλειά μου είναι και αυτή μία οδός σωτηρίας...