Κάθε άνθρωπος έχει κάποιες απόψεις, κάποια κοσμοθεωρία, και συνήθως αυτές οι απόψεις δεν είναι αποκλειστικά δικές του, αλλά υπάρχουν και άλλοι άνθρωποι που έχουν τις ίδιες με αυτόν απόψεις· βλέπουν τα πράγματα με τον ίδιο τρόπο. Αλλά υπάρχουν και άλλοι άνθρωποι με διαφορετικές απόψεις, που αντιλαμβάνονται τον κόσμο λίγο διαφορετικά ή και πολύ διαφορετικά. Και πολλές φορές οι απόψεις μας δεν είναι και απόλυτα σταθερές· μπορεί να αλλάξουν, μπορεί να μάθουμε κάτι το οποίο δεν το γνωρίζαμε, και εκ των πραγμάτων να πεισθούμε ότι κάναμε λάθος.

Και τότε κάποιοι άλλοι άνθρωποι, που κάποτε πίστευαν τα ίδια με εμάς, αλλά εμείς αλλάξαμε άποψη, έχουν την απορία: "Μα τι τον έκανε αυτόν να αλλάξει άποψη και να πιστεύει τώρα κάτι διαφορετικό;"

Και οι απόψεις αυτές μπορεί να είναι κάτι πολύ απλό, όπως για παράδειγμα ο τρόπος που κάνουμε κάποια δουλειά, μέχρι ακόμα βαθύτερα.  Ο τρόπος που αντιλαμβανόμαστε τον κόσμο ή τη σχέση μας με τον Δημιουργό του κόσμου, με τον Θεό. Μπορεί να πιστεύουμε σε κάποια θρησκεία ή και σε καμία θρησκεία· να μην πιστεύουμε καν στο Θεό. Για κάποιον μπορεί ο Θεός να μην παίζει κανένα ρόλο στη ζωή του (ή τουλάχιστον έτσι να νομίζει) και για κάποιους άλλους ο Θεός να είναι το σημαντικότερο κομμάτι της ζωής μας.

Ειδικότερα λοιπόν για αυτούς οι οποίοι θεωρούμε ότι ο Θεός είναι το σημαντικότερο κομμάτι στη ζωή μας και αγωνιζόμαστε να είμαστε ευάρεστοι στα μάτια του, όταν συνειδητοποιούμε ότι κάναμε λάθος σε κάτι που είχε σχέση με αυτή τη σχέση μας με τον Θεό, το πιο απλό είναι να διορθώσουμε τη στάση μας και να αλλάξουμε απόψεις.

Στην προκειμένη περίπτωση, αν είναι λάθος η θρησκεία την οποία γνωρίζαμε και χρησιμοποιούσαμε για να γνωρίσουμε τον Θεό, μπορεί να αλλάξουμε θρησκεία. Και τότε οι παλιοί μας ομόθρησκοι να αναρωτιούνται: «Μα είναι δυνατόν αυτός ο οποίος γνώριζε αυτά τα πράγματα που γνωρίζουμε και εμείς να έχει αλλάξει τώρα θρησκεία;»

Όταν ήμουν μάρτυρας του Ιεχωβά, που είναι η θρησκεία στην οποία γεννήθηκα, όταν κάποιος μάθαινα ότι έφυγε από αυτή την οργάνωση, από αυτή τη θρησκεία, μου φαινόταν πολύ παράξενο. Έλεγα: «Μα πώς είναι δυνατόν αυτός που γνωρίζει όλα αυτά που γνωρίζουμε εμείς να τα εγκαταλείψει και να φύγει;» και είχα μεγάλη περιέργεια, πώς είναι δυνατόν ένας άνθρωπος που τα γνωρίζει όλα αυτά να τα εγκαταλείψει και να φύγει. Και όταν κάποτε επικοινώνησα με κάποιον από αυτούς που έφυγαν και μου έδειξε τους λόγους για τους οποίους έφυγε, κατάλαβα ότι το λάθος δεν το είχε αυτός, αλλά εγώ που παρέμενα εκεί που παρέμενα και έφυγα και εγώ.

Και στο σημείο εκείνο σίγουρα πάρα πολλοί πρώην ομόθρησκοι μου, είχαν την ίδια απορία για μένα:

«Μα πώς είναι δυνατόν αυτός αφού γνώριζε αυτά τα οποία πιστεύαμε, να έχει φύγει και να πιστεύει τώρα κάτι διαφορετικό;»

Εδώ όμως είναι το βασικό στοιχείο. Αναρωτιέσαι! Όμως τι κάνεις για να μάθεις για ποιο λόγο έφυγε κάποιος;

Γιατί άμα μένεις με την απορία, ποτέ δεν θα μάθεις για ποιο λόγο έφυγε. Αν όμως τον ρωτήσεις, θα μάθεις γιατί έφυγε. Και σου περνάει ποτέ από το μυαλό ότι μπορεί ο άνθρωπος αυτός τελικά να είχε δίκιο;

Όταν ήμουν μάρτυρας του Ιεχωβά, είχα μιλήσει και με άλλους που είχαν φύγει από την οργάνωση, αλλά όμως αυτά τα οποία μου έλεγαν, (οι λόγοι για τους οποίους έφυγαν) ήταν λάθος· δεν στηριζόντουσαν κάπου. Καταλάβαινα δηλαδή ότι έφυγαν για άλλους λόγους. Δεν έφυγαν επειδή βρήκαν κάτι που ήταν πιο σωστό. Έφυγαν επειδή δεν τους άρεσε η πίεση η οποία αισθανόντουσαν από τους νόμους και τις αρχές που υπήρχαν σε μία πίστη. Και αυτός δεν είναι ο σωστός λόγος για να φύγεις από κάπου. Ο σωστός λόγος για να φύγεις από κάπου είναι όταν βρίσκεις λάθος. Όχι επειδή νιώθεις ότι ζορίζεσαι επειδή δεν σου αρέσει η δυσκολία. Ο Ιησούς Χριστός ζορίστηκε πάρα πολύ στο Σταυρό.

Υπάρχει λοιπόν περίπτωση κάποιος ο οποίος εγκαταλείπει τις δικές μας απόψεις να το κάνει για εντελώς εγωιστικούς λόγους. Για να περνάει καλά γιατί τον δυσκολεύουν κάποια πράγματα ή να φεύγει επειδή βρήκε κάτι σωστότερο.

Αλλά αν δεν το ρωτήσουμε δεν μπορούμε να το ξέρουμε αυτό.

Και κάθε φορά που κάποιος φεύγει από την πίστη μας και τον ρωτάμε και βλέπουμε ότι δεν έχει πραγματικούς λόγους, ότι δεν έχει δίκιο που έφυγε, το μόνο που συμβαίνει σε αυτή την περίπτωση, είναι να ενισχύσουμε τη δική μας πίστη σε αυτά τα οποία ήδη πιστεύουμε και να πούμε ότι: "ναι, εγώ είμαι καλύτερα από αυτόν που έφυγε. Εδώ καλά είμαι και δεν υπάρχει λόγος να φύγω".

Ουσιαστικά δηλαδή δεν έχουμε να φοβηθούμε τίποτα από το να μάθουμε για ποιον λόγο κάποιος άλλαξε τις απόψεις του και δεν πιστεύει πια το ίδιο με εμάς. Γιατί αν έχει άδικο, ενισχύεται η πίστη μας σε αυτό το οποίο ήδη πιστεύουμε. Αν όμως έχει δίκιο, τότε διορθώνουμε το λάθος μας. Πάλι προς όφελός μας είναι.

Και στις δύο περιπτώσεις δηλαδή το να κουβεντιάσουμε με κάποιον που άλλαξε τις απόψεις του και δεν πιστεύει πια τα ίδια με εμάς, εμάς ωφελεί, τους ίδιους.

Έχω φίλους από διάφορες θρησκείες. Όχι μόνο από μάρτυρες του Ιεχωβά που ήμουν κάποτε. Έχω φίλους και μουσουλμάνους, έχω φίλους και Κουάκερους, έχω φίλους και Ευαγγελικούς και Πεντηκοστιανούς. Και ό,τι θέλετε. Και αθεϊστές. Με όλους αυτούς κουβεντιάζω.

Είναι σπουδαίο να βλέπεις πώς σκέφτεται ο άλλος τα πράγματα και πώς αντιλαμβάνεται τον κόσμο και γιατί σκέφτεται έτσι τα πράγματα και γιατί αντιλαμβάνεται έτσι τον κόσμο. Και μπορείς να κρίνεις αν αυτό το οποίο σκέφτεται είναι σωστό ή όχι· και να βάλεις το μυαλουδάκι σου να δουλέψει και να δεις αν έχεις δίκιο σε αυτό το οποίο πιστεύεις εσύ ή αν πρέπει και εσύ να το αλλάξεις.

Το να κάθεσαι περιχαρακωμένος σε μία άποψη και να μη ρωτάς να μάθεις γιατί έφυγε ο άλλος από εκεί, αλλά να κάθεσαι και να τον κατηγορείς χωρίς να ξέρεις τον λόγο, δεν σε δικαιολογεί σε καμία περίπτωση. Είναι παράλογο. Γιατί αν δεν ξέρεις τον λόγο, πώς τον κατηγορείς;

Και μπορεί κάποιοι να σου είπανε κάποια πράγματα. Αυτά που σου είπαν όμως είναι αλήθεια; Αν δεν ρωτήσεις τον ίδιο, ποτέ μην είσαι σίγουρος. Εμένα μου είχαν πει πάρα πολλά πράγματα για ανθρώπους που έφυγαν. Και όταν μίλησα μαζί τους ξαφνικά συνειδητοποίησα ότι είχαν φύγει για τελείως διαφορετικούς λόγους και μου τα μετέφεραν αλλιώς.

Και σήμερα αν κάποιος ρωτήσει έναν Ορθόδοξο που δεν ξέρει καλά τους Μάρτυρες του Ιεχωβά και του πει: "τι πιστεύουν οι Μάρτυρες του Ιεχωβά", μπορεί να σου λέει ότι πληρώνονται, ότι πατάνε τις εικόνες και να σου λέει ένα σωρό ανακρίβειες. Εγώ που ήμουνα Μάρτυρας του Ιεχωβά ξέρω ότι αυτά δεν είναι αλήθεια. Ξέρω ότι ούτε πληρώνονται ούτε πατάνε τις εικόνες.

Και αν μου πούνε οτιδήποτε για οποιαδήποτε άλλη θρησκεία, τι πιστεύει, αν δεν ρωτήσω εγώ ο ίδιος τον άνθρωπο που την πιστεύει, δεν πιστεύω κάποιον τρίτο που δεν ανήκει σε αυτή τη θρησκεία, να μου πει τι πιστεύει αυτή η θρησκεία. Δεν τον εμπιστεύομαι. Πρέπει να ρωτήσω τον ίδιο.

Και έχοντας επαφή με ανθρώπους απ' όλες αυτές τις θρησκείες, έχω το πλεονέκτημα να μπορώ να καταλάβω πώς σκέφτονται όλοι αυτοί οι άνθρωποι. Να κάνω τις συγκρίσεις μου, να έχω μέτρα σύγκρισης και της ίδιας της δικής μου πίστης. Ακόμα και από την πιο λάθος θρησκεία μπορεί να μάθεις κάτι χρήσιμο.

Μπορεί δηλαδή κάτι το οποίο θα σου πούνε, ακόμα και λάθος αν είναι, να σε βάλει σε έρευνα να το διευκρινίσεις και να μάθεις και κάτι που δεν είχες σκεφτεί ποτέ να το ψάξεις.

Τώρα, γιατί τα λέω όλα αυτά; Να σας πω. Επειδή ως Ορθόδοξος διαβάζω τα πάντα και μελετάω τα πάντα και κουβεντιάζω με τους πάντες· και έχω ανοιχτά τα αυτιά μου και τη σκέψη μου προς πάντες, για να πάρω οτιδήποτε σωστό έχουνε να με διδάξουνε, όπου και αν ανήκουνε, ό,τι και αν πιστεύουνε, και δεν χάνω. Πάντα κάτι κερδίζω.

Ακόμα και τελείως λάθος να είναι όλα όσα λένε, ενισχύουν την πίστη μου σε αυτό που ήδη πιστεύω. Σε κάθε περίπτωση βγαίνω ωφελημένος όταν κουβεντιάζω με ανθρώπους διαφορετικών απόψεων.

Όταν όμως ήμουν στους Μάρτυρες του Ιεχωβά, απαγορευότανε να μιλάς σε πρώην μέλη της οργάνωσης. Εκεί λοιπόν και τότε απαγορευότανε και τώρα απαγορεύεται να μιλάς με αποστάτες, όπως λένε. Αυτό όμως τι κάνει; Αυτό τους περιχαρακώνει σε μία άποψη. Δεν μαθαίνουν την αλήθεια για το τι πιστεύει ο άλλος και για ποιο λόγο έφυγε ο άλλος. Μαθαίνουν μόνο ό,τι τους λένε, το οποίο τις περισσότερες φορές είναι παραμύθι· δεν έχει καμία σχέση με το τι πιστεύουν στην αλήθεια.

Επιπλέον δεν μαθαίνεις ποτέ τα επιχειρήματα αυτού του ανθρώπου. Δεν μαθαίνεις ποτέ αν αυτά για τα οποία έφυγε ήταν σωστά ή λάθος. Παραμένεις εκεί που ήσουν σε μία στατική κατάσταση χωρίς να αναρωτιέσαι, χωρίς να επιβεβαιώνεις την πίστη σου και αυτό όλο γίνεται μία φοβία και φτάνεις σε ένα σημείο που φοβάσαι να κουβεντιάσεις με οποιονδήποτε ξέρει κάτι παραπάνω από σένα. Μόλις αρχίσει και σου λέει κάτι παραπάνω που δεν το έχεις ξανακούσει, αντί να πεις: «κάτσε να ακούσω γιατί εδώ πέρα έχουμε κάτι να μάθουμε», κλείνεις τα αυτιά σου και σηκώνεσαι και φεύγεις, αν είσαι Μάρτυρας του Ιεχωβά, γιατί φοβάσαι μήπως με αυτό το οποίο σου πει, σου κλονίσει την εμπιστοσύνη στην οργάνωση.

Και έτσι, αν έχει άδικο, ούτε ενισχύεται η πίστη σου παραπάνω στην οργάνωση, και αν έχει δίκιο, δεν διορθώνεις ποτέ το λάθος σου και παραμένεις σε ένα λάθος. Επιπλέον χάνεις τη δυνατότητα της επαφής με ανθρώπους άλλων θρησκειών και άλλων απόψεων και άλλων ιδεολογιών και ποτέ δεν μαθαίνεις τον τρόπο με τον οποίο αντιλαμβάνονται και βλέπουν τον κόσμο. Είναι σαν να βλέπεις τον κόσμο μέσα από μία κλειδαρότρυπα όταν μπορείς να τον δεις ολοφάνερα, ξεκάθαρα, όπως είναι γύρω σου, όπως τον αντιλαμβάνονται όλοι.

Είναι ο ορισμός του φανατισμού να μην θέλεις να ξέρεις τι πιστεύουν οι άλλοι και να φοβάσαι να κουβεντιάσεις μαζί τους μήπως σε πείσουν ότι έχουν δίκιο.

Γιατί αν έχουν δίκιο, βεβαίως να σε πείσουν. Γιατί να μην σε πείσουν;

Αν έχεις άδικο, οφείλεις να ακολουθήσεις το σωστό αν θέλεις να λέγεσαι πιστός και αν θέλεις να λέγεσαι χριστιανός.

Εσείς λοιπόν οι οποίοι είσαστε Μάρτυρες του Ιεχωβά και φοβόσαστε να κουβεντιάσετε με άλλους ανθρώπους και φοβόσαστε να κουβεντιάσετε με αποστάτες, να ξέρετε ότι δεν ξέρετε τι χάνετε. Δεν ξέρετε τι πιστεύει ο άλλος στην πραγματικότητα εκτός από αυτά που σας είπαν ότι πιστεύει.

Δεν ξέρετε τα επιχειρήματά του και δεν ξέρετε αν αυτά τα οποία πιστεύετε είναι σωστά ή λάθος. Θέλετε να πιστεύετε ότι είναι σωστά. Αλλά όμως δεν είσαστε τεκμηριωμένοι σε αυτά.

Και χάνετε μια πολύ σημαντική ευρύτητα πνεύματος που μπορείτε να αποκτήσετε, γνωρίζοντας πώς αντιλαμβάνονται τον κόσμο και κάποιοι συνάνθρωποί σας που κάποτε είχαν τα ίδια ερεθίσματα και τις ίδιες απόψεις με σας, αλλά τις άλλαξαν.

Θα μείνετε για πάντα με την απορία μήπως αυτός ο οποίος έφυγε είχε τελικά δίκιο. Αλλά δεν συζητάτε μαζί του.

Και την ημέρα της κρίσης, αν έχετε άδικο, θα σας ζητηθεί λόγος, γιατί θα σας πει ότι σας δόθηκε η ευκαιρία αλλά αρνηθήκατε να κοιτάξετε ποια είναι η αλήθεια· και προτιμήσατε να παραμείνετε περιχαρακωμένοι σε κάτι που στο τέλος αποδείχθηκε ψέμα.

Λοιπόν, εδώ σας θέλω! Τολμάτε να δοκιμάσετε τη θρησκεία σας; Τολμάτε να δοκιμάσετε την πίστη σας; Αν ναι, κάντε το. Αν όχι, μπορείτε να το ρισκάρετε.