Ελληνικός παρατηρητής τής Εταιρίας Σκοπιά Μελέτες Κεντρική σελίδα τής ΟΟΔΕ

Είναι ο "δούλος" μέρος τού σημείου; και κείμενο παραβολής

Πιστός και Φρόνιμος Δούλος

2ο Μέρος

Είναι ο "δούλος"... σύνθετος;

Όταν "ξεφυτρώνουμε" πολύ αργά στην ιστορία, τι μπορούμε να κάνουμε για να αξιώσουμε ένα ρόλο στις θρησκευτικές εξελίξεις; Απλό! Φτιάχνουμε ένα παραμύθι (συνήθως παρερμηνεύοντας μια παραβολή ή κάποια συμβολική όραση), και το εφαρμόζουμε στον εαυτό μας. Και αν ο "χαρακτήρας" τού παραμυθιού δεν φτάνει για να καλύψει τις "ανάγκες" τού ρόλου του, τον κάνουμε "σύνθετο"!

Λόγω τής έκτασης τού θέματος, θα το αναπτύξουμε σε περισσότερα τού ενός άρθρα. Από τον παρακάτω κατάλογο, μπορείτε να δείτε όλα τα σχετικά τμήματα.

Επί μέρους θέματα:

Υπό κατασκευήν:

  • Είναι ο "δούλος" σύνθετος;

  • Ο "κακός εκείνος δούλος"

  • Η αληθής σημασία τού "δούλου"

  • Η αυτοεξύψωση τών "μωρών"

  • Βίος και πολιτεία τών "δούλων" που ηγούνται τής Σκοπιάς

 

Στην πρώτη μελέτη αυτής τής σειράς, για την παραβολή τού "πιστού και φρονίμου δούλου", είχαμε εξετάσει αν η παραβολή αυτή αποτελεί μέρος κάποιου υποτιθέμενου σημείου, και βρήκαμε τους ισχυρισμούς τής Σκοπιάς αναπόδειχτους. Εδώ θα δούμε έναν άλλο ισχυρισμό. Στο βιβλίο τής Σκοπιάς: "Η Χιλιετής Βασιλεία τού Θεού έχει πλησιάσει", σελίδα 337, παράγραφο 15 λέει για τα λόγια τού Χριστού σχετικά με την παραβολή αυτή: "...από τον τρόπο τής ερώτησής του, μιλούσε μήπως για κάποιο συγκεκριμένο άτομο, συγκεκριμένο μαθητή του; Ή μήπως μιλούσε για κάποια τάξη μαθητών;"

Συνεχίζει στη σελίδα 338 παρ. 16 ως εξής: "...όταν θεωρούμε ότι ο "πιστός και φρόνιμος δούλος" είναι ολόκληρο το σώμα τών μαθητών (περιλαμβανομένων και τών πνευματικών επισκόπων), τότε αποκλείεται να υπάρχει κάτι σαν "επισκοπική διαδοχή"... Η φρασεολογία που χρησιμοποιεί ο μαθητής Μάρκος για τη συζήτηση τού Ιησού πάνω στο ζήτημα αυτό, δείχνει ότι πρόκειται για ολόκληρο το σώμα τών μαθητών"

Στη συνέχεια παραθέτουν από το Ευαγγέλιο τού Μάρκου, το οποίο εμείς θα παραθέσομε εδώ από το ίδιο το αρχαίο κείμενο, καθώς οι μεταφράσεις είναι πάντα προβληματικές σε μια σοβαρή μελέτη:

Μάρκος 13/ιγ΄ 34-36: "ως άνθρωπος απόδημος αφείς την οικίαν αυτού και δους τοις δούλοις αυτού την εξουσίαν, εκάστω το έργον αυτού, και τω θυρωρώ ενετείλατο ίνα γρηγορή. 35 Γρηγορείτε ουν, ουκ οίδατε γαρ πότε ο κύριος τής οικίας έρχεται, ή οψέ ή μεσονύκτιον ή αλεκτοροφωνίας ή πρωί, 36 μη εξέφνης εύρη υμάς καθεύδοντας".

Στις σελίδες 340, 341, στις παραγράφους 20 - 23 γράφουν τα εξής:

"Η αληθινή Χριστιανική εκκλησία... ήταν "ο Ισραήλ τού Θεού". Ήταν ένας Πνευματικός Ισραήλ. Σαν ενωμένη εκκλησία ήταν ο "δούλος" τού Ιεχωβά Θεού" και τού Χριστού του. Σ' αυτόν με πνευματικό τρόπο, απευθύνεται το εδάφιο Ησαϊας 43/μγ΄ 10: "Σεις είσθε μάρτυρές μου, λέγει Κύριος, και ο δούλος μου". Μολονότι ο Ιησούς έκανε το ερώτημα για τον "πιστό και φρόνιμο δούλο", δεν είχε αμφιβολία για το ποιος ήταν αυτός ο "δούλος". Αναμφίβολα ο Ιησούς είχε κατά νου εκείνον το "δούλο" τού Ιεχωβά Θεού, αυτόν τον "Ισραήλ τού Θεού". Δεν θα γινόταν λάθος για τον καθορισμό αυτού τού σύνθετου "δούλου". Με την τιμή τού ίδιου του αίματός του είχε αγοράσει εκείνον τον Ισραήλ τού Θεού σαν δούλο του, και στην παραβολή που έδωσε στην προφητεία του μπορούσε ν' αναφερθεί σ' αυτόν σαν σύνθετο "δούλο", ένα δούλο που θα αποδεικνυόταν "πιστός και φρόνιμος"...

...η παραβολή τού Ιησού περιγράφει ότι ο κύριος τού "δούλου" έφυγε, σαν "άνθρωπος που θα ταξίδευε μακριά και ο οποίος είχε αφήσει το σπίτι του και είχε δώσει εξουσία στους δούλους του". (Μάρκος 13/ιγ΄ 34). Έτσι ο "πιστός και φρόνιμος δούλος" είναι ένας δούλος "τον οποίον ο κύριος αυτού κατέστησεν επί τών υπηρετών αυτού, δια να δίδη εις αυτούς την τροφήν εν καιρώ". (Ματθαίος 24/κδ΄ 45). Ο κύριος τού σύνθετου "δούλου" έφυγε πριν από χίλια ενιακόσια χρόνια και πλέον, κατά την ανάληψή του στον ουρανό, αφήνοντας το "δούλο" με οδηγίες για να τρέφει τους "υπηρέτας". (Ματθαίος 28/κη΄ 16-20). Οι "υπηρέται" δεν αποτελούσαν την οικογένεια τού κυρίου αλλά ήταν οι "οικιακοί υπηρέτες" του (Χ.Α.Γ. Μέγιερ) ή το "προσωπικό τού σπιτικού" του (Νέα Αγγλική Βίβλος). Ήταν δούλοι, όπως ήταν δούλος και ο "πιστός και φρόνιμος δούλος" που είχε επιφορτιστεί να τρέφει αυτούς τους δούλους. Έτσι ήταν όλοι ένα σώμα δούλων, και υπόκειντο όλοι στον ίδιο "κύριο". Ήταν όλοι υποχρεωμένοι να είναι "πιστοί και φρόνιμοι".

Η παραβολή τού Ιησού άρχισε να εκπληρώνεται κατά την αναχώρησή του το έτος 33 μ.Χ., και ο σύνθετος "δούλος", δηλαδή "ο Ισραήλ τού Θεού", η γεννημένη από το πνεύμα, χρισμένη εκκλησία τού Χριστού τής οποίας τα μέλη τελικά θα φτάσουν τους 144.000 υπάρχει από τότε". (Η εντονοποίηση τών γραμμάτων είναι δική μας)

Αυτή είναι με λίγα λόγια η θεωρία τής Σκοπιάς για τον "σύνθετο δούλο" . Ας την δούμε όμως πιο προσεκτικά.

 

Είναι η Εκκλησία "ο δούλος";

1. Μια πρώτη παρατήρηση, είναι ότι δεν μπορεί η Εκκλησία να είναι να είναι ένας σύνθετος "δούλος", επειδή αν ήταν η Εκκλησία ολόκληρη "ο πιστός και φρόνιμος δούλος", τότε τι ήταν οι υπόλοιποι δούλοι; Σύμφωνα με την παραβολή, εκτός από αυτόν, όταν ο Κύριος έφυγε, άφησε και άλλους δούλους πίσω του. Όμως όταν ο Χριστός έφυγε, δεν άφησε τίποτα περισσότερο από ΜΙΑ ΕΚΚΛΗΣΙΑ. Η ερμηνεία λοιπόν τής Σκοπιάς, αρχικά αποτυγχάνει να εξηγήσει τι είναι οι άλλοι "δούλοι" που αφήνει πίσω ο Κύριος ΟΤΑΝ ΦΕΥΓΕΙ. Είναι ένα κενό αξεπέραστο για τη Σκοπιά.

Η Σκοπιά κάνει μια απελπισμένη προσπάθεια να "θολώσει" το ζήτημα, με τα εξής λόγια:

"Μερικοί από τους 'οικιακούς δούλους' θα βοηθούσαν στην προσφορά των γευμάτων στους συντρόφους οικιακούς δούλους. Δεν είναι λοιπόν παράξενο που οι οικιακοί υπηρέτες θα βοηθούσαν στο να τρέφουν ο ένας τον άλλον." (σελ. 343).

Όμως, η παραβολή δεν λέει ότι ο "πιστός και φρόνιμο δούλος" θα τρεφόταν και αυτός από άλλους. Ούτε ότι θα είχε βοηθούς. Αυτές είναι σοφιστείες της Σκοπιάς, και δεν έχουν την παραμικρή σχέση με την παραβολή. Και το κυριότερο, και έτσι αν ήταν, και πάλι, αυτοί που θα βοηθούσαν, είναι "ΜΕΡΙΚΟΙ", όπως χαρακτηριστικά παραδέχεται η Σκοπιά. Οι υπόλοιποι λοιπόν, (οι περισσότεροι), πάλι περισσεύουν, και δεν είναι δυνατόν να συμπεριλαμβάνονται σε κάποιον δήθεν "σύνθετο δούλο".

2. Ας δούμε την αρχή τού συλλογισμού τής Σκοπιάς, ότι δήθεν: όπως ο Ισραήλ ήταν "δούλος" τού Θεού", έτσι και η Εκκλησία είναι ο πνευματικός Ισραήλ, άρα και δούλος τού Θεού.

Αυτό είναι λάθος για πολλούς λόγους. Κατ' αρχήν η φράση που αναφέρεται στον Ησαϊα 43/μγ΄ 10, "ο δούλος μου", βρίσκεται μέσα στο γενικό συμφραζόμενο με εφαρμογή τον Ισραήλ που αναφέρεται ως "Ιακώβ" ("ο δημιουργός σου Ιακώβ" (Ησ.43/μγ΄ 1)), και σε όλο αυτό το κομμάτι, χρησιμοποιείται ενικός αριθμός γι' αυτόν ακριβώς τον λόγο. Επειδή ο Ισραήλ, ήταν η "προέκταση" τού Ιακώβ, οι απόγονοι τού Ιακώβ. Όμως ο Ιακώβ ήταν άνδρας, και έτσι η έκφραση: "δούλος μου" αναφέρεται στους απογόνους του στο συμφραζόμενο αυτό.

Όμως για την Εκκλησία, δεν υπάρχει ΠΟΥΘΕΝΑ ένα τέτοιο παράλληλο. Πουθενά στην Αγία Γραφή, η θηλυκού γένους Χριστιανική Εκκλησία δεν αναφέρεται με προσδιορισμό αρσενικού γένους. Καλούμε να μας δείξει η Σκοπιά έστω και ένα τέτοιο παράλληλο αν υπάρχει.

3. Υπάρχουν πλήθος παράλληλες παραβολές στην Αγία Γραφή, όπου σαφώς εφαρμόζονται ατομικά και όχι συλλογικά. Για παράδειγμα:

α. Τών 10 παρθένων (Ματθαίος 25/κε΄ 1-13), όπου άλλες μπαίνουν στους γάμους, (περισσότερες από μία), και άλλες αποτυγχάνουν.

β. Τών ταλάντων (Ματθαίος 25/κε΄ 14-30), όπου οι δούλοι είναι 3, και οι 2 επαινούνται, και όχι μόνο ο ένας, ώστε να είναι σύνθετος.

γ. Τών μνων (Λουκάς 19/ιθ΄ 12-27), όπου οι δούλοι που επαινούνται είναι περισσότεροι από ένας.

Ομοίως και εδώ, δεν μπορούμε να πάρουμε τον "δούλο" συλλογικά. Υπάρχει "διαφορετικό προηγούμενο".

4. Το τέταρτο και τελευταίο σημείο για τη μελέτη αυτή, επειδή είναι μεγάλο θέμα, θα το δούμε ξεχωριστά σε ξεχωριστό αρχείο, στο τρίτο μέρος ανάλυσης τής παραβολής. Εδώ εν ολίγοις θα πούμε τα εξής περιληπτικά:

Εφ' όσον η παραβολή αυτή αναφέρεται και σε άλλο σημείο τής Αγίας Γραφής, Στο Λουκάς 12/ιβ΄ 45, αν το διαβάσουμε εκεί, θα δούμε ότι λέει ΓΙΑ ΤΟΝ ΙΔΙΟ ΔΟΥΛΟ: "Εάν δε είπη ο δούλος εκείνος εν τη καρδία αυτού: "χρονίζει ο κύριός μου έρχεσθαι" και άρξαται τύπτειν τους παίδας... και μεθύσκεσθαι..." Όμως η Εκκλησία δεν είναι δυνατόν να αποδειχθεί "κακός δούλος", γιατί είναι εξ' ορισμού ΟΙ ΑΛΗΘΙΝΟΙ ΧΡΙΣΤΙΑΝΟΙ. Άρα λοιπόν δεν αναφέρεται στην Εκκλησία, αλλά σε κάποιον που θα μπορούσε να αποδειχθεί κακός.

Περισσότερα όμως γι' αυτό στο επόμενο άρθρο μας, το 3ο μέρος τής μελέτης μας αυτής.

 

Ν. Μ.

Δημιουργία αρχείου: 14-8-2002.

Τελευταία ενημέρωση: 22-1-2007.

ΕΠΑΝΩ