Παρατηρώ τους Μάρτυρες τού Ιεχωβά να επαναλαμβάνουν διαρκώς σαν χαλασμένος δίσκος ότι έρχεται το τέλος, και το τέλος είναι κοντά.

Κάθε πολιτικό, στρατιωτικό ή καταστροφικό γεγονός, είναι γι' αυτούς "σημάδι" ότι έρχεται το τέλος. Τα ίδια έλεγαν με το 1975, (τότε ήμουν κι εγώ μέσα εκεί και έλεγα τα ίδια, αν και ήμουν παιδάκι), τα ίδια έλεγαν με τη διάλυση τής Σοβιετικής Ένωσης, με κάθε μεγάλο σεισμό, με την οικονομική κρίση τού 2009, με τον πόλεμο στη Γιουγκοσλαβία, με τον πόλεμο στο Ιράκ, με τον πόλεμο στην Ουκρανία, με τον Κορωνοϊό, τώρα τα ίδια λένε με αφορμή τις ταραχές στο ΙΡΑΝ, και πάει λέγοντας...

Σαν τον βοσκό που λέει διαρκώς "Λύκος στα πρόβατα", έτσι ώστε κανένας πλέον δεν τον παίρνει σοβαρά.

Βεβαίως τα ίδια έλεγε και η μητέρα μου όσο ήταν Μάρτυς τού Ιεχωβά, και ο παππούς μου στα νιάτα του, ως Μάρτυρας τού Ιεχωβά πριν από 100 χρόνια, και τα ίδια έλεγε και ο Ρώσσελ, ο ιδρυτής τής εταιρίας Σκοπιά πριν από 150 χρόνια, για το 1874, μετά για 1914, μετά ο Ρόδερφορδ για το 1925, μετά για τα "εκατομμύρια ήδη ζώντων που ουδέποτε θα πέθαιναν", αλλά τους έχει φάει το μαύρο χώμα, και γενικά σε κάθε ευκαιρία.

Αλλά τα ίδια έλεγαν και οι Αντβεντιστές, από τους οποίους τα πνευματικά τους παιδιά οι Μάρτυρες τού Ιεχωβά, κληρονόμησαν την εσχατολογική υστερία τού "τέλους".

Εντάξει, δεν λέω, βεβαίως κατά την Αγία Γραφή πρέπει πάντα να είμαστε έτοιμοι, αφού "δεν ξέρουμε πότε θα έρθει ο Κύριος τού σπιτιού, άρα οι υπηρέτες του πρέπει να είναι άγρυπνοι". Αλλά αυτή η εμμονή με το "τέλος" είναι κάτι εντελώς διαφορετικό. Καταντάει ψυχική πάθηση!

Δεν περιστρέφονται όλα, γύρω από το "πότε θα έρθει το τέλος". Σκεφθείτε, αν μέχρι να έρθει ο Κύριος, οι υπηρέτες, αντί να ασχοληθούν με τα πραγματικά σημαντικά πράγματα τού σπιτιού, να την έβγαζαν στις πόρτες και στα παράθυρα, περιμένοντας την επιστροφή τού Κυρίου τού σπιτιού!

Αυτό θα σήμαινε ότι κάθε άλλο παρά προετοιμασμένοι θα ήταν για την υποδοχή του!

Οι Χριστιανοί έχουμε πάρα πολλά να κάνουμε για να προετοιμασθούμε για την επιστροφή τού Κυρίου. Αυτό ΔΕΝ είναι να κάνουμε κέντρο τής ζωής μας, το "πότε" θα έρθει ο Κύριος, αλλά το ΠΩΣ ΘΑ ΕΙΜΑΣΤΕ ΕΤΟΙΜΟΙ, ΟΠΟΤΕ ΚΑΙ ΑΝ ΕΡΘΕΙ!

Έτοιμοι, ΔΕΝ είμαστε, αν διαρκώς παπαγαλίζουμε ότι "το τέλος είναι κοντά", και διαρκώς βγαίνουμε ψεύτες. Αυτό όχι μόνο δεν δείχνει ετοιμότητα, αλλά δείχνει παράνοια!

Έτοιμοι είμαστε, όταν στον χρόνο που μάς δίνεται από τον Θεό, προετοιμαζόμαστε να τού μοιάσουμε, από κατ' εικόνα Θεού που πλασθήκαμε, να γίνουμε ΚΑΙ καθ' ομοίωσιν, έτσι ώστε όταν έρθει, να αντικρύσει σ' εμάς τη δική Του εικόνα, και να μάς αναγνωρίσει ως ΔΙΚΟΥΣ ΤΟΥ. Ανεξαρτήτως από το πότε θα έρθει το τέλος, γιατί για τον καθένα μπορεί το τέλος να είναι σήμερα, με τον δικό του θάνατο.

Όταν ο Κύριος έλεγε: "μετανοήστε, γιατί πλησίασε η Βασιλεία τού Θεού", η έμφαση ΔΕΝ δινόταν στον χρόνο τού τέλους, αλλά στη ΜΕΤΑΝΟΙΑ. Και όταν μιλάμε για "μετάνοια", ΔΕΝ εννοούμε "μεταμέλεια". Το λέω αυτό επειδή πολλοί τα μπερδεύουν αυτά τα δύο.

Μετάνοια, είναι "αλλαγή νοός". (Μετα-νοώ = αλλάζω νου). "μεταμορφώνεστε διαμέσου τής ανακαίνισης του νου σας, ώστε να δοκιμάζετε τι είναι το θέλημα του Θεού, το αγαθό και ευάρεστο και τέλειο." (Ρωμαίους 12: 2). Και αυτή είναι μία διαδικασία, μία πορεία, που κρατάει σε όλη μας τη ζωή! Γι' αυτό η Χριστιανική πίστη αρχικά λεγόταν: "η Οδός".

Πώς αλλάζουμε; Με το να μετατρέψουμε τον παλαιό άνθρωπο, αυτόν που πεθαίνει με το άγιο Βάπτισμα, σε Καινούργιο άνθρωπο, ανακαινισμένο κατά το Πνεύμα το Άγιο, το οποίο μάς δίνεται στο άγιο βάπτισμα. Επειδή αυτός ακριβώς είναι ο σκοπός τού βαπτίσματος, να θανατώσουμε τον παλαιό άνθρωπο μέσα στο νερό, και ο νέος, να αναγεννηθεί "εξ ύδατος και Πνεύματος", το οποίο έρχεται σε αυτόν τον Καινούργιο άνθρωπο και κατοικεί μέσα του, και τον ανακαινίζει.

Εξ ύδατος και Πνεύματος (Ιωάννης 3: 5), ο άνθρωπος που γίνεται πλέον μέρος τού οικοδομήματος τής Εκκλησίας, αποτελεί "ζωντανό λίθο".

Λέει στην Α΄ Πέτρου 2: 4,5: "Στον οποίο (Κύριο) καθώς προσέρχεστε, σαν σε μια ζωντανή πέτρα, αποδοκιμασμένη μεν από τους ανθρώπους, στον Θεό όμως εκλεκτή, πολύτιμη, κι εσείς, σαν ζωντανές πέτρες, οικοδομείσθε ως πνευματικός οίκος, άγιο ιεράτευμα, για να προσφέρετε πνευματικές θυσίες, ευπρόσδεκτες στον Θεό διαμέσου τού Ιησού Χριστού.".

Οι υπηρέτες τού σπιτιού που περιμένουν τον Κύριο, ΔΕΝ είναι υπηρέτες που υπηρετούν κάτι έξω απ' αυτούς. Είναι υπηρέτες τής ίδιας τής Εκκλησίας, τής οποίας γίνονται μέλη, όταν υιοθετούνται από το Πνεύμα το Άγιο, μετά από το βάπτισμά τους. Ουσιαστικά ανακαινίζουν την Εκκλησία, ξεκινώντας από τους εαυτούς τους, αφού είναι "ζωντανές πέτρες" τής οικοδομής τής Εκκλησίας.

Και φυσικά παράλληλα οικοδομούν και τους αδελφούς τους.

Όμως οι αδελφοί τους ΔΕΝ οικοδομούνται, με διαρκείς αποτυχημένες προβλέψεις τού τύπου: "είμαστε στο τέλος". Αυτό κάθε άλλο παρά οικοδομεί. Αυτό ΜΕΤΑΘΕΤΕΙ την προσοχή από την ανακαίνιση τού Οίκου τού Κυρίου, στην προσοχή προς το πότε θα γυρίσει!

Γι' αυτό και οι Μάρτυρες τού Ιεχωβά ασχολούνται Κυρίως με τις προφητείες και όχι με την ουσία τού Χριστιανικού Ευαγγελίου, δηλαδή με τον ΤΡΟΠΟ τής ανακαίνισης, και τής πορείας τού κάθε Χριστιανού, από το κατ' εικόνα στο καθ' ομοίωσιν.

Κι εγώ που τα λέω, τα ίδια έκανα! Είχα μία εμμονή με τις προφητείες, που μού είχε μείνει πολλά χρόνια και μετά την αποκοπή μου από την οργάνωση. Γι' αυτό και άλλοι πρώην Μάρτυρες που είχαν προχωρήσει τότε περισσότερο από εμένα, παραξενεύονταν που "ακόμα με αυτά ασχολιόμουν".

Όταν οι Κύριος έλεγε: "Μετανοήστε γιατί πλησίασε η Βασιλεία τών ουρανών", φυσικά ΔΕΝ εννοούσε αυτό που νομίζουν οι Μάρτυρες τού Ιεχωβά, αφού η Βασιλεία τού Θεού ΔΕΝ είναι "μία κυβέρνηση", όπως νομίζουν, και όπως διδάσκονται.

Επειδή οι Μάρτυρες τού Ιεχωβά είναι μία Αμερικανική αίρεση, γι' αυτό με βάση τα Αγγλικά, κατανοούν τη "Βασιλεία", ως "Κυβέρνηση", αφού η λέξη που χρησιμοποιούν στα Αγγλικά, έχει αυτή την έννοια. Όμως στα Ελληνικά η λέξη: "Βασιλεία", ΔΕΝ είναι κυβέρνηση. Άλλο "Βασιλεία", και άλλο "Βασίλειο". Αν περιμέναμε "το Βασίλειο" τού Θεού, ναι, τότε θα μιλούσαμε για κυβέρνηση. Αλλά περιμένουμε "Βασιλεία". Και βασιλεία είναι "Τόπος εξουσίας", "κατάσταση εξουσίας". Ποιανού; Τού Θεού!

Λέει ο Κύριος Ιησούς Χριστός: "Δεν έρχεται η βασιλεία τού Θεού έτσι, ώστε να παρατηρείται· ούτε θα πουν: Να! εδώ είναι, ή: Να! εκεί· επειδή, προσέξτε, η βασιλεία τού Θεού είναι ΜΕΣΑ σας." (Λουκάς 17: 20,21).

Η Βασιλεία τού Θεού είναι "εντός υμών"! λέει στο αρχείο κείμενο. Αυτό σημαίνει ΜΕΣΑ ΣΑΣ, και όχι "ανάμεσά σας", όπως το μεταφράζουν κακώς διάφορες Προτεσταντικές μεταφράσεις. Αν ήθελε να πει "ανάμεσά σας", θα έλεγε "εν υμίν", όπως για παράδειγμα φαίνεται στο Ματθαίος 20: 27, που λέει ότι "όποιος θέλει να είναι πρώτος ανάμεσά σας...". Εκεί λέει "εν υμίν". Έτσι γράφεται το "ανάμεσά σας". Το "εντός υμών", είναι ΜΕΣΑ ΣΑΣ!

Κάθε φορά που ένα υιοθετημένο τέκνο τού Θεού αναγεννάται στο βάπτισμα και ανακαινίζει τον νου του, στην πορεία προς το καθ' ομοίωσιν, προσθέτει ένα ακόμα λιθαράκι στον Οίκο τού Κυρίου την Εκκλησία, και προετοιμάζεται να υποδεχθεί τον Κύριο, σε μία Εκκλησία αγίων.

Λέει ο Παύλος στους Κολοσσαείς 1: 13: "μας μετέφερε στη βασιλεία τού αγαπητού Υιού του".

Αν λοιπόν ήδη μάς μετέφερε, τότε η Βασιλεία, ΔΕΝ είναι κάτι που παρατηρείται, αλλά εμείς οι ίδιοι, γινόμαστε μέρος αυτής τής βασιλείας, ως λίθοι ζώντες τής Εκκλησίας.

Αυτό ακριβώς σήμαιναν και τα λόγια τού Χριστού "πλησίασε" η Βασιλεία. "Ήγγικεν" κατά το αρχαίο κείμενο. Το ότι "πλησίασε", ΔΕΝ σημαίνει ότι "δεν έχει έρθει ακόμα", όπως το κατανοούν οι Μάρτυρες τού Ιεχωβά. Όταν κάτι πλησιάσει μπορείς να το ΑΓΓΙΞΕΙΣ. Το "πλησίασε", σημαίνει ότι ΗΔΗ  ΕΙΝΑΙ ΕΔΩ, και μπορείς να το αρπάξεις! Γιατί λέει ο Κύριος:

"Από τις ημέρες τού Βαπτιστή Ιωάννη μέχρι αυτή τη στιγμή, η βασιλεία των ουρανών βιάζεται, και οι βιαστές τήν αρπάζουν." (Ματθαίος 11: 12)

Αν την αρπάζουν, ΤΟΤΕ η Βασιλεία τού Θεού είναι παρούσα! Γι' αυτό λέει επίσης ο Κύριος:

"Αλλά, αν εγώ βγάζω τα δαιμόνια διαμέσου τού Πνεύματος τού Θεού, έφτασε επομένως σε σας η βασιλεία του Θεού." (Ματθαίος 12: 28).

Κατά συνέπεια, ενώ η Βασιλεία τού Θεού ΗΔΗ ΕΧΕΙ ΦΘΑΣΕΙ από τις ημέρες τού Ιωάννη τού Βαπτιστού, (κατά τον λόγο τού Κυρίου), και ΗΔΗ "οι βιαστές την αρπάζουν", γινόμενοι ζώντες λίθοι τής Εκκλησίας, και προετοιμάζουν την επιστροφή τού Κυρίου τής Οικίας, οι Μάρτυρες τού Ιεχωβά στέκονται απροετοίμαστοι έξω από την πόρτα τής Βασιλείας, και περιμένουν πότε θα έρθει ο Κύριος. Και αντί να ασχοληθούν ΠΡΩΤΙΣΤΑ με την οικοδομή τής Εκκλησίας, ασχολούνται πρώτιστα με προφητείες για το πότε θα έρθει το τέλος.

Το οποίο τέλος τού παρόντος αιώνα, κάποια στιγμή πράγματι θα έρθει. Και τότε θα συνειδητοποιήσουν, ότι περιμένοντας στην πόρτα τον Κύριο, άφησαν την ανακαίνιση τού νοός τους απροετοίμαστη, και ο Κύριος τους βρήκε ανέτοιμους!

Και τότε θα θρηνήσουν με τα λόγια τής προφητείας τού Ιερεμία 8: 20: "Πέρασε ο θερισμός, τελείωσε το καλοκαίρι, κι εμείς δεν σωθήκαμε!"

Ν. Μ.